به قلم مهدی روحی
همه ما جمله معروف سردار شهید «حاج قاسم سلیمانی» را شنیدیم که گفته بود «ما ملت امام حسین هستیم». تعلق اعتقادی ما به امام حسین(ع) به این حقیقت مربوط است که شیعه امامیه هستیم و شیعه امامیه برای خود مأموریتی قائل است که از کربلا شروع شده و به ظهور ختم میشود و دیگر امامان همچنین نبی مکرّم اسلام نیز بر حقانیت این خط، گواهی دادند.
البته مأموریت امام حسین در کربلا، درحقیقت احیای رسالت جد بزرگوارش و برگرداندن ریل حکمرانی به شیوه پدرش بود که با هجوم چند ده هزار نفره سپاهیان یزید، بهظاهر نیمهتمام ماند و لشگریان خلیفه تبهکار به خیال خود، برنده از میدان جنگ بیرون رفتند و قیام حسین و یارانش را شکست دادند.
سپاه یزید که افرادی شناختهشده چون «عمرسعد و «شمر» فرماندهی آن را بر عهده داشتند، پس از چند ساعت جنگ و نبرد ظالمانه با تعدادی که به شهادت بسیاری از منابع تاریخی، تعداد آنان ۷۲ تن بود با تعدادی زن و کودک و یک جوانمرد بیمار موفق شدند شیپور فتح را به صدا در بیاورند و مست از این پیروزی و شاید هم برای تحقیر دشمنان درخود خفته خود، بر روی ابدان و اجساد شهیدان، با اسب تاختند تا این پیروزی را تکمیل کنند.
امروز ۱۳۸۴ سال از آن آن روز گذشت، روزی که سپاه یزید باور داشتند با غروب آفتاب در صحرای نینوا، آن روز هم مانند دیگر روزها فراموش میشود و به دل سیاه تاریخ سپرده میشود. یزید فرزند معاویه مدت کوتاهی پس از واقعه عاشورا جان داد و به تعبیر یکی از بزرگان، از اسب مستقیم، بلافاصله و بدون حساب و کتاب وارد جهنم شد به این گناه که در قتل «امام معصوم» و «نفس زکیه» آمریت داشت و دستور صریح داده بود که یا از «حسین بن علی» بیعت بگیرید یا سرش را درون تشت جلوی من بگذارید تا خیالم از بابت حسین(ع) جمع باشد.
دیگر فرماندهان و سپاهسان شاخص سپاه یزید که در روز دهم ماه محرم سال ۶۱ هجری قمری، در نبرد با حسین بن علی(ع) عاملیت و فاعلیت داشتند در مدت کوتاهی پس از واقعه کربلا، در قیام مختار به سزای جنایت خود رسیدند و از آن روز تا هماکنون نامشان جز برای نثار لعنت، در میان مردم اعم از شیعه و سنی برده نمیشود.
هیچ کدام از نحلهها و فرقههای اسلامی غیر از شیعه تا امروز ادعا نکرد که یزید بن معاویه در کربلا، مظلوم بود یا امام حسین(ع) خطاکار بود و برعکس همه بر این باور هستند که گناه فرزند معاویه در قتل حسین و یارانش، نابخشودنی بود.
مهمتر از همه این بود که حادثه روز عاشورا بود در دل تاریخ دفن نشد و مانند جریانی سیال بر بسیاری از اتفاقات و رویدادهای سیاسی و اجتماعی پس از خود، اثرگذار شد تا طی چند سده اخیر، به شکل یک مکتب خود را به همه جهان به اثبات و ثبات رساند و در همین چهل روز پیش و در ایام تاسوعا و عاشورا دیدیم دستهجات عزای امام مظلوم نه در عراق و ایران یا لبنان و پاکستان که در شهرهای بزرگ اورپا و حتی ایالات متحده یاد حماسه و مظلومیت امام سوم شیعیان را گرامی داشتند و بر قاتلان آن امام لعنت ابدی نثار کردند و بر ادامه راه سرور و سالار شیعیان سوگند خوردند.
در آخرین رخداد مرتبط با عاشورا و اربعین نیز دیدیم و میبینیم چگونه جمعیت مشتاق و عاشق اهل بیت عصمت و طهارت، از راههای دور و نزدیک و از ایران و دیگر کشورهای منطقه، مانند هر سال بخشهایی از مسیرهای منتهی به کربلا را پیاده طی کردند تا ارادت خود را به این طریق به باور خود درخصوص مکتب امام حسین نشان دهند و باز هم مانند هر سال بخش اعظمی از مردم که مشتاقانه در این پیادهروی حضوری چشمگیر داشتند، مردم کشور ما از همه استانها و شهرها بودند چون ما ملت امام حسین(ع) هستیم.
