فراتر از ساحل و جنگل؛ چرا سرانه ورزشی مازندران میان پتانسیل عظیم و واقعیت تلخ معلق است؟ مازندران، استانی است که وقتی نامش را می‌آورند، ذهن‌ها بی‌اختیار به سمت سواحل پهناور، جنگل‌های سرسبز و طبیعتی بکر می‌رود؛ اما وقتی صحبت از سرانه ورزشی و کیفیت زندگی به میان می‌آید، پرده از واقعیت دیگری برداشته می‌شود. مازندرانی‌ها به طور سنتی مردمی پرجنب‌وجوش، فعال و اهل حرکت هستند، اما آیا زیرساخت‌های موجود، پاسخگوی این روحیه است یا ما صرفاً با یک پتانسیلِ به‌دست‌نیامده دست‌وپنجه نرم می‌کنیم؟

سرانه ورزشی تنها به معنای تعداد استادیوم‌ها یا سالن‌های ورزشی نیست؛ بلکه شاخصی است از میزان دسترسی هر شهروند به فضایی برای تخلیه انرژی، سلامت جسمی و ارتقای سطح روانی. در استان مازندران، ما با یک پارادوکس بزرگ روبرو هستیم، از یک سو، مازندرانی‌ها به دلیل اقلیم خاص، پتانسیل بالایی برای ورزش‌های ساحلی، پیاده‌روی و ورزش‌های طبیعت‌گردی دارند، و از سوی دیگر، با کمبود شدید فضاهای استاندارد شهری و سالن‌های تخصصی برای رشته‌های مختلف مواجه هستیم.
ورزش در مازندران تنها یک تفریح نیست، بلکه بخشی از هویت اجتماعی است. از فوتبال که در تمامی محلات و روستاها با شور و هیجان دنبال می‌شود تا رشته‌های رزمی که در مدارس و باشگاه‌های محلی، مهد پرورش قهرمانان شده‌اند. ورزش در این استان، ابزاری برای تخلیه استرس‌های اقتصادی است. در شرایطی که تورم و چالش‌های معیشتی بر دوش مردم سنگینی می‌کند، ورزش می‌تواند نقش یک تکیه‌گاه روانی را ایفا کند. میادین ورزشی، تنها جایی هستند که طبقات مختلف جامعه در کنار هم، با یک هدف مشترک، احساس همبستگی می‌کنند. همچنین سرمایه‌گذاری بر سرانه ورزشی، در واقع سرمایه‌گذاری بر کاهش هزینه‌های درمانی در آینده است.

دسترسی و عدالت در توزیع امکانات
مشکل اصلی ما، نه کمبود استعداد است و نه نبود انگیزه؛ مشکل، عدالت در توزیع زیرساخت‌ها است. تمرکز بیش از حد امکانات در مراکز بزرگ شهری و حاشیه رها شدن شهرستان‌ها و روستاهای مازندران، باعث شده است که سرانه ورزشی واقعی در سطح استان، بسیار کمتر از آنچه باید باشد. وقتی یک جوان در یکی از شهرهای کوچک استان، برای دسترسی به یک استخر استاندارد یا زمین فوتبال باکیفیت باید مسافت طولانی را طی کند، یعنی ما در حال هدر دادن سرمایه انسانی خود هستیم.
مازندرانی‌ها نیازمند فراتر از ساخت نمادین استادیوم‌ها هستند. ما نیازمند سیستمی هستیم که ورزش را در بافت زندگی روزمره مردم، در پارک‌ها، در مسیرهای پیاده‌روی ساحلی و در سالن‌های محلی نهادینه کند. اگر بخواهیم از سرانه ورزشی به عنوان موتور محرک سلامت و شادی استان استفاده کنیم، باید از تخصصی‌سازی زیرساخت‌ها به سمت همگانی کردن ورزش حرکت کنیم. وقت آن رسیده که ورزش در مازندران، از ویترین‌های نمایشگاهی خارج شده و به رگ‌های جریان زندگی مردم بازگردد.

آموزش نقش مهمی در گسترش ورزش دارد
علی خلیلی، رئیس فدراسیون ورزش‌های همگانی گفت: کسب رتبه دوم استان در ارزیابی فدراسیون در سال ۱۴۰۴ نتیجه تلاش مجموعه هیأت و دست‌اندرکاران ورزش همگانی است.
خلیلی با بیان اینکه برنامه‌های فدراسیون بر اساس تقویم ورزشی دنبال می‌شود، گفت: هیأت‌های استانی نیز باید فعالیت‌های خود را با برنامه‌های فدراسیون هماهنگ کنند.
وی آموزش را یکی از محورهای فعالیت فدراسیون دانست و افزود: برگزاری دوره‌های آموزشی در استان‌ها و توسعه ورزش‌های ساده و کم‌هزینه مانند پیاده‌روی باید با جدیت دنبال شود تا زمینه حضور اقشار مختلف جامعه در فعالیت‌های ورزشی فراهم شود. حسین بریمانی، مدیرکل ورزش و جوانان مازندران نیز گفت: هیأت ورزش‌های همگانی مازندران از مجموعه‌های فعال و پویای ورزش استان محسوب می‌شود و تعامل مناسبی با اداره‌کل ورزش و جوانان دارد. وی نقش ورزش همگانی و ورزش روستایی را در ارتقای سلامت جامعه مهم دانست و گفت: مازندران جایگاه مهمی در ورزش کشور دارد و در حوزه ورزش‌های همگانی نیز ظرفیت‌های قابل توجهی در استان وجود دارد.
مدیرکل ورزش و جوانان مازندران خاطرنشان کرد: هدف مجموعه ورزش و جوانان، ارتقای سلامت و نشاط اجتماعی و ایجاد انگیزه برای فعالیت ورزشی در میان جوانان و عموم مردم است و در همین راستا توسعه آموزش‌های ورزشی رایگان دنبال می‌شود. روهام طالبی، رئیس هیأت ورزش‌های همگانی مازندران این موفقیت را حاصل همکاری و تلاش جمعی اعضای هیأت و مجموعه ورزش همگانی استان دانست و افزود: تاکنون ۲۸ رکورد کشوری و سه رکورد متعلق به هیأت ورزش‌های همگانی مازندران در کتاب گینس به ثبت رسیده است. وی با بیان اینکه برنامه‌های هیأت بر اساس تقویم ورزشی اجرا می‌شود، خاطرنشان کرد: برنامه‌های متنوعی برای توسعه و همگانی کردن ورزش در سطح استان پیش‌بینی شده است. ورزش در سلامت عمومی و افزایش نشاط اجتماعی نقش پررنگی داشته و مسئولین در قبال سلامت عمومی، ایجاد نشاط و تقویت انسجام اجتماعی وظیفه سنگینی بر عهده دارند و دستگاه‌های مختلفی از جمله آموزش و پرورش، شهرداری‌ها و دانشگاه‌ها نیز در توسعه ورزش همگانی باید همکاری کنند.