سرویس سیاسی
از روزی که فرماندار آمل با آن وضعیت کذایی، در کسری از ثانیه عزل و در نیم ساعت و بدون حضور فعالان رسانه، تودیع شد تا امروز افکار عمومی متوجه نشد استان مازندران به کجا می‌رود و در پشت ‌پرده مدیریت «سید محمود حسینی‌پور» که تلاش دارد همه چیز را امن و امان توصیف کند، چه می‌گذرد.
«خبرشمال» فاش و شفاف در صفحه دو روزنامه چهارشنبه ۱۰ خرداد نوشت که اخباری حکایت از اعمال فشار «رضا حاجی‌پور» نماینده آمل به استاندار و وزارت کشور برای عزل «سید عباس حسینی» داشت، فرمانداری که نخستین فرماندار دولت سیزدهم بود و اتفاقاً مشی و کارنامه خوبی هم داشت، به نخستین فرماندار معزول در دولتِ متبوع خود، تبدیل شد.
جا داشت استانداری مازندران طی نامه یا جوابیه‌ای به «خبرشمال» و افکار عمومی توضیح می‌داد دلیل ریشه‌ای عزل فرماندار آمل آن هم در شرایطی که زمان کمی تا انتخابات مهم ۱۱ اسفند مانده و حتی نیرویی که بتوانند جایگزین «سید عباس حسینی» کنند نداشتند و یکی از مدیران‌کل ستادی استانداری را با حفظ سمت، سرپرست فرمانداری آمل کردند، چه بود و چه ضرورتی داشت و آیا نمی‌شد چند ماهِ باقی‌مانده تا انتخابات را صبر کرد و اگر موضوع، فشار نماینده آمل بود آیا این نقض اصل ۵۷ قانون اساسی درخصوص تفکیک قوا نیست و در نهایت استانداری که در برابر فشارها و قانون‌ستیزی برخی صاحبان قدرت، سپر می‌افکند و فرومی‌نشیند، می‌تواند ادعای انقلابی‌گری کند و اگر چنین ادعا کرد، ادعایش گزاف و سخنش، خلاف نیست ؟
هنوز در آمل، برخی رسانه‌های محلی به دنبال پاسخی برای این سوالات بودند که «حسین جوادی» در فضای مجازی استعفانامه خود را نشر داد، استعفانامه‌ای که به شدت بوی دلخوری می‌داد و در خصوص تغییر مدیرکل فرهنگ و ارشاد استان مازندران نیز زمینه‌ساز شایعاتی شد. اگر این‌گونه است که گفته می‌شود که مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی مازندران برای شرکت در انتخابات مجلس از حوزه انتخابیه آمل، استعفا داد، چرا برابر مقررات، نامه خود را به مقام مافوق نداد و آن نامه رسمی و اداری را در شبکه‌های اجتماعی، انتشار نداد؟ هر چند ما در روزنامه خبرشمال کاملا از روند استعفای جوادی باخبریم و بنا به مصلحت استان سکوت میکنیم! روز پنج شنبه گذشته، این تغییرات به طبقه اول استانداری رسید و «رضا علیخانی» طی یک نامه بلندوبالا و گلایه از ناملایمات، کج‌سلیقگی‌ها، بی‌تقوایی‌ها و انحرافات استعفای خود را خطاب به وزیر کشور نوشت در حالی‌که این استعفانامه نیز باید خطاب به استاندار نوشته می‌شد. متن و خطاب استعفانامه «رضا علیخانی» نیز ذهن ما را به این تحلیل می‌رساند که در پسِ پرده، اتفاقاتی درجریان است و تهدید و فشار و حتی نوعی جنگ قدرت، در اتاق نشیمن استاندار در جریان است و «سید محمود» به استیصال افتاده و نمی‌داند چه کند و از سر عجز، شروع کرد به خوردن و لت و کوب کردن مدیرانی که خود آنان را گُزین کرده بود و شاهد هستیم «منصوبان محمود»، به پایان خط می‌رسند و معزول می‌شوند.
همه موارد گفته شده در شرایطی است که حرف و حدیث‌هایی از عزل برخی فرمانداران نیز در گوش‌ها و گوشی‌ها می‌چرخد و استاندار مازندران نیز چیزی در پاسخ نمی‌گوید و ما خوف آن داریم که فردا یکی دیگر از مدیران منتخب و منصوب سید محمود حسینی‌پور، استعفانامه خود را -نَستجیرُ بالله- خطاب به خدا بنویسند و از دورِ گردون، گله کنند.
خوب است استاندار مازندران که گویا برای اصل «دانستن حق مردم است» تره هم خُرد نمی‌کند و تمایلی به شفافیت ندارد و مراد وی از پیوست رسانه‌ای، این است که رسانه‌ها باید چون «بُز اَخفَش» هرچه جناب ایشان می‌گوید را بشنوند و به نشانه تأیید، سر تکان دهند، یک‌بار به افکار عمومی و این جماعت نجیب و دلسوزان استان، توضیح دهد که چه اتفاقاتی در اتاق وی می‌گذرد که تا این حد حاضر شده است نیروهای نامدار و تأثیرگذار دولت سیزدهم را به این شیوه زیر پا بگیرد و قربانی کند؟
نکته بعدی خطاب به نمایندگان استان است که کُلُّهم اجمعین اصولگرا و همسو با دولت سیزدهم هستند. چرا از استاندار مازندران درخصوص -جبار فرجی- فردی که فریاد ناکارآمدی‌اش به عرش رسید و سازمان همیاری شهرداری‌های مازندران را به سکوت و سکون کشاند، نمی‌پرسند هیچ اقدامی نمی‌کند اما عرصه را بر برخی مدیران دیگر چون «رضا علیخانی» چنان تنگ می‌کند که استعفا به وزارت کشور بنویسند و بروند؟
اگر نتیجه و غایت اقدامات سید محمود حسینی‌پور، بدنامی دولت سیزدهم باشد، چه پاسخی به دولت مورد علاقه و حمایت خود خواهند داد؟
نکته آخر این‌که این نحوه عمل «سید محمود حسینی‌پور» استاندار مازندران، آثار ماتأخّری دارد که چند ماه آینده از پشت ابرهای سیاه بیرون خواهد زد و ما تلاش داریم با این تحلیل‌ها و پیش‌آگاهی‌ها، از این آثار و تبعات، کم کنیم و استاندار مازندران وظیفه دارد به افکار عمومی پاسخگو باشد.