سرویس سیاسی
انتخابات روز جمعه مجلس شورای اسلامی در نهایت آرامش برگزار شد و همان‌گونه که بیشتر نشانه‌ها در حوزه انتخابیه ساری و میاندورود، پیش‌آگاهی داده بودند «عالیه زمانی کیاسری» موفق شد با کسب بیش از ۵۵ هزار رأی راهی مجلس دوازدهم شود، اتفاقی که از این منظر تاریخ‌سازی بود که تا امروز از ۹ حوزه انتخابیه مازندران، هیچ زنی موفق نشده بود نمایندگی مردم در مجلس شورای اسلامی را کسب کند.
حضور عالیه زمانی که هر چه در سوابقش بگردیم، کم‌ترین حاشیه‌ای پیدا نمی‌کنیم اما مشق مدیریتی از پایین ترین سطح تا بالاترین رده در حوزه بهداشت و درمان را با خود دارد و مهم‌تر از همه سابقه کمک‌های نوع‌دوستانه و خدمت بی‌منت به مردم روستاهای دور و نزدیک نظیر آنچه که در قالب ویزیت رایگان از طریق مجموعه خیریه همت عالی، دیده می‌شود می‌تواند تأییدکننده این حقیقت باشد که انتخاب شهروندان ساری و میاندورود، انتخاب خوبی بود هرچند نباید نگاه آرمانی داشت و در انتظار حل همه مشکلات و نابسامانی‌ها توسط نماینده منتخب بود.
موفقیت یک زن پس از ۴۴ سال در راهیابی به «خانه ملت» همچنین باید چشمان ما را به سرمایه‌های انسانی بیشتری که در جامعه زنان استان موج می‌زنند، باز کند و یک‌بار برای همیشه به این بلوغ و باور برسیم که ذهنِ زنان که نسبت جمعیت آنان در مقایسه با مردان حدود ۴۹ درصد به ۵۱ درصد است، چیزی کم‌تر از ذهن مردان ندارد و آنان نیز تنها درصورت داشتن دانش تخصصی و سابقه لازم، می‌توانند نماینده، فرماندار و مدیرکل باشند و اتفاقاً سابقه نشان داد زنانی که به مدیریت رسیدند، کمتر حاشیه‌ساز شدند و پای آنان ندرتاً به پرونده‌های تخلفات اقتصادی و ویژه‎خواری باز شد. باید جای تأسف باشد ازین‌که هنوز برخی که ذهنی مردسالار دارند و به سندرم ناهم‌زمانی جسم و فکر مبتلا هستند و در حالی‌که جسم آنان در هزاره سوم حضور دارد ایده‌آل‌های فکری آنان به دویست سال قبل متعلق است، در شبکه‌های اجتماعی با این استدلال که «این‌همه مرد نماینده شدند و نتوانستند مشکلات مرکز استان را حل کنند و از یک نماینده زن چه توقعی می‌توان داشت»، تلاش دارند این انتخاب را تخطئه و حتی آن را اشتباه توصیف کنند در حالی‌که بدنه جامعه امروز، از نگاه‌های جنسیتی عبور کرده است و به این بلندای فکری رسید که شهر و استانی که ۴۹ درصد نفوس آن را زنان تشکیل می‌دهند لازم است در لایه‌های مختلف مدیریت و تصمیم‌سازی نماینده‌ای از زنان داشته باشد و این‌که زنانِ برگزیده و برکشیده، چه اندازه موفق خواهند بود و چه دستاوردهایی خواهند داشت، فرع بر اصل موضوع است.
نکته دومی که لازم است بر آن تأکید کنیم این است که حدود پنج تا شش دهه قبل، زن را «ضعیفه» و «متعلقه» و «منزل» خطاب می‌کردند و برخی مردان از بردن نام همسر، نزد دوستان یا همکاران خود پرهیز داشتند اما امروز جامعه ورق خورد و نگرش‌ها چندگام به جلو رفت و کسانی که چنان باورهایی داشتند، آنقدر کم‌شمارند که نمی‌توان نام اقلیت به آنان داد و نگاه غالبِ جامعه به زنان، نگاهی برابر و توأم با احترام است و زنان در اقتصاد، فرهنگ و تولید ناخالص داخلی در همین استان مازندران نقشی نمایان دارند و نمی‌توان این همه حضور زنان را در جامعه دید اما ضرورت حضور آنان را در نهادها رسمی و ساختارهای تقنینی، منکر شد. نکته بعدی این است که نام عالیه زمانی کیاسری از این منظر، در تاریخ ماندگار شد که اولین بود و اسناد و کتاب‌ها، همواره اولین‌ها را در خاطر خواهند داشت اما مردم در اولین‌ها، متوقف نمی‌مانند و یقین داریم مسیر برای نمایندگان زن بیشتری در حوزه‌های انتخابیه دیگر مازندران باز خواهد شد و زنان شاخص و فعالان حوزه زنان، تشکل‌ها و رسانه‌های مستقل باید از هم‌اکنون به فکر شناسایی و معرفی زن بعدی باشند که بتواند این مسیر را ادامه دهد. نکته پایانی این است که اگر هر جامعه‌ای با نگاه و نظر و برابر سلیقه قاطبه اعضا ساخته شود، تردیدی نیست که جامعه‌ای مطلوب‌تر خواهد بود تا این‌که اقلیتی بخواهند برای اکثریتی با تنظیم قانون و اعمال اراده، تکلیف تعیین کنند و براین اساس باید بگوییم لازم است از ۲۹۰ نماینده زن در مجلس، بیش از یکصد تن زن باشند و از ۳۲ نماینده در سه استان مازندران، گیلان و گلستان، بیش از ده نماینده زن و باور کنیم امروز زن نه ضعیفه، نه متعلقه و نه منزل که «زن» است.