روز گذشته شاهد تغییری در رأس اداره‌کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان مازندران بودیم، تغییری که در ذات هر مدیریتی وجود دارد و همه مدیران، همان‌گونه که یک روز آمدند، یک روز هم می‌روند و باید جای خود را به مدیری تازه‌نفس با نگاهی جدید بدهند. استاندار هم به‌عنوان نماینده عالی دولت در استان این حق قانونی را دارد که مدیری را عزل و مدیری دیگر را به وزارتخانه مربوط معرفی و منصوب کند اما اگر استاندار، مدیری را عزل و مدیری ضعیف، ناتوان و غیربومی را برای این جایگاه درنظر بگیرد، نزد افکار عمومی به خیانت متهم می‌شود.

نکته دوم این‌که تجربه سال‌های گذشته به ما نشان می‌دهد مدیران غیربومی که به مازندران می‌آیند معمولاً با لابی‌گری مدیران ارشد دولتی یا برخی نمایندگان موفق می‌شوند به کرسی موردنظر برسند و همین کار به معنای پای گذاشتن بر حقوق عمومی است.
نکته بسیار مهم بعدی این است که مازندران، استانی است که از نظر منابع انسانی و نخبگان مدیریتی، حاصل‌خیز است و همان‌گونه که در برنج و مرکبات و بسیاری از اقلام کشاورزی، نیاز پایتخت و بسیاری از استان‌های کشور را تأمین می‌کند، از نظر نیروهای کارآمد و مدیران جوان نیز به خودکفایی رسیده است و شاهد هستیم فرزندان شایسته این استان در کرسی‌های مدیریتی در سطح ملی و همچنین دیگر استان‌ها حضور دارند و خدمات شایسته‌ای ارائه می‌کنند ازجمله حضور دو وزیر مازندرانی در کابینه چهاردهم.
جای تأسف است که استاندار مازندران در چنین استانی اقدام به جابه‌جایی یک مدیر بومی با مدیر غیربومی می‌کند آن هم در دستگاهی به نام گردشگری که ظرفیت‌های مازندران در آن منحصر به فرد است و حتماً فردی باید فرزند استان و از همین دستگاه باشد تا موجبات رشد این مجموعه را فراهم کند. شاید گفته شود احمد تجری از همین دستگاه است و مدیرکل سرمایه‌گذاری وزارتخانه بوده اما این پاسخ مناسبی برای خیل عظیمی از جوانان استان و کارشناسان بومی که سال‌ها در همین دستگاه خدمت کردند و تجربه اندوختند، نیست. نکته بسیار مهم بعدی ان است که حسین ایزدی مدیرکل سابق فرزند جویبار بود که در سال ۱۴۰۲ و در زمان دولت سیزدهم به این سمت منصوب شد، چندان توانمند نبود. به همین خاطر طی دو سالی که از آغاز به کار دولت چهاردهم گذشته است برای تغییر وی با مدیر بومی دیگر، تلاش شد، در همین راستا چند تن از نیروهای بومی به تهران پیشنهاد شدند و ما از ذکر نام آنان خودداری می‌کنیم اما برخی از همین دستگاه برای آنان حاشیه ساختند و پرونده‌سازی کردند و در نهایت موجب شدند صالحی امیری که خود فرزند مازندران است و از ظرفیت مدیریتی جوانان استان آگاهی دارد، تصمیم گرفت احمد تجری را به این سمت منصوب کند که فرزند گرگان است.
در این زمینه نیز نقد مستقیم به استاندار مازندران وارد است. مهدی یونسی رستمی افرادی که پیشتر پیشنهاد شده بودند را به‌خوبی می‌شناخت و از سیاسی بودن آن حاشیه‌ها هم آگاهی داشت اما به خود زحمت نداد تا به وزارت‌خانه برود و این حاشیه‌ها را کنار بزند تا در نهایت برای این اداره‌کل به مدیر غیربومی نرسیم.
از منظر تخصصی هم میراث فرهنگی و گردشگری، تنها یک بخش از اقتصاد یا ساختار اداری استان مازندران نیست؛ این بخش، «هویت» و «خاطره» ماست. ما با سرمایه‌ای روبه‌رو هستیم که از دل تاریخ، از بافت جنگل‌ها، از معماری روستایی و از سنت‌های شفاهی مردم این پهنه سبز بیرون آمده است و مدیر غیربومی که با بافت تاریخی و پیچیدگی‌های اجتماعی مازندران بیگانه است، نمی‌تواند از ارزش‌های پنهان در میان رگ‌های این استان محافظت کند.
نکته بعدی این‌که استاندار مازندران با این کار خود به «سرمایه اجتماعی» آسیب وارد می‌کند. وقتی مدیریت ارشد استان، نیروهای انسانی و متخصصان استان را کنار می‌گذارد و فردی غیربومی را برای اداره‌کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی انتخاب می‌کند، نیروهای کارآمد و نخبه استان که سال‌ها در همین اداره‌کل، تلاش کردند و تجربه اندوختند، احساس می‌کنند چون به لابی‌های خاص وصل نیستند، مورد توجه مدیران ارشد استانی قرار ندارند و این موجب می‌شود ایمان و انگیزه خود را از دست بدهند و این نگاه زیان جبران‌ناپذیر مادی و معنوی با خود به همراه دارد.
نکته آخر این‌که مدیریت میراث فرهنگی و گردشگری در مازندران، نیازمند «نگاهِ از درون» است؛ نگاهی که نه تنها با قوانین اداری، بلکه با جغرافیای انسانی، تاریخی و محیط‌زیستی استان آشنا باشد. اگر می‌خواهیم از میراث خود محافظت و گردشگری را به نیروی محرک توسعه تبدیل کنیم، نباید نیروهای کارشناس و کارآمد و فرزندان استان را نادیده بگیریم.