«مسئول» که پس از پيروزي انقلاب اسلامي در سال 1357 به‌جاي واژگاني چون «مدير» و «رييس» نشست، به معناي پرسش‌شده و خواسته‌شده است. در اين گفتمان که ريشه در سنتِ نبوي و دولتِ علوي دارد، مسئول به کسي مي‌گويند که رياست يا سرپرستي جايي را بر عهده دارد و براي اقداماتش بازخواست يا سؤال مي‌شود و وظيفه دارد پاسخ‌گو باشد و اگر از پاسخ طفره برود، شأن و صلاحيتِ فردي براي حضور در آن کرسي را از دست داده است حتي اگر عزل نشده باشد.

به‌خاطر دارم در دهه ۶۰ بسياراني که در رأس اداره يا دستگاهي بودند پرهيز داشتند که از خود با واژگاني چون «مدير» و «رييس» ياد کنند و «مسئول» را ترجيح مي‌دادند و آن را به خودسازي نزديک‌تر و از غرور دور مي‌دانستند. در ديالوگي ماندگار از فيلم «دوئل» که برآيند شرايط آن روزگاران است «اسکندر» با بازيگري زنده‌ياد سعيد راد فرياد مي‌زند اينجا مقامِ مسئول کيه و «يوسف» با بازيگري پرويز پرستويي مي‌گويد: «اينجا مقام نداره، مسئول منم.» استاندار مازندران از روزي که در تاريخ ۱۰ آذرماه ۱۴۰۳ به اين سمت معارفه شد تا امروز حتي يک‌‎بار با خبرنگاران ننشست و به سوالات آنان مستقيم پاسخ نداد و بدتر از همه از خبرنگارانِ منتقد و پرسش‌گر خوشش نمي‌آيد مگر اين‌که خلافش ثابت شود و سوالاتي را بپرسند که او خوشش بيايد.

خبرنگارِ خوب، خبرنگار پرسش‌گر است و اساساً رسالت اوليه رسانه، پرسش‌گري است و همين رويکرد، موجب شد مهدي يونسي رستمي نسبت به خبرنگاران نوعي ترس يا «فوبيا» داشته باشد و همه خبرنگاران از اين موضوع آگاهي دارند که مراسم شاخص استاني ۱۷ مرداد روز خبرنگار را در شرايطي که دعوت‌نامه‌ها ارسال شده بود، برهم زد و به روي مبارک خود هم نياورد که استاندار مازندران تنها مديري در کشور بود که لايي کشيد و بي‌اعتنا از کنار اين مناسبتِ مهم رد شد آن هم در شرايطي که در شرق و غرب ما «هادي حق‌شناس» و «علي‌اصغر طهماسبي» در ۱۷ مرداد طي مراسمي استاني، از فعالان رسانه تجليل کردند و اين روز را گرامي داشتند.

البته مهدي يونسي رستمي در اندروني خود با چند خبرنگار محشور است و دستور پرداخت اجر و مزد اين جماعت را نيز في‌الفور و با سخاوتمندي بسيار به زيرمجموعه‌ها صادر مي‌کند و همه مي‌دانيم آن خبرنگاران در سايه دولتِ يونسي، دولت‌مند شدند و اين روزها که ما «بوي بهبود ز اوضاع جهان نمي‌شنويم»، جهانِ آنان، سرشار از اميد و نشاط شده است اما نکته اين است که اين خبرنگاران، پرسش‌گري نمي‌کنند و مانند ربات‌هاي دست‌آموز تنها بر وجوه مثبت کارها تمرکز دارند.

در نگاه مهدي يونسي رستمي خبرنگارِ خوب، خبرنگاري است که سوالاتش را از قبل با مشاور رسانه‌اي استاندار هماهنگ کرده باشد و قصدش بَزَک کردن و بزرگ کردن استاندار باشد نه پرسش‌گري به نفع مردم. =ما در «خبرشمال» به‌عنوان رسانه مستقل از کارهاي مثبتي که مهدي يونسي رستمي و دولت مسعود پزشکيان در استان مازندران انجام دادند، آگاهي دقيق داريم و تا زماني‌که استاندار به‌خاطر برخي نقدها، به‌طور غيرقانوني دستور قطع آگهي‌هاي «خبرشمال» را نداده بود، اين اخبار را پوشش مي‌داديم اما از آنجايي‌که استاندار را «مسئول» مي‌دانيم، در برابر برخي بدايع و بدعت‌هاي مهدي يونسي رستمي از ايشان سوال داريم. يکي از اين بدعت‌ها اقدام غيرقانوني در پيوند با مراسم روز خبرنگار سال ۱۴۰۴ و ۱۴۰۵ بود.
دومين سوال ما درخصوص بدعتي است که ايشان به خرج داد و براي بيمارستان خصوصي خود که از گران‌ترين مراکز درمان شمال کشور است و پاي درصد قابل‌توجهي از مردم هرگز به اين بيمارستان لوکس و لاکچري باز نمي‌شود ۲۴۰ ميليارد تسهيلات تکليفي گرفت آن هم در شرايطي که واحدهاي توليدي و صنعتي بسياري در انتظار سرمايه‌درگردش هستند تا ناچار به تعديل نيروي کار نشوند.

در خصوص برخي ديگر از بدايع و بدعت‌هاي استاندار مازندران بسياري از رسانه‌ها نوشتند و همچنان مي‌نويسند اما مهدي يونسي رستمي که خود را مقام مي‌داند، نه مسئول به هيچ کدام از سوالات و پرسش‌گري حرفه‌اي ما پاسخي نداده است. براي مهدي يونسي رستمي استاندار مقامي است که شأن وي أجل از آن است که حتي جوابيه‌اي به مطالبه‌گري رسانه بنويسد. اين سطح از أنانيت و خودبيني و نگاه فرعوني را ما در هيچ استانداري به‌خاطر نداريم و از اين منظر با حجت‌الاسلام شيخ علي‌اکبر ناطق نوري هم‌نظر که گفت: يونسي در تاريخ بي‌نظير است.