شاگردان رضا عنایتی مأموریت خود را به بهترین شکل ممکن انجام دادند. آنها یک هفته مانده به پایان رقابت‌های لیگ آزادگان، جام قهرمانی را از آن خود کردند و نشان دادند سقوط فصل گذشته، پایان راه این باشگاه نبود. تیمی که فصل قبل با حسرت لیگ برتر را ترک کرد، این بار مقتدرانه برگشت تا دوباره نامش میان شانزده تیم برتر فوتبال ایران دیده شود.
بازگشتی که اتفاقی نبود
بازگشت نساجی را نباید تنها نتیجه برتری فنی این تیم دانست. لیگ آزادگان سال‌هاست یکی از دشوارترین لیگ‌های فوتبال ایران محسوب می‌شود؛ مسابقاتی که هر لغزش می‌تواند تمام معادلات را بر هم بزند. سفرهای طولانی، زمین‌های نه‌چندان مناسب، رقابت فشرده مدعیان و فشار روانی صعود، هر تیمی را فرسوده می‌کند. در چنین شرایطی، رضا عنایتی توانست تیمش را از حاشیه دور نگه دارد. نساجی شاید همیشه فوتبال چشم‌نواز ارائه نکرد، اما مهم‌ترین ویژگی یک مدعی را داشت؛ ثبات. این تیم در هفته‌هایی که رقبایش امتیاز از دست می‌دادند، امتیازات لازم را جمع کرد و اجازه نداد صدر جدول از دستش خارج شود. همین ثبات، رمز بازگشت سریع نماینده مازندران به لیگ برتر بود.
نساجی فقط یک باشگاه نیست
در فوتبال ایران کمتر تیمی را می‌توان پیدا کرد که مانند نساجی، بدون اتکا به نتایج، این حجم از هوادار را با خود همراه داشته باشد. ورزشگاه شهید وطنی بارها ثابت کرده که فوتبال در قائمشهر فقط یک مسابقه نیست؛ بخشی از زندگی مردم است. همین پشتوانه مردمی باعث می‌شود مسئولیت مدیران باشگاه سنگین‌تر از همیشه باشد. نساجی سرمایه‌ای است که سال‌ها برای شکل گرفتن آن زمان صرف شده و حفظ چنین سرمایه‌ای، فقط با صعود به لیگ برتر امکان‌پذیر نیست. هواداران این تیم حق دارند تیمی ببینند که برای بقا نجنگد؛ تیمی که شخصیت رقابتی داشته باشد.
مهم‌ترین بازی فصل هنوز شروع نشده است
قهرمانی در لیگ آزادگان، پایان مأموریت بازیکنان و کادر فنی بود، اما برای مدیران باشگاه، مسابقه اصلی تازه آغاز شده است. نقل‌وانتقالات تابستانی، سرنوشت فصل آینده نساجی را مشخص خواهد کرد. تجربه فصل‌های گذشته نشان داده تیم‌هایی که پس از صعود، تنها به حفظ اسکلت اصلی خود بسنده کرده‌اند، خیلی زود دوباره به لیگ یک برگشته‌اند. لیگ برتر به بازیکنان باکیفیت، نیمکت قدرتمند و مدیریت دقیق نیاز دارد. اگر قرار باشد نساجی با همان تفکرات لیگ یک وارد فصل جدید شود، خطر تکرار سناریوی سقوط کاملاً جدی خواهد بود. مدیران باشگاه باید از همین حالا، بدون هیجان ناشی از جشن قهرمانی، نقاط ضعف تیم را شناسایی کنند. جذب بازیکنان باتجربه، حفظ مهره‌های کلیدی، تقویت ساختار فنی و ایجاد آرامش مدیریتی، چهار ضلع موفقیت نساجی در فصل آینده خواهد بود.
فرصت ساختن یک تیم متفاوت
شاید بزرگ‌ترین امتیاز نساجی نسبت به بسیاری از تیم‌های تازه‌صعود کرده، تجربه نزدیک سقوط باشد. این باشگاه طعم تلخ از دست دادن لیگ برتر را چشیده و دقیقاً می‌داند اشتباهات گذشته چه هزینه سنگینی به همراه دارد. همین تجربه می‌تواند سرمایه‌ای ارزشمند باشد؛ به شرط آنکه از آن درس گرفته شود. اگر مدیران باشگاه به جای تصمیم‌های مقطعی، نگاه بلندمدت داشته باشند، نساجی نه‌تنها می‌تواند در لیگ برتر ماندگار شود، بلکه به تیمی تبدیل خواهد شد که رقبا حساب ویژه‌ای روی آن باز کنند. هواداران نساجی سال‌هاست نشان داده‌اند در سخت‌ترین روزها کنار تیمشان می‌ایستند. حالا نوبت مدیران است که پاسخ این وفاداری را بدهند. قهرمانی در لیگ آزادگان، شادی بزرگی برای فوتبال مازندران بود، اما ارزش واقعی این موفقیت زمانی مشخص می‌شود که نساجی در لیگ برتر، دیگر تیمی نباشد که تنها برای فرار از سقوط بجنگد. نساجی دوباره به خانه بازگشته است؛ خانه‌ای که حفظ آن، این بار بیش از هر چیز به تصمیم‌های پشت میزهای مدیریتی وابسته خواهد بود. اگر این تصمیم‌ها درست گرفته شوند، قهرمانی لیگ آزادگان تنها یک خاطره شیرین نخواهد بود؛ بلکه آغاز دوره‌ای تازه برای یکی از اصیل‌ترین و محبوب‌ترین باشگاه‌های فوتبال ایران خواهد شد.
- نویسنده : ملیحه منوری
