مائده مطهری زاده

معمولا می‌گویند انسان قدر چیزهایی را که به سختی بدست می‌آورد بیشتر می‌داند اما دلش برای چیزهایی که خودش در ایجاد و تولید آن سهمی ندارد، نمی‌سوزد! به نظرم این فرضیه درستی هم هست.
چرا که اگر می‌دانستیم برای اینکه یک مشت خاک با همه مواد مفید و مغذی آن تولید شود چند سال طول می‌کشد؟ اگر می‌دانستیم برای اینکه یک بذر، یک گیاه، یک درخت رشد کند و به بار بنشیند چه نیروی عظیمی در طبیعت به کار می‌افتد و چند سال طول می‌کشد، هرگز! هرگز! هرگز! به همین راحتی زباله‌هایمان را در عرصه‌های طبیعی رها نمی‌کردیم!
چند روز پیش کلیپی در اینستاگرام دیدم که نشان می‌داد، چطور یک جوان با زبان شیرین پارسی و به صریح‌ترین شکل ممکن، از مردم می‌خواست، طبیعت را با زباله‌هایشان تنها نگذارند و فقط یک جمله‌اش را به انتخاب خودم اینجا ثبت می‌کنم که گفت: دوستان عزیز! اینجا نیروهای خدماتی شهرداری برای جمع آوری آشغال‌هایتان دست‌اندرکار نیستند! پس لطفا نایلون آشغال‌هایتان را روی شاخه‌ها و تنه درختان نگذارید!
در ۲۴ ساعت گذشته نیز فیلمی از یک مادر دامدار بابلی در شبکه‌های اجتماعی به سرعت دست به دست می‌شود که این مادر عصا بدست که در حال چرای دام در جنگل است با حجم انبوهی از پلاستیک مواجه شد و در این فیلم با فریاد بلند از مسافران خواست که چرا این زباله‌ها را در سطل زباله نمی ریزید. این مادر دامدار جنگل نشین در این فیلم اعلام کرد:« این مسلمانی نیست که به خاطر زباله پراکنی شما دام‌های ما تلف شوند!»
این مادر با نفرین خود خواستار نابودی افرادی شد که با زباله پراکنی در طبیعت دام‌های آنها را تلف می‌کنند.
حضور میلیونی مسافرانی که همزمان با هفته‌های پایانی تعطیلات تابستان به مازندران سفر می‌کنند به مراتب بیشتر از دیگر روزهای سال است.
هفته گذشته حجم انبوهی از مسافران سرازیر جاده‌های شمال شدند که در همه شهرها و روستاهای مازندران مملو از مسافرانی بود که از شهرهای مختلف کشور خود را به این خطه از شمال رسانده بودند.
به رسم ادب و میزبانی مازندرانی‌ها قبل از شروع تعطیلات هفته قبل، زباله‌های کنار جنگل و مسیر تردد خودروها را جمع آوری کردند تا مسافران از شکوه طبیعت این استان در سفر خود لذت ببرند.
تعدادی از مسافران که دغدغه محیط زیست داشتند سعی کردند هیچ زباله ای را در اراضی جنگلی یا مراتع این استان در طبیعت رها نکنند اما بسیاری از مسافران بدون رعایت این حساسیت حجم انبوهی از زباله‌ها را در دل طبیعت رها کردند و مازندران را ترک کردند.
اراضی جنگلی و مرتعی مازندران که از ده‌ها سال گذشته تا کنون در اختیار دامداران و جنگل نشینان قرار دارد این زباله پرانی سبب شد بسیاری از دام‌های سبک و سنگین جنگل نشینان با خوردن زباله و پلاستیک‌ها تلف شوند و این امر خسارت‌های زیادی را برای دامداران به همراه داشت.
شهرستان بابل دارای ۴۸ هزار هکتار عرصه جنگلی و ۳۲ هزار هکتار مرتع است که بسیاری از این اراضی با صدور پروانه در اختیار دامداران قرار دارد که برای چرای دام از آن استفاده می کنند.
انتشار فیلم‌های مختلف از شهرهای مازندران نشان از آن دارد که این مشکل زباله پرانی فقط در شهرستان بابل نبوده و بسیاری از شهرهای مازندران به خصوص جاده‌های کنار جنگل از غرب تا شرق استان مملو از زباله‌هایی شد که در طبیعت رها شد.
بسیاری از شهروندان و فعالان محیط زیست با استفاده از ظرفیت شبکه‌های اجتماعی از مسافران خواستند که زباله‌ها را در طبیعت رها نکنند چون این امر آسیب‌های جدی به محیط زیست و اقتصاد خانوادها و دامداران منطقه وارد خواهد کرد.
این شهروندان بیان کردند یکی از جدی ترین چالش مازندران که دامن همه شهرهای استان را گرفت حجم زیاد زباله‌های است که مکان مناسبی برای مدیریت پسماند آنها در اراضی مازندران وجود ندارد.
تعدادی از شهرهای مرکزی مازندران با صرف هزینه‌های سنگین زباله‌ها را جمع آوری کرده و به استان دیگر منتقل می‌کنند که این اقدام روزانه هزینه‌های چند صد میلیونی را برای شهرداری‌ها و شهروندان به همراه دارد.
یکی از دامداران جنوب بابل در این باره اظهار کرد: تاکنون چندین راس دام سبک همانند گوسفند و دام سنگین گاو به خاطر خوردن پلاستیک‌های چیپس و پفک جان خود را از دست دادند. حبیب فیروزجایی گفت: همه اقتصاد خانواده ما با چند راس گاو و گوسفندی تامین می‌شود که در دل طبیعت چرا می‌کنند و معیشت زندگی ما روستائیان را تامین می‌کنند. این دامدار بابلی با بیان این مطلب که نفرین مادر بابلی که با صدای زجر کشید فریاد زد خدا نابود کند کسی را که در طبیعت زباله می ریزد حرف دل همه ما دامداران است، اظهار کرد: زباله پرانی در دل طبیعت به نقطه اوج خود رسیده و بسیاری از مسافران این حساسیت را درک نمی‌کنند.
فیروزجایی افزود: قیمت برخی از دام‌های سنگینی که به خاطر خوردن پلاستیک تلف می‌شوند حدود یک میلیارد ریال است و این خسارت‌ها بسیار زیان بخش خواهد بود.
وی با بیان این مطلب که اهالی روستاهای جنوب بابل به صورت خود جوش سالی چند مرتبه زباله‌های طبیعت را جمع می‌کنند، ادامه داد: بعد از تعطیلات چند روزه یا تعطیلات پایان هفته دوباره زباله پرانی در در طبیعت تکرار می‌شود.
این دامدار بابلی تصریح کرد: بسیاری از اهالی روستاهای بالا دست جنگل نشین بابل به غیر از دامداری شغل دیگری ندارند و این دامدار از همه مسافران و گردشگرانی که از سراسر کشور به این مناطق سفر می‌کنند خواست زباله‌ها را از دل طبیعت جمع کنند و این زباله‌ها را در منطقه جنگلی رها نکنند که سبب تلف شدن دام‌های آنها خواهد شد.
بر اساس گزارش‌های اعلام شده در تعطیلات هفته گذشته چندین میلیون مسافر وارد مازندران شدند که این امر سبب ترافیک سنگین در جاده‌های مازندران شد و حجم ورود مسافر به این استان در حدی بود که جاده‌های خروجی این خطه از شمال بعد از گذشت دو روز از تعطیلات همچنان شاهد ترافیک سنگین است.
تعطیلات اخیر و سیل ورود مسافران به مازندران و زائرانی که قصد حضور در آیین سوگواری شهادت امام رضا(ع) ‌ را از محور این خطه از شمال کشور داشتند و عازم مشهد شدند، آمار ۲ میلیون و ۴۰۵ هزار و ۶۰۰ تردد خودرویی در محورهای ارتباطی استان طی ۱۰ روز اخیر ثبت کرد.
آمار ارائه شده از سوی رئیس مدیریت راه‌های اداره کل راهداری و حمل و نقل جاده‌ای مازندران بر این موضوع صحه می گذارد که در بازه زمانی هفتم تا ۱۶ شهریورماه تعداد ورودی خودرو به این استان یک میلیون و ۲۳۵ هزار و ۳۷۸ است. در این پیوند رئیس مدیریت راه های اداره کل راهداری و حمل و نقل جاده ای مازندران اظهار کرد: در این مدت، خروج یک میلیون و ۱۷۰ هزار و ۲۲۲ خودرو از جاده‌های مازندران ثبت شده است.
علی صادقی گفت: در مجموع تعداد تردد ورودی و خروجی خودروها در این مدت ۱۰ روزه در جاده های مازندران ۲ میلیون و ۴۰۵ هزار و ۶۰۰ خودرو است.
رئیس مدیریت راه‌های اداره کل راهداری و حمل و نقل جاده‌ای مازندران گفت: در این میان ۱۵ درصد از مجموع ورود و خروج استان مازندران از محور کندوان ۱۷ درصد از هراز و ۱۷ درصد از سوادکوه بود.
برابر آمار، سالانه بیش از ۵۰۰ میلیون دستگاه خودرو در محورهای مازندران تردد دارند که ۱۱ درصد از این ترددها در محورهای اصلی و بقیه درون شهری است.
زباله، گویا بزرگترین ارمغان گردشگری برای مازندران زیبای ماست و با وجودِ بازتابِ صحنه‌هایی رقت انگیز از وجود زباله در طبیعت، هر روز بر تعدادِ افرادی که طبیعت را خانه خود نمی‌دانند و زباله را به جانش می‌اندازند بیشتر و بیشتر می‌شود!