دو روز پیش بود که باشگاه خبرنگاران جوان طی گزارشی نوشت: تصاویری از درختان قطع شده در جنگل بونده شهرستان محمودآباد منتشر و ادعا شده بود در حالیکه ورودی جنگل را بستهاند و حجم زیادی از درختان نیز قطع شده است. فردی که این کلیپ را ضبط کرده و به نظر میرسد بومی همین منطقه […]
دو روز پیش بود که باشگاه خبرنگاران جوان طی گزارشی نوشت: تصاویری از درختان قطع شده در جنگل بونده شهرستان محمودآباد منتشر و ادعا شده بود در حالیکه ورودی جنگل را بستهاند و حجم زیادی از درختان نیز قطع شده است.
فردی که این کلیپ را ضبط کرده و به نظر میرسد بومی همین منطقه است ادعا میکند این درختان جنگلی پیش چشم مسوولان توسط قاچاقچیان چوب بریده شده است.
این فرد از این اقدام به عنوان غارت درختان و قاچاق چوب یاد می کند و می گوید این درختان قطع شده را در روز روشن با خودرو از جنگل خارج میکنند.
به گزارش این خبرگزاری، بررسیها نشان میدهد درختانی که قطع شدهاند از نوع صنوبر هستند که در دهه ۶۰ با کاربری زراعت چوب در منطقه کاشته شده بودند و با توجه به اینکه از سن بهره برداری هم عبور کرده بودند قطع شده است، اما آنچه در این ماجرا مغفول مانده بود اشتباه محاسباتی در قطع این درختان چند ۱۰ متری بود که با افتادن خود سبب خسارت به سایر گونههای جنگلی شدهاند.
سیدعباس حسینی رییس اداره منابع طبیعی شهرستانهای نور و محمودآباد میگوید: کارشناسان تشخیص دادهاند که درختان صنوبر از چه زاویهای قطع شود تا آسیب به درختان دیگر وارد نشود.
او میگوید: هر درختی که قطع میشود حتما تخریب هم به همراه خود دارد.
مشاهدات عینی نشان میدهد برداشت درختان صنوبر به تعداد زیادی از درختان جنگلی مانند اوجا، ون و بلوط و افرا خسارت وارد کرده است.
علیزاده فرماندار محمودآباد نیز که به جنگل بونده شهرستان آمده است بعد از بازدید از این منطقه از مسوولان اداره منابع طبیعی شهرستان خواست ادامه قطع درختان صنوبر باید با نظارت بیشتری باشد تا آسیبهای دیگر به درختان دیگر منطقه وارد نشود.
غفاری معاون جنگلِ اداره کل منابع طبیعی مازندران – ساری در این باره به خبرشمال گفت: در سالهای دور، منابع طبیعی در برخی مناطق صنوبر کاشت. صنوبر هم یک گونه غیربومی و وارداتی (اروپایی – آمریکایی) است که جزو گونههای بومی هیرکانی محسوب نمیشود. صنوبر کاریهای انجام شده، در واقع به این دلیل بود تا با توجه به سریعالرشد بودنِ این گونه، عرصه جنگلی به سرعت مشخص شده و در اختیار فرصتطلبان قرار نگیرد، حال آنکه نهالهای بومی به دلیل روند کندِ رشدشان، پاسخگوی این نیاز جدی و فوری نبودند. صنوبر هم گونهای است که باید بعد از ۱۰ سال، حتما قطع شود، زیرا بعد از گذشتِ این مدت زمان، از یقه شروع میکند به پوسیده شدن و به سن دیرزیستی رسیده و میافتد و به این سبب، در صورتی که بعد از ده سال قطع نشود، تهدیدی برای درختانِ بومی همسایه خود بشمار میرود.
به گفته غفاری، در حوزه شهرستان نور منطقهای داریم به نام شیرکلای عَلَم یا همان جنگل بونده که تنها منطقه جنگل جلگهای تحت مدیریت اداره کل منابع طبیعی ساری هم در همان نقطه قرار دارد.
این صنوبرها را اداره کل منابع طبیعی مازندران در سالهای گذشته کاشته و حالا نوبتِ برداشتشان رسیده بود که در قالب یک طرح و بعد از کسب تکلیف از سازمان منابع طبیعی و آبخیزداری کشور و صدور ِآگهی برنده مشخص و تعهدات برای او تعیین شد که صنوبرها قطع و گونه بومی جایگزین شود.
غفاری ادامه داد: در منطقه زاغمرز نیز همین مشکل وجود داشت که ما برای جلوگیری از به خطر افتادنِ عرصه، مجبور شدیم بلافاصله کاشتِ صنوبر را از سر بگیریم. زمینی به مساحتِ ۱۰۰ هکتار که به سرعت آگهی و سپس توسط برنده آگهی، با درختان اُکالیپتوس و صنوبر نهالکاری شد.
اگر این اقدام را انجام نمیدادیم، از آنجایی که این عرصه، جلگهای و وصل به زمینهای زراعی است، احتمال تصرف وجود داشت.
وی اضافه کرد: اما الان به این نتیجه رسیدند که چون صنوبر گونه وارداتی و غیربومی محسوب میشود، نباید در دلِ جنگلهای با ارزش و کهنِ هیرکانی که به ثبت جهانی نیز رسیده است کاشته شود و بنابر این طرح، بناست طی ۵ سال، تمامیِ صنوبرها از این عرصه جلگهای خالی شوند
