ماهیت این شغل افرادی با روحیه‌های قوی می‌طلبد که با اتکا به حمایت‌های معنوی نهادهای فرادستی برای طولانی مدت دچار افت روحیه و خستگی نشوند و در نتیجه حمایت‌های مادی همان نهادها دغدغه‌های اقتصادی کمتری داشته و بخش اعظم تمرکز خود را وقف کارشان ‌کنند اما کارکنان و مددکاران بهزیستی کاملا مورد بی‌توجهی هستند.

تعداد زیادی از کارکنان بهزیستی به جای متمرکز شدن روی کار تخصصی خود، روی ایجاد راه‌های درآمدی بیشتر و چه بسا دست و پا کردن شغل دوم تمرکز کرده‌اند.

با تنگ‌تر شدن عرصه اقتصادی، نیازهای مالی کارکنان بهزیستی هم با توجه به پایین بودن سطح حقوق آن‌ها، افزایش بیشتری داشته و نمی‌توان به آن‌ها در یافتن شغل دوم و تقسیم تمرکزشان بین شغل اول و دوم‌شان خرده گرفت اما همان‌قدر که این طیف حق دارند از راه‌های مختلف در پی تأمین معاش باشند باید پذیرفت که همان‌قدر هم از سطح کیفیت خدمت‌دهی آن‌ها به جامعه هدف کاسته می‌شود. آن هم جامعه هدفی که گاه حتی درگیر تأمین یک وعده غذایی خود است.

دیدگاه حاکم بر بهزیستی دیدگاه بیمارگونه و فاقد نگاه تخصصی به فعالیت بهزیستی است، بهزیستی را با آسایشگاه یا خیریه اشتباه گرفته، به گمان خود در حال پیشگیری از تحمیل هزینه به دولت است و به جای آن‌که بهزیستی را پیش‌قراول پیشگیری از آسیب‌های اجتماعی بداند، با عدم انعکاس مشکلات کارکنان این سازمان به مراجع بالا شرایطی را فراهم آورده که تنها سد نیمه‌جان ایستاده در مقابل آسیب‌های اجتماعی هم بشکند و سیل انواع آسیب‌ها جامعه را در برگیرد.

در حالی‌که آسیب این بی‌توجهی و مخفی کردن مشکلات درون خانوادگی، نه تنها کاهش هزینه‌های دولت و کار کردن به نفع دولت نیست بلکه برای دولت به مراتب هزینه‌بردارتر است و چه بسا به جز هزینه ریالی، هزینه‌های حیثیتی نیز به بار می‌آورد.

جنابان مسئول ! پیگیر برقراری فوق‌العاده خاص و قرارگرفتن پرسنل بهزیستی در ردیف مشاغل سخت و زیان‌آور باشید.

صدای سکوت معنادار کارکنان زحمتکش بهزیستی را بشنوید قبل از این‌که تبدیل به فریاد شود.

مسائل وتبعیض‌های درون‌سازمانی را حل کنید قبل از این‌که غریبه‌ها وارد این دعوای خانوادگی شوند.

ما در هرپست و جایگاهی باشیم در واقع مددکار اجتماعی هستیم و مددکاران اجتماعی به‌دنبال راه حل و ارائه راهکار هستند نه تشدید بحران.

یکی از دلایل پایین بودن سطح حقوق کارکنان سازمان بهزیستی بیش از آن‌که ناشی از تصمیم دولت باشد نتیجه کوتاهی و کم‌توجهی مدیران ارشد خود سازمان بهزیستی و عدم مطالبه‌گری است.

نکته آخر این‌که بهزیستی بنگاه خیّریه‌ نیست بلکه یک دستگاه دولتی است که باید خدمات را در عالی‌ترین سطح ممکن ارائه دهد و در مقابل کارکنان  حق دارند از بهترین حمایت‌ها بهره‌مند شوند.