سرویس سیاسی امروز ۲۶ مرداد مصادف است با ورود نخستین گروه از اسیران جنگ تحمیلی به وطن، اسیرانی که به اعتبار ایثارگری که برای وطن کردند، «آزاده» نامیده شدند و همه مردم چه آنان که هشت سال دفاع مقدس را دیدند و چه آنانکه پس از جنگ به دنیا آمدند، به دیده احترام به این […]
سرویس سیاسی
امروز ۲۶ مرداد مصادف است با ورود نخستین گروه از اسیران جنگ تحمیلی به وطن، اسیرانی که به اعتبار ایثارگری که برای وطن کردند، «آزاده» نامیده شدند و همه مردم چه آنان که هشت سال دفاع مقدس را دیدند و چه آنانکه پس از جنگ به دنیا آمدند، به دیده احترام به این آزادگان مینگرند هرچند ممکن است نسل جدید جوان و نوجوان که هیچ تصوری از آن دوران ندارد، مبنای این نگاه توأم با ستایش و احترام را بهخوبی درک نکند.
حقیقت این است که یکی از وظایف و تکالیف رسانه همین است که برای جوانان، نوجوانان و کودکان آن برش از تاریخ کشور را بازگو کند و ازجمله به آنان بگوید تنها چند ماه پس از روزی که در ۲۲ بهمن ۱۳۵۷، انقلاب مردمی ایران به رهبری مرحوم آیتالله روحالله خمینی(ره) به پیروزی رسید، ارتش بعث عراق به رهبری «صدام حسین معدوم» و با اشاره غرب و آمریکا و همه کسانی که از این رویداد سیاسی ناخرسند بودند، به مرزهای غرب و جنوب کشور حمله کرد.
برای نسل جدید باید تبیین کرد دشمن بعثی در شرایطی به مرزهای کشور تجاوز کرد که بهخاطر وقوع انقلاب و همچنین ضرورت شکلگیری نظم و نظام جدید، ایران نه برنامهای برای چنین دفاعی داشت و نه از نظر مدیریت فنی، توان ایستادگی در برابر مجهز صدام را داشت و اساساً صدام معدوم هم با علم به این آشفتگی، به ایران حمله کرد و در سر خود این خیال خام را میپروراند که ظرف یک هفته تهران را فتح خواهد کرد. در چنین شرایط حساسی بود که نیروهای مردمی تحت عنوان بسیج عمومی از هر شهر و استانی و با هر شغلی که داشتند عازم جبهه شدند تا در مقابل لشگر مدرن و مجهز دشمن بایستند و بسیاری از همین مردم، به شهادت رسیدندو جانباز و اسیر شدند.
با حضور همین نیروهای مردمی بود که بعدها بسیج و سپاه شکل گرفت و ارتش هم خود را بازیابی کرد و ظرف چند ماه شکست از لشگر حزب بعث عراق، پیروزیهای پیدرپی سپاه اسلام آغاز شد و استمرار داشت تا اینکه در تابستان ۶۷ قطعنامه صلح ۵۹۸ با میانجیگری سازمان ملل متحد بین جمهوری اسلامی ایران و عراق به امضا رسید و صدام بهعنوان متجاوز شناخته شد و در پی همین قرارداد و حدود دوسال بعد در ۲۶ مرداد ۱۳۶۹ مبادله اسرای جنگی بین دو کشور آغاز شد.
نحوه برخورد لشگریان حزب بعث با اسرای جنگی در طول ۸ ساله دوران دفاع مقدس به شکلی غیرانسانی بود که بسیجیان و رزمندگان همواره به هم توصیه میکردند که تسلیم شدن و اسارت آخرین گزینه آنان باشد. بعدها که آزادگان به دامن میهن بازگشتند خاطرات بسیاری از توحّش لشگریان حزب بعث گفتند و نوشتند و مجموعه این خاطرات در کتابهای بسیاری ثبت و ضبط شد در شرایطی که به شهادت نمایندگان صلیب سرخ جهانی، اسرای عراقی در زندانهای ایران، شرایط مطلوبی داشتند و حتی برخی از این اسیران، پس از اقدام به مبادله، ترجیح دادند در ایران بمانند و خانوادههای خود را از عراق به ایران آوردند و برای همیشه در ایران توطّن کردند. امروز ۳۳ سال گذشت از روزهایی که هر روز در اخبار ساعت دو رادیو به لیستی گوش میدادیم که نام افرادی که طی چند روز آینده قرار بود به کشور بازگردند را قرائت میکرد، امروز ۳۳ سال گذشت از روزی که برای استقبال از این پرستوهای لاغر و تکیده و شکستهبال، به فرودگاه شهرستان میاندورود که آن روزها دشتناز ساری نام داشت، میرفتیم. بسیاری از آن ایثارگران براثر درد و رنج ناشی از جراحات دوران اسارت، به شهادت رسیدند، بسیاری از این آزادگان به دلیل کهولت سن، از دار دنیا رفتند و بسیاری نیز هنوز چون پرستوهایی شکستهبال در جامعه حضور دارند و گمنام زندگی میکنند اما افتخاری که در دفاع مقدس آفریدند، پشتیبان معنوی و پشتوانه مردمی آنان است.
ضمن ادای احترام به همه شهیدان، جانبازان و آزادگان دوران دفاع مقدس، لازم است یادآور شویم حماسه و فداکاری آنان در دوران ۸ ساله جنگ، نه از یاد بزرگان و نه از یاد جوانان نرفته و نخواهد رفت و حتی نوجوانان نیز میدانند هر کشوری که درگیر جنگی نابرابر شده بود، تا سالها یاد و نام آنانکه جان خود را بر کف دست گرفتند و به دفاع از مرزهای جغرافیایی و فرهنگی خود پرداختند و همچنین تلاش کردند یک وجب از خاک کشور به یغما نرود، گرامی داشته میشود و ما نیز ضمن ادای احترام به همه مدافعان و مجاهدان، یاد «پرستوهای شکستهبال» را بهطور خاص گرامی میداریم.
