انتخابات روز جمعه ۱۱ اسفند برگزار خواهد شد و لابی‌گری با ترافیک بالا برای قرارگرفتن در لیست‌های انتخاباتی در جبهه اصولگرایان ادامه دارد و هرکسی تلاش دارد به لطایف‌الحیل خود را به یک لیست برساند شاید بخشی از آرای این طیف سیاسی را نصیب خود کند.
در این میان جریان سیاسی اصلاح‌طلب که در انتخابات ادوار مختلف مجلس دستِ بالا را داشت و موفقیت‌های چشمگیری به دست آورده بود، ظاهراً مانند انتخابات اسفند ۹۸ برنامه روشنی ندارد و تا امروز حتی یک جلسه در حد بزرگان و رجال اصلی خود برگزار نکرده و اگر چنین جلسه‌ای برگزار شد، احتمالاً بدون حضور رسانه‌ها بود و ما از آن اگاهی نداریم. آنچه که روشن است این است که در این انتخابات نیز ماجرای انتخاب اصغر یوسف‌نژاد با ۱۱۶ هزار رأی در سال ۹۴ تکرار نخواهد شد و این نامزد که البته در زبان اصلاح‌طلب و در مرام منفعت‌طلب است نیز امید چندانی برای رأی‌آوری ندارد. با چندتن از رجال شاخص و افرادی که در دولت سید محمد خاتمی در استان مدیریت سیاسی داشتند، تماس گرفتیم و از آنان برای مصاحبه درخصوص تحلیل انتخابات و برنامه‌های این جریان برای ۱۱ اسفند پرسیدیم که عذر خواستند و گفتند بی‌خیال ما بشوید !
از میان نامزدهای اصلاح‌طلب در مرکز استان نیز افرادی چون «کوروش یوسفی» به‌عنوان اصلاح‌طلب تابلودار و «کوروش جعفری» به‌عنوان اصلاح‌طلب بی‌تابلو وارد گود شدند و اگر موفق شوند تا مرحله پایانی حضور داشته باشند، باید به توان فردی و ظرفیت‌های غیرسیاسی خود تکیه کنند چون از جریان سیاسی اصلاحات چیزی زیادی نصیب آنان نخواهد شد.
نکته مهم درخصوص جریان سیاسی اصلاحات این است که جامعه جوانان و دانشجویانی که به این جریان فکری نزدیک بودند نیز درپی خاموش شدن چراغ کار سیاسی از سردرِ دفاتر بزرگان حزبی، ناچار شدند به سراغ یار دیگری بروند یا سیاست را رها کنند.
بدنه اصلی این جریان سیاسی درحقیقت به سه قسمت نامساوی تقسیم شدند. دسته اول بزرگان اصلاحات هستند که عموماً افرادی خوش‌روزی بودند و در سال‌های مدیریت، آن اندازه به آنان رسیده و جیب‌شان «مَشت» شده که خیلی احساس نیاز به نزدیک شدن به قدرت را ندارند و ابرو بالا می‌اندازند با «نگاه عاقل اندر سفیه» مخالفان سیاسی خود را تخطئه می‌کنند و دامن خود را بالا نگه می‌دارند شأن خود را بالاتر از آن می‌دانند که وارد کار سیاسی در این آشفته‌بازار شوند و چراغ مکان‌هایی که هشت سال قبل روشن بود برای جلسات حزبی آنان، خاموش است و راه ورودی آن را نیز تار عنکبوت بسته است. برخی از این بزرگان و رجال که توفیق داشتند و تا چند نسل بعد از خود را از نظر مالی شاداب‌سازی کردند، مدت‌های مدیدی است نهایت فعالیت سیاسی آنان محدود به اینستاگرام است پیام‌های خوب و بد را به سوی دایرکت همدیگر، فوروارد می‌کنند. گروه دوم جوانترها هستند که چند انتخابات پای عَلَم اصلاحات سینه زدند اما کمی دیر به دیگ رسیده بودند و رجال و سران و افسران دسته اول، چیزی برای آنان باقی نگذاشتند و این گروه، از اصلاح‌طلبی مانده و از اصولگرایی رانده شدند و از سیاست دلسرد شدند و دل و دماغی برای شرکت در انتخابات ندارند. این دسته به آن اندازه عاقل هستند که بدانند یکی از اهداف و برنامه‌های مشارکت سیاسی و گرم کردن بازار انتخابات، نزدیک شدن به بافتار قدرت و برخورداری قانونمندانه از آن است و وقتی قرار است در انتخابات شرکت کنند اما به مطالبات آنان توجهی نشود و زمانی که رهبران و روسای سابق خود را می‌بینند که حتی به تماس‌شان پاسخی نمی‌دهند، دیگر دل و دماغی برای مشارکت ندارند. گروه سوم افرادی هستند که در ستادهای اصلاح‌طلبان بیشتر به‌عنوان سیاهی لشگر حضور داشتند و پس از این‌که دیدند این طیف حرفی برای گفتن ندارند و احتمالاً برنده هیچ انتخاباتی نخواهد شد، جذب ستادهای رقیب شدند. این طیف «بَرنده‌باز» هستند و با توجه به این‌که می‌بینند احتمال برد اصولگرایی، سه برابر بیش از نامزدهای مستقل‌ و ده برابر بیش از اصلاح‌طلبی است، عموماً جذب ستادهای نامزدهای اصولگرا شدند. البته هنوز تا روز انتخابات حدود دو ماه زمان باقی مانده است و ممکن است معادله انتخابات با پیامی یا اتفاقی تغییر کند و به رونق بیشتر به نفع جریان اصلاح‌طلب تغییر کند اما در شرایط امروز، بزرگان این جریان سیاسی چندان نقش و حضوری در انتخابات ندارند. در برابر جبهه اصلاح‌طلبان، اصولگرایان قرار دارند که مانند همیشه با همه توان و قدرت آمدند تا برنده باشند.البته هنوز تا روز انتخابات حدود دو ماه زمان باقی مانده است و ممکن است معادله انتخابات با پیامی یا اتفاقی تغییر کند و به رونق بیشتر به نفع جریان اصلاح‌طلب تغییر کند اما در شرایط امروز، بزرگان این جریان سیاسی چندان نقش و حضوری در انتخابات ندارند و انتخابات روز ۱۱ اسفند را از منظر سیاسی و برای آنان که براساس نگرش سیاسی رأی می‌دهند باید انتخابات اصولگرایان در برابر اصولگرایان نامید هرچند بخش عمده آرای مردم، جنسی غیرسیاسی دارد توجه مردم بیشتر به چهره‌ها است تا به عقبه جناحی آنان.