پرستاران از آن آدم‌هایی هستند که هر روز با رنج، اضطراب، اشک و امید روبه‌رو می‌شوند. آن‌ها در راهروهای بیمارستان، کنار تخت بیماران و در لحظه‌هایی که خانواده‌ها چشم‌انتظار خبری خوب‌اند، بخشی از دشوارترین روزهای زندگی انسان‌ها را همراهی می‌کنند. گاهی یک لبخند، یک جمله دلگرم‌کننده یا چند لحظه حضورشان می‌تواند از سنگینی ساعت‌های انتظار کم کند؛ حضوری که شاید ساده به نظر برسد، اما برای بیماری که روزهای سختی را می‌گذراند، معنایی فراموش‌نشدنی دارد.
روز پرستار، فرصتی است برای قدردانی از کسانی که بخش مهمی از زندگی حرفه‌ای خود را وقف مراقبت از دیگران کرده‌اند؛ انسان‌هایی که باید با دقت، دانش و آمادگی، در موقعیت‌های دشوار تصمیم بگیرند و هم‌زمان، حواسشان به درد و نگرانی بیماران هم باشد. مسئولیتی سنگین که تنها به انجام وظایف درمانی محدود نمی‌شود و صبوری، توجه و توان روحی زیادی می‌طلبد.
پرستاری فقط یک شغل نیست؛ مسئولیتی بزرگ است که با جان و سلامت انسان‌ها گره خورده است. پرستاران در روزهای سخت بیماری، علاوه بر مراقبت‌های درمانی، با یک لبخند، یک جمله دلگرم‌کننده و کمی مهربانی، می‌توانند از نگرانی بیماران و خانواده‌هایشان کم کنند. گاهی همین توجه ساده، در روزهایی که بیمار خسته و نگران است، ارزش زیادی دارد.
روز پرستار هم‌زمان با سالروز ولادت حضرت زینب (س) گرامی داشته می‌شود؛ روزی برای قدردانی از زحمات پرستارانی که در بیمارستان‌ها، مراکز درمانی و دیگر بخش‌های سلامت، با تمام توان برای مراقبت از مردم تلاش می‌کنند.
اما پشت لباس‌های سفید و چهره‌های آرام پرستاران، انسان‌هایی با زندگی، خانواده، دل‌مشغولی و خستگی‌های خودشان ایستاده‌اند. کسانی که شیفت‌های طولانی را می‌گذرانند، گاهی مناسبت‌های خانوادگی را از دست می‌دهند و در روزهایی که دیگران کنار عزیزانشان هستند، مشغول مراقبت از بیماران‌اند. با این حال، کمتر پیش می‌آید که از خستگی‌هایشان بگویند؛ چراکه در محیط درمان، نیاز بیمار اغلب در اولویت قرار می‌گیرد. پرستار، گاهی صدای آرامش در اتاقی پر از اضطراب است؛ دستی است که در لحظه ترس گرفته می‌شود و نگاهی است که به بیمار می‌گوید هنوز امیدی هست.
با این حال، کار پرستاران همیشه آن‌قدر که باید، آسان نیست. فشار کاری زیاد، کمبود نیرو در بعضی مراکز درمانی، شیفت‌های طولانی، اضافه‌کاری، حقوق و مزایا، تأخیر در پرداخت مطالبات و نگرانی‌های مربوط به آینده شغلی، از جمله دغدغه‌هایی است که بسیاری از پرستاران با آن روبه‌رو هستند.
وقتی تعداد بیماران زیاد است و نیروی کافی برای رسیدگی به آن‌ها وجود ندارد، فشار بیشتری به پرستاران وارد می‌شود. از طرفی، کار طولانی و فرصت کم برای استراحت می‌تواند خستگی جسمی و روحی آن‌ها را بیشتر کند. نباید فراموش کنیم که پرستاران هم مثل همه ما به استراحت، آرامش، درآمد مناسب و وقت گذراندن با خانواده‌هایشان نیاز دارند. مسائل مالی هم بخش مهمی از نگرانی‌های این قشر است. پرستاران انتظار دارند زحماتشان دیده شود و حقوق و مطالباتشان به‌موقع پرداخت شود. آن‌ها برای انجام درست وظایفشان به نیروی کافی، امکانات مناسب و محیط کاری امن نیاز دارند؛ خواسته‌هایی که توجه به آن‌ها می‌تواند هم شرایط کاری پرستاران را بهتر کند و هم به مراقبت بهتر از بیماران کمک کند.
روز پرستار فقط روز تبریک گفتن و تشکر کردن نیست؛ فرصتی است تا به حرف‌ها و خواسته‌های پرستاران هم گوش بدهیم. قدردانی واقعی زمانی اتفاق می‌افتد که در کنار گفتن «خسته نباشید»، برای کمتر شدن فشار کاری، بهتر شدن شرایط زندگی و پرداخت به‌موقع مطالبات آن‌ها هم قدم برداریم. در این روز، باید از همه پرستاران کشور تشکر کرد؛ از پرستارانی که در بخش‌های شلوغ بیمارستان کار می‌کنند، از آن‌هایی که در اورژانس و بخش مراقبت‌های ویژه با شرایط سخت روبه‌رو هستند و از همه کسانی که با صبر و مسئولیت‌پذیری، مراقب سلامت مردم‌اند. پرستاران عزیز، خسته نباشید. شاید همیشه فرصت نشود زحماتتان آن‌طور که شایسته است دیده شود، اما کاری که انجام می‌دهید، برای بیماران و خانواده‌هایشان ارزش زیادی دارد. ممنون که در روزهای سخت، کنار مردم می‌مانید و با دانش، تلاش و مهربانی‌تان به آن‌ها کمک می‌کنید.