خبرنگاری شغل دشواری است و حتی به تعبیر یکی از دوستان، اصلاً شغل نیست چون نمی‌توان با اتکا به درآمد آن، یک زندگی را مدیریت و نیازهای خانواده را مرتفع کرد و حتی می‌توان گفت شغلِ آینده‌داری نیست از این منظر که درجات رشد و پیشرفت در این شغل بسیار محدود است اما چرا ما این شغل را دوست داریم و به آن می‌بالیم و همچنان ادامه می‌دهیم ؟

وقتی خوب فکر و درون‌م را جست‌وجو می‌کنم می‌بینم دو دلیل عمده وجود دارد که من و همکارانم این شغل را انتخاب کردیم و به‌رغم همه مشکلات، حدود دو دهه در این حوزه حضور داریم و نخستین دلیل «مردم» است. خبرنگار مانند درختی است که حتی اگر بلند و سترگ شود و سر بر افلاک برافرازد، ریشه در خاک دارد و به هر موضوعی که می‌نگرد از باب منفعت عامه و خیر و صلاح مردم است نه چیز دیگر. اجرای فلان پروژه چه اندازه می‌تواند مسیر تردد یا زندگی مردم را تسهیل و رضایت آنان را فراهم سازد یا انتصاب فلان مدیرِ ناکارآمد، چگونه می‌تواند مردم را سردرگم کند ؟

مرگ درخت هم زمانی فرا می‌رسد که ریشه‌اش از خاک جدا شود و خبرنگار هم اگر روزی مردم را گم کند و حساسیت خود نسبت به خیر و صلاح عامه را از دست بدهد، آن روز روزی است که باید با این پیشه خداحافظی کند. ما تا امروز آنچه که در نقد از کاستی رویه‌های موجود و انتقاد از مدیران کم‌کار نوشتیم با هدف بهبود امور و اصلاح کاستی‌ها و در نهایت رضایت عموم مردم بوده است و در هیچ یک از این نقدها، غرض شخصی یا منفعت باندی و جناحی نداشتیم و اطلاع‌رسانی ما نیز ناظر به همین وجه است. شاید نقدهای بسیاری به مدیران و نمایندگان در موضوعات متعدد، وارد باشد اما یکی از عمده‌ترین خطراتی که خبرنگاران و اهالی رسانه را تهدید می‌کند همین است که مبادا روزی مردم را گم کنند.

دلیل بعدی که موجب می‌شود به این حرفه عشق بورزیم و به‌رغم مشکلات متعدد همچنان خبرنگار بمانیم، عنصر ارزشمندی است به نام آگاهی. محور کار هر خبرنگاری آگاهی است و تلاش دارد سطح آگاهی افکار عمومی را در موضوعات مختلف ارتقا دهد و این افزایش آگاهی، ارزشمندترین سرمایه برای توسعه است. در این زمینه نیز خبرنگاران نیاز دارند به آگاه شدن و آگاه ماندن و فرمول آن نیز خواندن و به‌روزکردن ماندن است در حوزه‌های مختلف سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و ….. .

یکی از بزرگان این حرفه می‌گفت خبرنگار خوب باید اقیانوسی باشد به عمق چهار انگشت و منظورش آن بود که خبرنگار در هر حوزه‌ای باید اطلاعاتی داشته باشد البته نه لزوماً اطلاعات تخصصی. یکی از تعهدات ما نسبت به شغل خبرنگاری، خواندن روزانه و افزایش آگاهی فردی است تا بتوانیم با اتکا به آن، محتواهایی تولید کنیم و آن را انتشار دهیم تا به هدف خود که افزایش آگاهی جمعی است برسیم. یاد «شهید محمود صارمی» مسئول دفتر خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران در مزارشریف افغانستان را گرامی می‌داریم و روز ۱۷ مرداد را به همه فعالان رسانه تبریک می‌‌گویم و برای همه خبرنگارانی که به عشق مردم در سنگر آگاهی تلاش می‌کنند، موفقیت و کامیابی آرزو داریم.

  • نویسنده : ملیحه منوری-سردبیر