یکی از آسیبهای اجتماعی و یکی از تهدیدهای جدی در استان مازندران، گیلان و گلستان موضوع اعتیاد و بهویژه اعتیاد به تریاک است که طیف گستردهای از افراد در سنین و جنسیت مختلف را گرفتار کرده است و مدیران و کارشناسان نیز همواره درخصوص این آسیب به خانوادهها هشدار میدهند. تریاک در معمولاً در نمودار […]
یکی از آسیبهای اجتماعی و یکی از تهدیدهای جدی در استان مازندران، گیلان و گلستان موضوع اعتیاد و بهویژه اعتیاد به تریاک است که طیف گستردهای از افراد در سنین و جنسیت مختلف را گرفتار کرده است و مدیران و کارشناسان نیز همواره درخصوص این آسیب به خانوادهها هشدار میدهند.
تریاک در معمولاً در نمودار نوع ماده مصرفی در سه استان شمالی مانند بسیاری دیگر از نقاط کشور، رتبه اول را دارد و همین امر ما را نگران کرده است.
اتفاقی که طی چندماه گذشته افتاد و موجب شد تا ما قلم برداریم و این یادداشت هشدارآمیز را خطاب به خانوادهها بنویسیم این است که به دنبال گرانی ارز و همچنین قدرت گرفتن طالبان در افغانستان و ضرورت محدودیتهای تردد مرزهای شرقی کشور، قیمت «تریاک» چندین برابر رشد داشته است.
گران شدن قیمت تریاک در شرایطی است که سطح درآمد بسیاری از معتادان بهویژه جوانان در همان سطح پیشین مانده است و شاید برخی از آنان، نتوانند میزان مورد نیاز مواد مخدر روزانه خود را تأمین کنند و اگر خانوادهها ورودی هوشمندانه داشته باشند، چه بسا همین وضعیت انگیزهای در معتادان جوان ایجاد کند تا اقدام به ترک کنند.
خانوادههایی که معتاد جوان در خانه دارند باید موضوع گران شدن تریاک را جدی بگیرند و در کنار عضو معتاد خانواده بمانند تا در فضایی آرام در منزل یا در کمپهای ویژه بهزیستی مقیم شوند و ترک کنند.
اگر خانوادهها نسبت به این موضوع بیتوجه باشند و دست یاری به عضو معتاد ندهند، ممکن است تجربه اوائل دهه هشتاد تکرار شود. در آن روزها نیز مانند امروز قیمت تریاک که ماده مخدر سنتی است و مصرف روزانه بالایی در استان مازندران، گیلان و گلستان داشته و دارد، افزایش چشمگیری داشت و بسیاری از جوانان کمتجربه و فاقد شغل و منابع درآمدی، از تأمین مواد مورد نیاز بدن خود عاجر ماندند و سوداگران مرگ نیز مادهای به نام «کراک» تولید کردند که شیمیایی و بسیار خطرناک بود اما قیمت مناسبی داشت. در آن سالها بسیاری از معتادان جوان به مصرف کراک، انواع قرصهای جایگزین و روانگردان روی آوردند ضمن اینکه از تبعات و آثار سوء آن آگاهی نداشتند. بعد از مدت کوتاهی تعمیق آسیب اعتیاد خود را نشان داد و همه اعم از مدیران، دستگاه انتظامی و خانوادهها تلاش کردند تا این موضوع را به سطح جامعه بکشانند، خطرات جدی جسمی و روحی کراک و دیگر مواد صنعتی را به مردم گوشزد کنند و در نتیجه این رویکرد، حوالی میانه دهه ۸۰ گرایش به کراک متوقف شد و رفتهرفته این ماده بسیار خطرناک برای همیشه از سطح جامعه حذف شد. در آن روزها بسیاری از شهروندان کمک کردند، هشدار دادند و رسانهها و صدا و سیما و مدیران نیز مشارکت کردند تا خانوادهها و جوانان را آگاه کنند و امروز هم باید اولویت بر این باشد که افراد گرفتار در دام اعتیاد را به سمت ترک هدایت کنیم و همچنین آنان را از آسیبهای افتادن در دام مواد صنعتی جدید که ارزان اما مرگبار هستند، آگاه نماییم. لازم است فرمانداران، مدیران استانی، دستگاههای فرهنگی و همه رسانهها برای این موضوع پای کار بیایند و جلوی فاجعه فروغلتیدن جوانان معتاد به دام مواد روانگردان و صنعتی را بگیرند چون آسیب و خسارتی که در صورت اعتیاد به این مواد، به جوانان میرسد بسیار بدتر است از آسیب مواد مخدری چون تریاک است و آواری که بر سر خانوادهها میریزد نیز سنگین و ویرانگر است. لازم به یادآوری است برخی از سالمندان معتاد نیزکه به دلیل گرانی تریاک به مراکز ترک اعتیاد مراجعه کردند با کمبود داروهایی مانند متادون و شربت اپیوم مواجه شدند و در شرایط بدی به سر می برند که لازم است دبیرخانه شورای هماهنگی مبارزه با مواد مخدر استان و اداره کل بهزیستی در این مورد اقدام عاجل نمایند.
