چند روز است که آلودگی بی‌سابقه هوا در چندین شهر استان گلستان، مازندران و حتی گیلان موجب نگرانی بسیاری از شهروندان شده است و رسانه‌های خبری سراسری نیز به آن پرداخته‌اند اما مشکلی که ما داریم این است که «آسمان» متولی ندارد و روشن نیست که چه کسی باید پاسخ‌گو باشد و چرا در شرایطی که برابر داده‌های برخط ۲ ایستگاه آلایندگی‌سنجی در آمل و چالوس کیفیت هوا در برخی شهرهای استان مازندران، چند روز است که در وضعیت «ناسالم» قرار دارد، اقدامی برای تعطیلی مدارس یا برخی مراکز آلاینده گرفته نشد و از همه این موارد مهم‌تر این‌که چرا استاندار مازندران ساکت است ؟

افزون بر مسئولیت مدیریت ارشد استان و شخص مهدی یونسی رستمی، از نظر قانون مجموعه‌هایی چون مدیریت بحران، هواشناسی و دانشگاه علوم پزشکی در زمینه آلودگی هوا مسئولیت دارند اما در جلسه اخیر کارگروه مدیریت بحران استانداری مازندران که برای بررسی موضوع، تشکیل شد، نماینده دانشگاه علوم پزشکی مازندران حضور نداشت گویا که برای آنان سلامت شهروندان اهمیت چندانی ندارد.
در همین جلسه و در شرایطی که مدیرکل محیط‌زیست استان مازندران برابر گزارش دو ایستگاه پایش هوا، شاخص کیفیت هوا را در برخی شهرهای استان مازندران ۱۸۳ اعلام و آن را ناسالم می‌داند، مدیرکل هواشناسی استان مازندران در پاسخ به چرایی عدم صدور هشدار زیر یا نارنجی، از نظر ما ادعا کرد پدیده‌ای که منجر به صدور هشدار باشد اتفاق نیفتاد.
گفتنی است برابر شاخص کیفیت هوا (AQI) اگر عدد بین صفر تا ۵۰ باشد هوا پاک است، بین ۵۱ تا ۱۰۰ هوای سالم محسوب می‌شود و بین ۱۰۱ تا ۱۵۰ هوای ناسالم برای گروه‌های حساس به حساب می‌آید. شاخص بین ۱۵۰ تا ۲۰۰ وضعیت ناسالم برای همه محسوب می‌شود و همه افراد باید فعالیت‌های طولانی یا سنگین خارج از منزل را کاهش دهند و برابر گزارش مدیرکل محیط‌زیست که برابر دوربین صدا و سیمای شبکه تبرستان گفته شد، شاخص در برخی شهرها بالای ۱۸۰ است اما مدیرکل هواشناسی چنین نظری ندارد. یکی از نقدهایی که می‌توان به اداره‌کل هواشناسی استان مازندران و همچنین شهرداری‌ها وارد دانست این است فاقد ایستگاه پایش و سنجش کیفیت هوا هستند. اگر ایستگاه سنجش هوا در چندین نقطه از استان نصب باشد، بهتر می‌توان حساسیت موضوع را بررسی کرد اما امروز در استان مازندران تنها دو ایستگاه در چالوس و آمل وجود دارد که به همت محیط‌زیست استان مازندران نصب شده است و مرجع گزارش‌های دقیق چند روزه درخصوص آلودگی هوای چندین شهر استان مازندران، گزارش برخط همین دو مرکز بوده است. برابر بیانیه اداره‌کل محیط‌زیست استان مازندران، دلیل اصلی افت کیفیت هوا، گردو غباری است که ریشه آن صحرای قره‌قوم ترکمنستان است اما فعالیت‌های تشدیدکننده داخل استان نیز در رسیدن به شرایط امروز موثر بوده است. سوال ما از متولیان استان و شخص استاندار مازندران این است که پرواز ریزگردها از صحرای قره‌قوم ترکمنستان به سمت مازندران را نمی‌توان در یک برنامه کوتاه‌مدت و طی چند روز مهار کرد و مقصر آن نیز استاندار مازندران یا مدیران ارشد استانی نیستند اما آیا نمی‌شود در چنین شرایطی فعالیت مراکزی چون نیروگاه زباله‌سوز نوشهر، مازوت سوزی در نیروگاه شهید سلیمی نکا، فعالیت برخی معادن و نظایر آن را موقتاً متوقف کرد ؟ استاندار مازندران که چندین بار ادعا کرد مشکل زباله را در استان مازندران حل کرده است، مراد وی اقدامات موقتی بود مثلاً زباله حاشیه ساحل محمودآباد را به عمق جنگل الیمالات برد که نمی‌توان نام آن را حل کردن مشکل گذاشت و به نظر می‌رسد درخصوص حل مشکل آلودگی هوا، همین اندازه نیز ابتکار عمل ندارد و تا امروز سه‌شنبه هیچ گام عملی برداشته نشد و تنها چشم به آسمان دوخته‌اند تا باران بیاید و غبار از رخ آسمان بشوید. امروز همه شهروندان به یک اندازه در معرض آلودگی هوا قرار دارند اما شرایط برای کودکان، بیماران و سالمندان به‌مراتب خطرناک‌تر است و با توجه به افزایش قیمت خدمات درمانی می‌توان حدس زد که چه اندازه به سلامت جسم و روان خانوارهایی که از این مسیر آسیب می‌بینند، فشار خواهد آمد. امیدواریم «مهدی یونسی رستمی» که در همه زمینه‌ها ادعای مدیریت علمی دارد، در این زمینه هم سکوت خود را بشکند و برای مردم تبیین کند به‌جز انتظار برای بارش برف و باران، چه برنامه‌ای در دست دارد.