مائده مطهری زاده پس از آنکه مدیرکل حفاظت محیط زیست نهم مردادماه از آلودگی میکروبی رودخانههای مازندران خبر داده بود حالا آلودگی میکروبی دریای مازندران به نقل از او در رسانهها خبرساز شده است. مدیرکل حفاظت از محیطزیست مازندران اوایل مردادماه امسال با اشاره به تداوم بررسی وضعیت شناگاههای استان، گفته بود: آلودگی میکروبی در […]
مائده مطهری زاده
پس از آنکه مدیرکل حفاظت محیط زیست نهم مردادماه از آلودگی میکروبی رودخانههای مازندران خبر داده بود حالا آلودگی میکروبی دریای مازندران به نقل از او در رسانهها خبرساز شده است.
مدیرکل حفاظت از محیطزیست مازندران اوایل مردادماه امسال با اشاره به تداوم بررسی وضعیت شناگاههای استان، گفته بود: آلودگی میکروبی در شناگاههای مجاورت رودخانههای این خطه از شمال کشور قابل توجه است. عطاءالله کاویان طی آن خبر اظهار کرد: بررسی وضعیت شناگاههای استان از لحاظ آلودگی میکروبی و سایر کماکان درحال انجام است.
وی با بیان اینکه، وضعیت تمامی شناگاههای استان بهصورت پرچم گذاری مورد بررسی قرار میگیرد، گفت: وضعیت شناگاهها همانند سالهای قبل است و شناگاههابی که در مجاورت رودخانهها هستند از وضعیت خوب و مطلوبی برخوردار نیستند.
مدیرکل حفاظت از محیط زیست مازندران یادآور شد: در طول سال طی هر فصل دادهبرداریها مورد بررسی قرار میگیرد و نتایج آن در فصل شنا در اختیار استانداری و فرمانداران شهرهای ساحلی قرار میگیرد.
اما حالا روابط عمومی حفاظت از محیط زیست مازندران، به نتایج به دست آمده از پایش های امسال شناگاه های استان اشاره کرد که در آن نشان می دهد ۲۰ درصد شناگاه ها از لخاظ نمونه برداری میکروبی آب و بازرسی های محیطی شرایط مطلوبی ندارند.
به گزارش روابط عمومی اداره کل حفاظت از محیط زیست مازندران، از ابتدای امسال تاکنون ۱۱۷ مورد پایش نمونه برداری از شناگاههای استان انجام شده است که نتایج بررسیهای محیطی و آزمایشات میکروبی نشان دهنده شرایط و مسائل مبتلا به در این نقاط است.
اداره دریایی محیط زیست با همکاری دفتر اجتماعی فرهنگی استانداری در پایش و نظارت زیست محیطی شناگاه ها اقدام به تشکیل جلسات تخصصی با معاونت بهداشتی داشنگاه علوم پزشکی نمونه برداری برای اهدافی شامل درجه بندی شناگاه ها و تعیین وضعیت آلودگی آنها، رتبه بندی و تعیین رنگ پرچم جهت پرچم گذاری در مناطق ساحلی برای اعلام وضعیت کیفی سواحل، هماهنگی برای انجام بازدیدو نمونه برداری های مشترک و… جلسات فنی بصورت منظم ودوره ای برگزار می کند.
نتایج بررسی های محیطی و آزمایشات میکروبی نشان می دهد که نیمی از شناگاه های استان در وضعیت خوبی و پرچم آبی دارند و حدود ۳۰ درصد از شناگاه ها به لحاظ نتایج میکروبی آب در حد استاندارد بوده اما به لحاظ بازرسی های محیطی (وضعیت حمام و دوش ) نامناسب و دارای پرچم زرد هستند و حدود ۲۰ درصد از شناگاه ها هم به لحاظ نمونه برداری و هم بازرسی های محیطی شرایط مطلوبی نداشته و نیاز به مدیریت داشته و فاقد پرچم هستند.
استان مازندران با دارا بودن در حدود ۴۸۷ کیلومتر مربع طول خط ساحلی طولانی ترین نوار ساحلی در بین سایر استان های شمالی را دارد که همه ساله با حضور سرمایه گذاران و با حمایت شهرداری شهرستان های ساحلی جهت جذب گردشگران اقدام به اجرای طرح های سالمسازی در مناطق ساحلی می شود که برای سالجاری تعداد۳۳ نقطه در استان به عنوان محل های اجرای طرح سالمسازی معرفی شده اند.
در این نقاط که به صورت رسمی و زیر نظر دفتر فرهنگی اجتماعی استانداری، فرمانداری و شهرداری شهرهای ساحلی فعالیت می کنند از سازمان هلال احمر، اورژانس و دانشگاه علوم پزشکی استان، کمیته غریق نجات استان نیز جهت ارائه خدمات به مسافران و شناگران استفاده می شود. زمان فعالیت طرح های سالمسازی همزمان با شروع فصل گرما و آغاز تعطیلات تابستان که با سفرهای تابستانی مصادف است شروع می شود که به موازات فعالیت شناگاه هایی که برای عموم معرفی شده اند شناگاه ها و محل هایی از پلاژهای خصوصی، تفرجگاه های ساحلی وابسته به ارگان های دولتی، شرکت های غیر دولتی نیز در سواحل و در قالب شناگاه های خصوصی مشغول به فعالیت هستند.
در تمامی شناگاه های استان (اعم از دولتی و یا خصوصی) رعایت برخی الزامات زیست محیطی – بهداشتی در محل های اجرای طرح و شناگاه ها است از جمله مدیریت زباله در سواحل، نحوه مدیریت فاضلاب و پساب های بهداشتی در سواحل است.
اداره کل حفاظت محیط زیست استان در شهرهای ساحلی اقدام به پایش های مستمر از محل های اجرای طرح سالمسازی می کند که پایش های میدانی به ۲ صورت شکل می گیرد که شامل بازدید و پیمایش سواحل و بررسی وضعیت زیست محیطی سواحل و همچنین نمونه برداری از آب شناگاه ها جهت بررسی وضعیت آلودگی میکروبی آب در این نقاط است.
خردادماه سال گذشته بود که مدیرکل حفاظت محیط زیست مازندران نسبت به افزایش آلودگی منابع آبی دریا، رودخانه و سفره های زیر زمینی ناشی از شیرابه های زباله هشدار داده و اظهار داشت: طبق بررسی ها، اکنون ۳۵ تا ۴۰ درصد شناگاه های استان در معرض آلودگی میکروبی قرار دارد.
عطا الله کاویان در کارگروه راهبردی مدیریت پسماند مازندران، با بیان اینکه نبود تصفیه خانه شیرابه های زباله چالش جدی مدیریت پسماند استان است، افزود: اکنون در حالی زباله سوز نوشهر روزانه ۱۲۰ تن زباله را در خود می سوزاند که به دلیل نداشتن تصفیه خانه، شیرابه به راحتی وارد منابع آبی به خصوص دریای خزر می شود. وی با بیان اینکه، مازندران محدودیت جدی مکان یابی برای ساماندهی پسماند دارد، اضافه کرد : منابع آبی دریا، رودخانه و سفره های زیر زمینی مازندران با خطر جدی آلودگی ناشی از شیرابه های انواع زباله ها مواجه است. کاویان با اظهار اینکه محیطزیست به عنوان دستگاه حاکمیتی و ناظر در مقوله مدیریت پسماند است با مشکلات زیادی مواجه است، گفت: وضعیت آلودگی در رها شدن شیرابه زباله بسیار خطرناک شده است.
مدیرکل حفاظت محیط زیست مازندران، به شروع شنا در سواحل مازندران اشاره کرد و ادامه داد: شناگاه های استان به شدت در معرض شیرابه های زباله قرار دارد.
وی به شناسایی ۲۷ چالش مدیریت پسماند مازندران از سوی حفاظت محیط زیست استان اشاره کرد و گفت: امروز نبود تصفیه فاضلاب شهری و فعالیت لجن کش های شهری مازندران از مشکلات جدی استان است مواجه است. کاویان به نبود سایت ویژه دفع و مدیریت پسماندهای صنعتی، دارویی و شیمیایی در مازندران اشاره کرد و بیان. است : از سوی دیگر آرای دادگستری ها در مقابله با متخلفان در مدیریت پسماند کارایی ندارد. مدیر کل حفاظت محیط زیست مازندران همچنین نسبت به این موضوع که اداره کل محیط زیست هیچ اطلاعاتی از نحوه، میزان اعتبارات و چگونگی هزینه برای مدیریت پسماند در مازندران ندارد، انتقاد کرد.
وی از بررسی چالش های مدیریت پسماند از ۱۰ سال گذشته تاکنون خبر داد و گفت: در شرایطی که استان با تولید حدود سه هزار تن زباله بومی ها با چالش مواجه است، زباله های گردشگران شرایط مدیریت پسماند را دوچندان سخت تر کرده است.
وی با اشاره به اینکه نیروگاه زباله سوز ساری شتاب خوبی گرفته است، تصریح کرد: این سایت باید به صورت کامل یعنی همراه با سامانه تصفیه خانه شیرابه به بهره برداری برسد.
دریای خزر طی سالهای گذشته به مجموعهای از آلودگیها تبدیل شده که علاوهبر اکولوژی این دریاچه، سلامت انسانها را نیز نشانه گرفته است. طی اوایل دهه ۸۰ شمسی پنج کشور حاشیه دریای خزر بهمنظور حفظ محیط زیست دریا به توافقی رسیدند که به «کنوانسیون تهران» معروف و هدف اصلی آن حفظ محیط زیست دریا اعلام شد. این توافقنامه ۲۱ مرداد سال ۱۳۸۲ لازم الاجرا و پس از آن این روز به نام «روز ملی دریای خزر» نامگذاری شد.
زبالههای دپو شده برخی شهرهای حاشیه دریای خزر در ساحل این دریاچه و ورود شیرآبه آنها به دریای خزر به یک بحران جدی تبدیل شده است اما آلودگیهای دریای خزر تنها به معضل زباله یا آلودگیهای نفتی ختم نمیشود بلکه فاضلاب بسیاری از شهرهای استانهای شمالی کشور نیز وارد این دریاچه میشود.
معدود شهرهای استانهای حاشیه دریای خزر دارای سیستم تصفیهخانه فاضلاب هستند و فاضلاب سایر شهرها وارد چاههای جذبی و منابع آب زیرزمینی و در نهایت دریای خزر میشود یعنی هر نوع آلودگی از سموم کودهای شیمیایی گرفته تا پساب صنایع که وارد رودخانهها میشود همه در نهایت به دریای خزر راه پیدا میکند. در برخی شهرهای شمال کشور محل دفع زباله در ساحل دریای خزر قرار دارد و شیرآبه آنها بهصورت مستقیم وارد دریا میشود. تعداد محلهای دفع زباله در این استانها به اندازه تعداد شهرستانها و گاهی به اندازه تعداد شهرها و روستاها است یعنی هر شهری که در حاشیه دریای خزر قرار دارد برای خود یک محل دفع زباله جداگانهای دارد. از این رو شهر کوچکی مانند سرخرود – که جزو شهرستان محمودآباد است – یک محل دفع زباله در کنار ساحل دریای خزر و محمودآباد نیز در یک متری ساحل دریا محل دفع جداگانهای دارد. بابلسر و سایر شهرهای دیگر نیز به همین صورت محلهای دفع زباله جداگانهای در ساحل دریا و در نزدیکی رودخانهها دارند. طی سالهای اخیر براثر آلودگیهای وارد شده به دریای خزر میزان قابل توجهی از جمعیت آبزیان کاهش پیدا کرده است. از سوی دیگر آبزیانی که در معرض این آلودگیها قرار دارند وارد زنجیره غذایی انسانها میشوند. معضل آلودگی دریای خزر نه تنها به شرایط اقتصادی و سلامت ماهیگیران و بسیاری از خانوادهها و شهروندانی که از این دریاچه بهرهمند میشوند، آسیب جدی وارد میکند بلکه به اقتصاد کشور نیز صدمه میزند.
