رهبر معظم انقلاب سال جاری را «مهار تورّم؛ رشد تولید» نام‌گذاری کردند و مانند هر سال، لازم است نه تنها دولت به معنای قوه مجریه، بلکه همه سطوح حاکمیت از مجلس، قوه قضاییه، نهادهای انقلابی، مدیران دولتی در استان، بخش خصوصی اصیل و حتی مردم به اندازه وُسع خود گام بردارند تا این هدف‌گذاری، محقق شود.

از طرف دیگر شرق استان مازندران از نظر رشد اقتصادی و وضعیت بیکاری، همواره اوضاع نامطلوبی داشته است تا جایی‌که برخی گزارش‌ها تأیید می‌کنند نرخ بیکاری در شهرستان‌های گلوگاه، خلیل‌شهر، بهشهر و حتی نکا دو تا سه برابر مناطق مرکزی و غرب مازندران است.  بسیاری از متخصصان، در آسیب‌شناسی خود از این وضعیت، گفتند شرق مازندران، نه از نظر کشاورزی و نه از نظر صنعتی، به جایگاهی که شایستگی داشت، نرسید و در شرایطی که  با توجه به وجود ظرفیتی عظیم به نام بندر امیرآباد و همچنین اراضی غیرمزروع اطراف آن، می‌توانست چندین صنعت بزرگ را در خود جای دهد، نه از کشاورزی مطلوب و مکانیزه بهرمند است و نه صنایع پایداری در منطقه استقرار یافت.  مدیران دولتی همواره یک استدلال داشتند- استدلالی که البته درست بود-  مبنی بر این‌که دولت مجاز به سرمایه‌گذاری در تولید و صنعت نیست و لازم است فعالان بخش خصوصی، گام بردارند و دولت هم از آنان حمایت خواهد کرد.

جای تأسف است که زمانی که یک سرمایه‌گذار شناخته‌شده بخش خصوصی برای ایجاد پتروشیمی بهشهر در شرق مازندران گام برداشت و با حضور وزیر کشور در ۲۰ اسفند سال ۱۴۰۰کلنگ آن بر زمین زده شد، حملات آغاز شد و صحنه رسانه‌های مجازی را طوری آرایش دادند و مدعی شدند که این شرکت پتروشیمی قرار است در دلِ میانکاله، احداث شود و برخی دستگاه‌های دولتی چون محیط‌زیست با آن مخالفت کردند و طرحی که می‌توانست رونق و آبادانی را برای شرق مازندران به ارمغان بیاورد و جوانان گلوگاه و بهشهر را به آینده امیدوار کند، در نطفه خفه کردند. مخالفان توسعه مازندران به شکلی مأموریت خود را با ظرافت انجام داده بودند که صدای فریادهای نماینده ولی فقیه در استان و استاندار مازندران نیز شنیده نشد و به جایی نرسید. خوشبختانه نتیجه این جنگ زرگری آن شد؛ با حمایت مسئولان ارشد محلی، زمینی که به سرمایه‌گذار تحویل شده بود با رعایت موازین زیست محیطی و اخذ تعهدات لازم از سرمایه گذار آماده برای استارت یک مگاپروژه در مازندران است، اتفاق بزرگی که با وحدت مسئولان ارشد مازندران و مردم شرق مازندران حاصل شد. جای خرسندی است که سرمایه‌گذار این پروژه که فرزند مازندران است، ناامید نشد و در ترددهای مکرر به سازمان حفاظت محیط‌زیست کشور و ارائه توضیحات فنی و توجیهی، اقدامات لازم را انجام داد و گویا موفق شد موافقت سازمان را بگیرد یا به آن نزدیک شود.  روز گذشته «عطاءالله کاویان» مدیرکل محیط‌زیست مازندران نیز تأیید کرد که مکان تعیین شده برای پتروشیمی بهشهر، بیش از چهار کیلومتر با میانکاله فاصله دارد ضمن این‌که مجوزهای مختلف از دستگاه‌های مربوط را نیز قبلاً دریافت کرده است.  وی همچنین گفت: پرونده درخواست مجوز پتروشیمی به اداره‌کل محیط‌زیست مازندران رسید اما برابر قانون، صدور مجوز برای اماکنی چون پتروشیمی‌ها و پالایشگاه‌ها در حوزه اختیار ادارات‌کل نیست و ما پرونده را به تهران فرستادیم.   کاویان ادامه داد: کارخانه پتروشیمی شرق مازندران، مجوزهایی از قبیل آب، برق، گاز و تخصیص زمین را دریافت کرده بود، به همین دلیل سازمان بازرسی اعلام کرد که با توجه به صدور این مجوزها و تخصیص زمین، با نظر مساعد اقدام شود و به همین دلیل عملیات اجرایی پروژه از سر گرفته شد و در ادامه باید در انتظار مجوز نهایی محیط‌زیستی باشیم.    وی همچنین افزود: نظر دولت درمجموع مثبت است و پیش‌بینی می‌شود تا در صدور مجوز نهایی محیط‌زیستی هم مساعدت شود.  مدیرکل محیط‌زیست مازندران در پایان یادآور شد: این پتروشیمی در ابتدا و با توجه به مکان قبلی، با عنوان «پتروشیمی امیرآباد مازندران» ثبتِ نام شده بود اما امروز و با توجه به تغییر مکان، نام آن نیز به «پتروشیمی گهر مازندران» تغییر یافت. نکته مهم خطاب به مدیران ارشد اجرایی استاندار و در صدر همه «سید محمود حسینی‌پور» و همچنین نماینده ولی فقیه در استان و نمایندگان شهرستان‌های ساری و بهشهر، نکا و گلوگاه این است که هیچ فردی بهتر از شما از مشکلات بیکاری در گلوگاه، خلیل‌شهر، بهشهر و نکا  و مرکز مازندران آگاهی دقیق آماری ندارد.ایجاد چنین مجموعه تولیدی هم در راستای شعار سال رهبری است و هم موجبات رضایت‌مندی شهروندان و مردم منطقه خواهد شد ضمن این‌که پتروشیمی ازجمله صنایع مادر است که در پی خود، طیفی از صنایع خرد و کلان ازجمله صنایع حمل و نقل را ایجاد می‌کند و موجبات رونق تولید و افزایش اشتغال خواهد شد و با توجه به سطح دسترسی به بازارهای کشورهای منطقه، می‌تواند به تحقق راهبرد مهم کاهش اتکا به نفت و صادرات غیرنفتی کمک کند و جانی تازه به اقتصاد ملی بدهد. نکته آخر این‌که هیچ فرصتی، برای همیشه ماندگار نیست و به تعبیر امیرالمومنین(ع)، «فرصت‌ها در گذر هستند مانند ابرهایی که عبور می‌کنند» و لازم است هم مدیران و هم نخبگان از کنار چنین فرصت بزرگی، بی‌اعتنا عبور نکنند چون بی‌تردید این فرصت برای همیشه محو خواهد شد اگر این‌بار مورد توجه قرار نگیرد.