مدیرکل دامپزشکی مازندران در تازه‌ترین اظهاراتش از صدور اخطاریه برای چهار کشتارگاه سنتی غرب مازندران به علت واقع شدن در نقاط مسکونی و رعایت نکردن مسائل زیست محیطی و بهداشتی خبر داد.
دکتر محمد حسین گلپایگانی این کشتارگاه‌ها را در شهرستان‌های نور، رامسر، چالوس و نوشهر نام برد و افزود: در زمان حاضر روند فعالیت این کشتارگاه‌ها به گونه‌ای است که متاسفانه آلودگی حاصل از شست‌وشوی لاشه‌ها را راهی آبراه‌ها و رودخانه‌های منتهی به دریای خزر می‌کنند و متاسفانه دستگاه‌های اجرایی مسوول در این زمینه همکاری لازم را ندارند ضمن آنکه موارد غیر بهداشتی فراوانی در محیط فعالیت این مکان‌های ذبح دام گزارش شده است.
وی اظهار کرد: فعالیت این کشتارگاه‌ها به این شکل، به طور حتم روی عرضه گوشت به مصرف کنندگان تاثیر می‌گذارد و اگر رعایت نشود در حقیقت تهدید جدی علیه بهداشت محسوب می‌شود و بارها هم به گردانندگان این کشتارگاه‌ها که اغلب آنها شهرداری‌ها هستند اخطار دریافت کردند اما متاسفانه تا این لحظه هیچ عکس‌العملی نشان نداده‌اند.
مدیرکل دامپزشکی مازندران گفت: به عنوان نمونه کشتارگاه دام نوشهر مهم‌ترین ضعف آن این است که افزون بر رعایت نکردن مسائل زیست محیطی و بهداشتی حتی در بکارگیری دامپزشک در این زمینه کوتاهی می‌کند و درصورت ادامه این روند این نهاد بدون مماشات به تعطیلی آن اقدام خواهد کرد.
گلپایگانی افزود: یکی از سیاست‌های دوره‌های گذشته ساخت کشتارگاه‌ها به شکل متمرکز بود اما از زمان شکل گیری دولت سیزدهم این انحصارگرایی شکسته شد و این موضوع هم اطلاع رسانی شده هر فعال اقتصادی اگر تصمیم بر سرمایه گذاری در ساخت کشتارگاه داشته باشد محدودیت مکانی ندارد منوط به آنکه شرایط لازم را داشته باشد و بتواند در ساخت کشتارگاه صنعتی همه آن موازین بهداشتی و زیست محیطی را رعایت کند با او همراهی لازم صورت می‌گیرد.
وی بیان داشت: نکته دیگر آنکه امروز با تعطیلی کشتارگاه‌های سنتی که موازین بهداشتی و زیست محیطی را رعایت نکنند اقدام به تعطیلی آنها می‌شود چرا که ضوابط و قوانین این اجازه را داده تا به منظور جلوگیری از بیکاری و تامین به موقع گوشت مورد نیاز مردم قصابان می‌توانند از دیگر کشتارگاه‌های صنعتی بهداشتی در هر نقطه‌ای از کشور را تامین کنند کما اینکه هم اکنون در نقاطی از غرب مازندران این اتفاق می‌افتد.
مدیرکل دامپزشکی مازندران گفت: هم اینک در نقاطی از این استان از جمله آمل، تنکابن، نور، چالوس و آمل کشتارگاه‌های در حال ساخت داریم و کشتارگاه صنعتی آمل حدود ۳۰ درصد پیشرفت فیزیکی دارد، کشتارگاه صعتی چالوس هم روند ساخت ساختمان، تجهیزات سخت افزاری و
نرم‌ افزاری آن تا حدودی به پایان رسیده و به احتمال زیاد در آینده نزدیک به بهره برداری برسد و در دیگر شهرستان‌ها هم روند ساخت کشتارگاه‌ها با نواقصی رو به رو بوده است که باید بزودی برطرف شود.
گلپایگانی افزود: ظرفیت کشتار دام در این کشتارگاه‌ها حدود ۵۰ راس دام سبک و هزار راس دام سبک است البته به تناسب اقلیم و شرایط هر شهرستانی دارد.
کشتارگاه‌های سنتی در شهرهای غرب مازندران با قدمت بالای ۴۰ سال بدون برخورداری از حداقل امکانات بهداشتی و زیست محیطی سلامت عموم مردم این مناطق گردشگرپذیر را به مخاطره انداخته است.
براساس آمارهای ارائه شده از منابع رسمی،‌ حدود ۹ کشتارگاه سنتی در شهرستان‌های غرب مازندران با مالکیت شهرداری‌ها فعالیت دارد که بنا به گفته برخی از کارشناسان و مسئولان دست اندرکار، خدماتی که در این کشتارگاه‌ها ارائه می‌شود تحت هیچ شرایطی رضایت بخش نیست.
از سوی دیگر کشتار غیرمجاز دام در برخی از مناطق حاشیه شهرهای این مناطق گردشگرپذیر از جمله در مبادی اصلی ورودی مسیرهای کنارگذر ساحلی مانند نوشهر و چالوس نیز به یک معضل بهداشتی و تهدید جدی علیه بهداشت عمومی و زیست محیطی تبدیل شده است.
شهرستان‌های غرب مازندران بیشترین سهم گردشگری مازندران را دارند و حضور میلیون‌ها مسافر و گردشگر در تمامی فصول سال در این مناطق، ضرورت بهسازی و ساخت کشتارگاه‌های صنعتی را دوچندان و پیامدهای ادامه فعالیت کشتارگاه‌های سنتی را تشدید می‌کند.
وضعیت کشتارگاه‌های سنتی و فرسوده این مناطق به گونه‌ای است که ضریب فسادپذیری لاشه‌های کشتار شده را تا انتقال به بازار مصرف افزایش می‌دهد.
به اعتقاد کارشناسان بهداشت، بسیاری از بیماری‌های مشترک میان انسان و دام نیز از طریق مصرف فرآورده‌های دامی به ویژه گوشت‌هایی که به شیوه کاملا غیربهداشتی کشتار و توزیع می‌شود به افراد جامعه انتقال می‌یابد.
نتایج نمونه برداری‌های آزمایشگاهی نیز نشان داده که برخی از بیماری‌های عفونی مانند سل و شاربن از طریق مصرف گوشت‌های آلوده به انسان‌ها منتقل شده است بنابراین کشتار دام در کشتارگاه‌های بهداشتی و نظارت پیوسته کارشناسان بهداشتی به آسانی می‌تواند از شیوع و انتقال این بیماری‌ها به افراد جامعه جلوگیری کند.
غرب مازندران شامل شهرستان‌‌های نور، نوشهر، چالوس، کلاردشت، عباس‌آباد، تنکابن و رامسر در قالب ۲۱ شهر و هزار و ۱۵۰ روستا افزون بر یک میلیون نفر جمعیت دارد.
سال ۸۷ بود که مدیرکل دفتر حمایت از صنایع تبدیلی و تکمیلی وزارت جهاد کشاورزی اعلام کرد که مهمترین اولویت در بخش کشتارگاه‌های دام، تجمیع کشتارگاه‌های سنتی و جایگزینی آن با کشتارگاه‌های صنعتی است.
بعد از آن در سال ۹۳ بود که مدیرکل پزشکی قانونی وقت مازندران، با اشاره به اینکه از سال ۷۶ ساخت چهار کشتارگاه در استان مصوب شده بود، گفت: بر این اساس، کشتارگاه‌های سنتی استان جمع آوری می‌شوند.
به طور کلی، كشتار غیرمجازدام در برخی از مناطق حاشیه شهرهای این مناطق گردشگرپذیر از جمله در مبادی اصلی ورودی مسیرهای كنارگذرساحلی مانند نوشهر و چالوس نیز به یك معضل بهداشتی و تهدید جدی علیه بهداشت عمومی و زیست محیطی تبدیل شده است.
شهرستان‌های غرب مازندران بیشترین سهم گردشگری مازندران را دارند و حضور میلیون‌ها مسافر و گردشگر در تمامی فصول سال در این مناطق، ضرورت بهسازی و ساخت كشتارگاه‌های صنعتی را دوچندان و پیامدهای ادامه فعالیت كشتارگاه‌های سنتی را تشدید می‌كند.
وضعیت كشتارگاه‌های سنتی و فرسوده این مناطق به گونه‌ای است كه ضریب فسادپذیری لاشه‌های كشتار شده را تا انتقال به بازار مصرف افزایش می‌دهد.
به اعتقاد كارشناسان بهداشت، بسیاری از بیماری‌های مشترك میان انسان و دام نیز از طریق مصرف فرآورده‌های دامی به ویژه گوشت‌هایی كه به شیوه كاملا غیربهداشتی كشتار و توزیع می‌شود به افراد جامعه انتقال می‌یابد.
نتایج نمونه برداری‌های آزمایشگاهی نیز نشان داده كه برخی از بیماری‌های عفونی مانند سل و شاربن از طریق مصرف گوشت‌های آلوده به انسان‌ها منتقل شده است بنابراین كشتار دام در كشتارگاه‌های بهداشتی و نظارت پیوسته كارشناسان بهداشتی به آسانی می‌تواند از شیوع و انتقال این بیماری‌ها به افراد جامعه جلوگیری كند.
بازدیدهای میدانی از كشتارگاه‌ها و گزارش‌های ارائه شده مسئولان غرب مازندران در نشست‌های كارگروه سلامت و امنیت غذایی نیز گویای این واقعیت است كه بیشتر مكان‌های ذبح دام از حداقل موازین بهداشتی و زیست محیطی برخوردار نبوده‌اند و عرضه گوشت به این شكل از این مراكز به بازار می‌تواند سلامت عموم افراد جامعه دراین منطقه را دچار تهدید كند.
سرریز پساب و فاضلاب متشكل از خونابه، فضولات حیوانی، امعا و احشا به داخل رودخانه‌های منتهی به دریای خزر، شست‌وشوی لاشه‌ها با آب غیربهداشتی، حمل گوشت با خودروهای شخصی،‌ ورود افراد غیر به داخل كشتارگاه، رعایت نشدن بهداشت فردی، عدم شست و شوی به موقع مكان ذبح دام و دیگر امكاناتی مانند پیش سردكن، اتاق انتظار و فرسودگی كوره‌های لاشه سوز از مهم‌ترین موارد غیربهداشتی است كه این دسته از كارشناسان در نشست‌های كارگروه سلامت و امنیت غذایی این مناطق آن را مطرح كرده‌اند.