امام جمعه رشت در خطبه‌های این هفته خود ضمن هشدار به مدیران حوزه صدور مجوزهای تغییرکاربری نسبت به فروش اراضی کشاورزی، خطاب به مدیران گفت: مردم بنا به مشکلاتی اقدام به فروش زمین خود می‌کنند و سودجویان نیز از این فرصت استفاده می‌کنند مسئولان باید با رفع مشکلات این فرصت را از سودجویان بگیرند.
این هشدار امام جمعه رشت، بارها توسط ائمه جمعه، دلسوزان و رسانه‌ها طرح شد اما مشکل فروش اراضی زراعی در «مازندران و گیلان» همچنان ادامه دارد و برابر برخی اخبار از جمله هشدار معاون سیاسی، امنیتی و اجتماعی استاندار مازندران، برخی اعضای شوراهای روستاها و دهیاران به این بخش، ورود نامیمون دارند، سود کلانی به جیب زدند و «پورشه»سوار شدند و «خبرشمال» نیز در صفحه دو روزنامه ۱۳ تیرماه گذشته طی گزارشی مبسوط با تیتر «همیشه پای شورا در میان است» به آن پرداخته است.
حقیقت این است که پدیده زمین‌فروشی که طی در دو دهه اخیر در میان کشاورزان گیلان و مازندران، باب شد دلایل و علل بسیاری دارد از دلایل اقتصادی تا فرهنگی. پیش از آن کشاورز، زمین را «ناموس» خود می‌دانست و اقدام به زمین‌فروشی در محیط‌های روستایی، نوعی تحقیر عمومی را به دنبال داشت و همه از آن پرهیز داشتند. روستاییان و ساکنان سنتی روستا نیز درصورت تصمیم به فروش زمین، تعصب داشتند تا خریدار زمین، یکی از بستگان یا ساکنان همان محل باشد و به‌نوعی تلاش داشتند تا زمین را به بیگانه نفروشند اما طی دو دهه اخیر این نگرش‌های فرهنگی به کناری رفت و در چند سال اخیر فشار اقتصادی و افزایش قیمت نهاده‌های کشاورزی به‌موازات افزایش نجومی قیمت زمین در برخی مناطق، موجب شد موجی از زمین‌فروشی به غریبه‌ها و حتی مهاجرانی از استان‌های دیگر رواج یابد و هشدارهایی که داده می‌شود برای مقابله مدیران دستگاه‌های اجرایی با این موج از فروش اراضی کشاورزی در دو استان گیلان و مازندران است و مدیران نیز توجهی به آن ندارند.
مقابله با این پدیده نیز با هشدار و توصیه و حتی تهدید منتج به نتیجه نخواهد شد و نمایندگان مجلس، مدیران دستگاه‌های اجرایی مرتبط با صدور و هم شوراهای روستا و دهیاران باید کنار هم بنشینند و به یک وحدت رویه برسند.
نکته بعدی ضرورت جلوگیری از فروش اراضی کشاورزی به غیربومیان است، افرادی که با پول وسوسه‌کننده از شهرها و روستاهای مرکزی و جنوبی کشور آمدند و سه استان شمالی را هدف گرفتند و برنامه دارند در این استان، «توطّن» کنند و ساکن شوند. این‌که ایران برای همه ایرانیان است و هر هموطنی مجاز است در هر نقطه این کشور، ملک و زمین خریداری کند، درست است اما شرایط استان مازندران، گیلان و گلستان قدری با سایر استان‌های جنوب رشته‌کوه‌های البرز تا حاشیه مرزهای جنوب و شرق کشور متفاوت است. این سه استان وظیفه و تکلیف سنگینی در تولید غذای مردم کشور به دوش دارند و هر نوع حمله به تولید غذا در این سه استان، به معنای یک تهدید ملی است و لازم است مکانیسمی برای نظارت مفید و موثر بر این حوزه صورت گیرد.
اگر این هجوم و حمله به عرصه‌های کشاورزی در مازندران، گیلان و گلستان استمرار داشته باشد و اگر دهیاران، نمایندگان و مدیران در این خصوص توجیه نشوند که با ادامه این روند طی سه تا پنج دهه آینده، چنددرصد از اراضی کشاورزی منطقه معتدل خزری، از حالت کشاورزی خارج خواهد شد و به مسکونی تغییر خواهد یافت، قطعاً از این حقیقت نیز آگاهی ندارند که یک تهدید ملی در این سه استان، سلول‌گذاری شد و چند دهه آینده، منابع غذایی بسیاری از مردم کشور و نه تنها مردم این سه استان در این منطقه کور خواهد شد و آن روز از دست کسی کاری بر نمی‌آید.
نکته آخر این‌که تا روزی که فرصت وجود دارد و تا زمانی‌که امکان اقدام و عمل هست، مدیران و نمایندگان باید گامی بردارند و کاری بکنند اما متاسفانه بسیاری از مدیران، در پاسخ به این هشدار‌ها که امام جمعه رشت طرح کرد و نقدهای رسانه که در «خبرشمال» و سایر رسانه‌ها انتشار می‌یابد، هیچ اقدامی جز سکوت نمی‌کنند و برخی از آنان تصور می‌کنند همین که خودشان در ویلاها و ساختمان‌های خود، در رفاه و آسایش زندگی کنند، هیچ خطری آنان را تهدید نمی‌کند درحالی‌که شاید عیب یا مزیت زیست اجتماعی این است که هر تهدیدی، مستقیم یا غیرمستقیم، تهدید همه است و هر دستاورد مهمی، در نهایت به همه افراد می‌رسد.