روز گذشته و در جلسه هیأت دولت، «مهدی یونسی» با معرفی وزیر کشور و رأی اعتماد دولت چهاردهم، به‌عنوان استاندار مازندران معرفی شد. این اتفاق پس از چند هفته رقم خورد که بسیاری از مردم و نخبگان استان در انتظار آن بودند اما بنا به دلایلی به تأخیر می‌افتاد.

زباله‌های شهر ساری در ادامه سفرهای خود پس از ساری‌گردی و سفر به سمنان و گلستان، این بار به پایتخت رسیده‌اند و بعید نیست با ادامه‌ی روندِ موجود و مقاومتِ مافیایِ زباله و دست دست کردنِ مسوولان برای بهره‌برداری از نیروگاه زباله‌ سوز ساری، این زباله‌ها تا سالهای آینده سر از کره ماه درآورند!

کارگاه آموزشی جمعیت و خانواده از صبح تا عصر پنجشنبه با حضور «صالح قاسمی» پژوهشگر حوزه جمعیت و دبیر مرکز مطالعات راهبردی جمعیت برگزار شد اما مانند بسیاری از جلسات، سمینارها و کلاس‌ها با موضوع کاهش جمعیت، خروجی خاصی نداشت و بسیار بعید است توانسته باشد آن‌گونه که هدف‌گذاری شده بود، گفتمان‌سازی کند.

مهدی یونسی رستم آبادی در جلسه امروز هیئت دولت به عنوان استاندار مازندران انتخاب شد.

امروز کسی نیست که از اهمیت خانه‌های بهداشت روستایی در کنترل و کاهش بسیاری از بیماری‌ها و کاهش مرگ و میر آگاهی نداشته باشد اما بسیاری از مردم مازندران و همچنین شهروندان آمل، نمی‌دانند که طرح ایجاد خانه بهداشت، برای نخستین بار چند دهه قبل توسط یک پزشک آملی در یکی از روستاهای ارومیه اجرایی شد و اگر امروز در سراسر جهان شاهد فعالیت این خانه‌ها هستیم، به‌خاطر ایده دکتر محمدعلی برزگر است.

هفته‌های پیش همزمان با آغاز فصل صید و صیادی در گزارشی نوشتیم که وضعیت صید مانند سالهای دور خوب نیست و وزنِ تورها پس از صید، سبک‌تر از گذشته است.

معضل یا بهتر است بگوییم اَبَربحرانِ زباله در مازندران هر روز پیچیده‌تر و ابعاد آن گستر‌ده‌تر می‌شود.

روز گذشته بود که در همین صفحه درباره پروژه‌های ناتمام و زمین‌گیرِ مرکز استان مازندران – ساری نوشتیم و گفتیم: این قصه پرغصه سر دراز دارد! یکی از آن پروژه‌های نیمه تمام و بر زمین مانده، پروژه کتابخانه مرکزی ساری است که پس از 14 سال هنوز درب آن بر روی پاشنه عدم بهره برداری می‌چرخد و اهالی فرهنگ و ادب استان و شهر ساری، همچنان منتظر ِ آن روز هستند.

اینکه هر طرح و پروژه بزرگ و کوچک عمرانی در مرکز استان مازندران به تاریخ بپیوندد و مشمول مرور زمان شده و فراموش شود، موضوع امروز و دیروز نیست و متاسفانه به یک رویه غلط تبدیل شده است.

یکی از مشکلات حوزه تولید و سرمایه‌گذاری ما این است که اهداف کلی یا استراتژی‌ها توسط برنامه‌ها یا راهکارهای اجرایی، پشتیبانی نمی‌شوند و چه بسا برنامه‌های دولت ما را نه تنها به اهداف کلی نزدیک نمی‌کند که از آن دور می‌سازد و خسارت سنگینی به کشور و مردم وارد می‌کند و این عارضه، خطرناک‌ترین ناترازی است که ممکن است یک کشور به آن مبتلا شود.