برای توسعه، صفات متعددی گذاشتند که هرکدام از یک منظر به آن نگاه میکند و درست است مانند «توسعه پایدار»، «توسعه صنعتی» و «توسعه فرهنگی» اما تردیدی نیست که جامعترین نوع توسعه، «توسعه متوازن» است به این معنا که توسعه هم از نظر جغرافیایی و هم از نظر جهتگیریها باید همهگیر و شامل باشد برای […]
برای توسعه، صفات متعددی گذاشتند که هرکدام از یک منظر به آن نگاه میکند و درست است مانند «توسعه پایدار»، «توسعه صنعتی» و «توسعه فرهنگی» اما تردیدی نیست که جامعترین نوع توسعه، «توسعه متوازن» است به این معنا که توسعه هم از نظر جغرافیایی و هم از نظر جهتگیریها باید همهگیر و شامل باشد برای مثال وقتی از توسعه در مازندران حرف میزنیم باید از غربیترین نقطه در رامسر تا شرقیترین نقطه در گلوگاه را شامل باشد ضمن اینکه همه امور از صنعت و کشاورزی تا فرهنگ و اقتصاد را در بر بگیرد و اگر غیرازین باشد، به مرور به ضد خود عمل میکند.
جای تأسف است که بنویسیم رویکرد اصلی توسعه تا امروز در استان مازندران، بدترین نوع آن یعنی «توسعه مرکزگرا» بوده است و همین رویکرد موجب شد مرکز استان و چند شهر مرکزی و بزرگ، از نظر شاخصهای توسعه، وضعیت مطلوبی داشته باشند اما بسیاری از روستاها و حتی بسیاری از شهرها در غرب و شرق و کوهپایههای شمالی رشته کوه البرز وضعیت نامناسبی را تجربه کنند.
این توسعه که معمولاً از آن با عنوان «توسعه کاریکاتوری» یاد میشود به مرور زمان، «عدالت اجتماعی» را که یکی از اولویتهای انقلاب اسلامی بود، زیر سوال میبرد و هم موجبات نارضایتی عمومی را فراهم میکند و آنچه که امروز در برخی مناطق مانند شرق و غرب استان، رخ داده از این قسم است.
مدتهاست که برخی جریانات سیاسی و برخی رجال غرب مازندران، تمایل خود را به تأسیس استان مازندران غربی ابراز میدارند و البته حق دارند اما راه توسعه غرب مازندران، نه تجزیه استان که اصلاح نگرش مدیران استانی درخصوص توسعه است. مدیران استانی باید بدانند توازن در توسعه به اندازهای اهمیت دارد که اگر غرب یا شرق استان بر ریل توسعه، حرکت منظم خود را هماهنگ با ساری، بابل و آمل نداشته باشد، اصل و اساس توسعه در استان به زیر سوال برده میشود و آنان چارهای ندارند جز اینکه همه استان را مانند مرکز استان ببینند و برابر نگاه آمایشی، برای هر منطقه نسخه توسعه بپیچند.
از زمان آغاز به کار مدیریت «سید محمود حسینیپور» استاندار مازندران در دولت سیزدهم، سفرهای شهرستانی برای نخستین بار در کشور به اجرا درآمد و هدف اصلی آن شکستن نگرشهای منطقهای و تکبعدی به توسعه است و روز گذشته نیز ششمین سفر شهرستانی استاندار مازندران به غرب مازندران و شهر تنکابن -یکی از مهمترین شهرهای غرب مازندران- انجام شد.
این ابتکار استاندار مازندران هم در سطح کشور، برای نخستین بار اجرایی شد و هم در سطح استان، با استقبال عمومی همراه بود اما سفر به شهرهای غرب استان با توجه گرایشهایی که درخصوص استقلال این منطقه وجود داشته، اهمیت ویژه دارد و استاندار مازندران در این سفر هم نهایت تلاش را برای رضایت شهروندان تنکابن باید انجام دهد و هم با صحبت کردن با گروههای مرجع در این منطقه، نگرانیهای احتمالی درخصوص تجزیه استان مازندران را نیز باید مرتفع سازد و به این دلایل، لازم است توجه بیشتری به مطالبات برزمینمانده شهروندان غرب مازندران داشته باشد بهویژه اینکه این منطقه استعدادهای توسعه بالایی دارد و بیراه نیست اگر بنویسیم غرب مازندران آنچنان که شایسته بود به توسعه نرسید.
نکته آخر که درخصوص سفرهای شهرستانی لازم است جدی گرفته شود ایجاد دبیرخانه فعال است تا مصوبات این سفرها، در کوتاهترین زمان اجرایی و عملیاتی شوند و همچنین دراین خصوص نیز به مردم اطلاعرسانی شود و همین رویکرد استاندار و مدیران اجرایی، ظرف چند ماه میتواند امیدِ از دست رفته را به مردم بازگرداند و صاحبان گرایشهایی که در غرب استان برای استقلال وجود دارد را نیز متقاعد کند که دولتمردان سیزدهم و مدیران متناظر استانی این دولت باور به «توسعه متوازن» دارند و با چنین نگرشی کار خواهند کرد و کوتاهیها را جبران میکنند.
