گندم محصولی استراتژیک است و به همین دلیل، دولت از تعیین قیمت برای خرید تضمینی آن از کشاورزان گندم‎کار تا نظارت بر کارخانه‎های آرد، فرایند فروش و حمل و تحویل آن به نانوایی‌ها و همچنین عملکرد واحدهای خبازی حضور مستمر دارد تا نان سالم در زمان لازم بر سر سفره همه شهروندان برسد.

دولت درخصوص محصولاتی چون برنچ و مرکبات چنین رویکردی ندارد و قیمت این دو محصول کشاورزی را هر ساله شرایط حاکم بر بازار، مناسبات اقتصادی و موازنه بین عرضه و تقاضا تعیین می‌کند. برنج‌کاران و باغداران نیز هر زمان که خود اراده کنند می‌توانند محصول دسترنج خود را به قیمت روز به هر کسی که خواستند بفروشند و همان روز وجه نقد یا چک تحویل بگیرند.
درخصوص گندم اوضاع متفاوت است و کشاورزان گندم را به کارخانجات آرد تحویل می‌دهند و رسید مربوطه را ثبت در سامانه می‌کنند تا سازمان هدفمندسازی یارانه‌ها که زیرمجموعه سازمان برنامه و بودجه است، مبالغ مورد نظر آنان را واریز کند. در این مدت هیچ چک یا پیش‌پولی به آنان داده نمی‌شود تا به زخم‌‎های زندگی خود بزنند.
هر ساله پرداخت این مبالغ توسط دولت در دو قسط انجام می‌گرفت و تا نیمه‌های شهریور مطالبات گندمکاران پرداخت می‌شد اما امسال و در شرایطی که وارد ماه مهر شدیم و کمتر از دو ماه دیگر، کشاورزان باید کشت گندم برای سال بعد را آغاز کنند هنوز این مطالبات پرداخت نشده است.
لازم است یادآور شویم که طی یکسال گذشته که کشاورزان گندمکار مشغول کشت گندم بودند، آسیب‌های ناشی از جنگ و بالاترین تورم را داشتیم و قیمت نهاده‌هایی چون سم و کود هم رشد نجومی داشت و هزینه‌های جاری زندگی هم به‌شدت روندی افزایشی داشته و هنوز هم دارد تا جایی‌که به گفته مرکز آمار ایران تورم در برخی اقلام غذایی سه‎رقمی شد و بسیاری از کشاورزان گندمکار، منبع و ممر درآمدی غیر از همین کسب و کار خود ندارند.
دولتمردان و همچنین نمایندگان مجلس شورای اسلامی، این روزها و به‌خاطر شرایط حاکم بر جهان امروز و جنگ‌های منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای دائماً از اهمیت امنیت غذایی می‌گویند اما در خصوص حمایت از گندمکاران در در خط مقدم تأمین امنیت پایدار غذایی حضور دارند، گامی عملی بر نمی‌دارند. این روزها بسیاری از گندمکارانی که محصول خود را به دولت تحویل دادند، هنوز وجه کامل خود را دریافت نکردند در حالی‌که کلزاکاران که محصول خود را به شرکت‌های روغن و بخش خصوصی فروختند، ظرف سه روز پول خود را دریافت کردند و همین می‌تواند موجب شود کشاورزان طی چند ماه آینده از کاشت گندم به محصولاتی چون کلزا تغییر مسیر دهند. برخی گزارش‌های غیررسمی حکایت از کاهش سطح زیر کشت گندم در استان مازندران و گلستان طی چند سال اخیر دارد و می‌توان احتمال داد تأخیر در پرداخت پول این عزیزان و بی‌اعتنایی دولت‌مردان موجب شد آنان کاشت این محصول استراتژیک را رها کنند و به سمت اقلامی بروند که در کوتاه زمان پول فروش آن را دریافت کنند. با توجه به این‌که سازمان هدفمندسازی یارانه‌ها یک سازمان ملی و زیرمجموعه نهاد ریاست‌جمهوری است از استاندار و مدیران ارشد اجرایی مازندران توقع داریم پیگیری جدی داشته باشند تا مطالبات گندمکاران پرداخت شود و همچنین لازم است اعضای مجمع نمایندگان استان با وزیر جهاد کشاورزی دیداری داشته باشند و موضوع را پیگیری کنند. نکته آخر این‌که کشاورزان در صف نخست تأمین امنیت غذایی مشغول جهاد و مبارزه هستند و مدیران و نمایندگان وظیفه دارند از این قشر شریف حمایت کنند و این حمایت‌ها نباید در حد خبر و نمایش باشد و در چنین بزنگاه‌هایی باید خود را نشان دهد تا کشاورزان دلگرم باشند و سنگر خود را ترک نکنند و تولید غذا در کشور متوقف نشود.