دو هفته قبل و به ابتکار روابط‌عمومی شرکت شهرک‌های صنعتی استان مازندران به اتفاق تعدادی از فعالان رسانه و خبرنگاران به شهرک صنعتی جمشیدآباد آمل رفتیم، شهرکی با 27 هکتار مساحت که همه واحدهای آن فعال هستند و حتی یک واحد راکد ندارد.

در این برنامه از سه واحد تولیدی بازدید کردیم و با مدیران این واحدها به گفت‌وگو نشستیم. وجه مشترک این سه واحد تولیدی این بود که مواد اولیه آنان از صنایع پتروشیمی تأمین می‌شد و پس از جنگ چهل‌روزه و محاصره دریایی آمریکا با مشکلات جدی در تأمین این مواد دست به گریبان بودند. مدیرعامل «ثانی‌پلاست» یکی از این واحدها که ۱۵۰ نیروی کار داشت و مواد اولیه این کارخانه، از پتروشیمی تأمین می‌شد به خبرنگاران گفته بود تا قبل از جنگ، بدون هیچ مشکلی مواد اولیه را از داخل تأمین می‌کردیم و محصولات ما نیز به بازار داخل ارسال و به چند کشور خارجی از کشور صادر می‌شد اما پس از جنگ و با حملاتی که دشمن آمریکایی به صنایع پتروشیمی ایران وارد کرد به ما گفته شد مواد اولیه را از خارج از کشور وارد کنید و ما هم با دلار آزاد مواد اولیه را از ترکیه وارد می‌کنیم.
مدیر این واحد تولیدی تأکید کرد که ما تا امروز -آن روز دلار در مرز ۱۹۰ هزار تومان بود- تسلیم نشدیم و به تولید ادامه دادیم و تصمیمی برای تعدیل نیرو هم نداریم اما اگر شرایط به همین شکل ادامه پیدا کند و دلار افزایش یابد، شاید تحمل آن از توان ما نیز خارج باشد.
امروز دلار به ۲۰۳ هزار تومان رسید و من نگران واحدهای صنعتی شهرک جمشیدآباد هستم که در ادامه چه خواهند کرد ؟ البته این مشکل تنها به واحدهای صنعتی جمشیدآباد آمل محدود نمی‌شود و بسیاری از واحدهای صنعتی در استان مازندران که فرایند تأمین مواد اولیه آنان به‌خاطر آسیب‌های جنگ دچار اختلال شد، چنین مشکلاتی دارند.
تا قبل از جنگ ایران در جمع صادرکنندگان مواد اولیه پتروشیمی بود و امروز نه تنها توان صادرات نداریم که به صنایع پایین‌دست گفته شده مواد اولیه خود را وارد کنند آن هم با دلار آزاد.
این اقدام موجب افزایش چند برابری قیمت تمام‌شده محصول شده است ضمن این‌که فشاری که در اثر ناپایداری‌های اقتصادی به کل جامعه وارد می‌شود، توان خرید عمومی را نیز تحت‌الشعاع قرار می‌دهد و فروش محصولات نیز با کاهش مواجه شده است و استمرار این شرایط تنها یک راه پیش پای تولیدکننده می‌گذارد، تعدیل نیرو و رفتن به سمت ورشکستگی.
دولت نیز برای حل این مشکلات هیچ راه‌حل و تدبیری در دست ندارد و این بی‌عملی در سخنان اخیر «عبدالناصر همتی» رییس‌کل بانک مرکزی و همچنین «سیدعلی مدنی‌زاده» وزیر امور اقتصادی و دارایی هم کاملاً مشهود بود.
شاید مدیران ارشد دولتی وقتی به ورشکستگی یک واحد تولیدی فکر می‌کنند با خود تصور می‌کنند یک نفر به‌عنوان مدیرعامل به‌صورت موقت یا دائم به مرخصی می‌رود و مدتی استراحت می‌کند اما در نگاه ما که از شهرک صنعتی جمشیدآباد آمل بازدید کردیم و شور و شوق کارگران و مهندسان واحدهای تولیدی در ایم مجموعه را دیدیم، تعدیل نیرو و ورشکستگی یک واحد تولید یعنی چندین هزار امید بنی‌آدم از همسران و فرزندان تا پدران و مادران این کارگران که تباه خواهد شد.
آیا کسی هست که دغدغه کارآفرینان و تولیدکنندگان شهرک صنعتی جمشیدآباد آمل و سایر مراکز صنعتی استان مازندران، گلستان و گیلان را درک کند و برای رفع آن گامی بردارد ؟ آیا کسی هست که قبل از آنکه مشکلات واحدهای صنعتی به تنش‌های اجتماعی منجر شود با نگاه پیشگیرانه گامی بردارد و مشکلات این واحدها را به نهادهای بالادستی در دولت منتقل کند ؟