استان گلستان از جمله مناطقی است که هم قطب کشاورزی است و هم با بحران کمبود آب و حمله ریزگردها مواجه است و خشک‌سالی در این استان طی چند سال اخیر، خسارت‌های بسیاری به دنبال داشته و هنوز تدبیری برای آن اندیشیده نشده است.

امروز این استان هم در تأمین آب برای بخش کشاورزی و هم بخش شرب با مشکلات جدی مواجه است و با توجه به این‌که جزو استان‌های کم‌تربرخوردار کشور است و از قطار توسعه دور افتاده است، لازم است هرچه زودتر برای این مشکل اقدامی ریشه‌ای انجام شود.
روز گذشته ایرج حیدریان، مدیرعامل شرکت آب منطقه‌ای گلستان با اشاره به همین مشکل گفت: «با توجه به شوری کمتر آب خزر، هزینه‌های شیرین‌سازی نسبت به جنوب کشور به‌مراتب پایین‌تر است و این پروژه می‌تواند به الگویی ملی تبدیل شود.»

مدیرعاکل آب منطقه‌ای استان گلستان از درجه شوری پایین آب دریای کاسپین خبر دارد اما از کاهش افت میزان آب دریای خزر طی چند سال اخیر بی‌اطلاع است و این جای تأسف دارد.

همچنین جای تأسف است در شرایطی که پس‌روی آب دریای خزر همه را ترسانده و بسیاری از مدیران ارشد محلی در مراکز مهمی چون بنادر، نیروگاه‌ها و زیرساخت‌های مشابه نگران آن هستند که کاهش تراز آب دریای خزر، همه این زیرساخت‌ها را بلااستفاده خواهد گذاشت، مدیرعامل آب منطقه‌ای گلستان در اندیشه حل مشکل آب استان با استفاده از فرمول شیرین‌سازی آب دریای کاسپین است.

یکی از پیش‌کسوتان حوزه رسانه در استان مازندران که سال گذشته به رحنت خدا رفت می‌گفت: «طرح شیرین‌سازی آب دریای کاسپین که حق استفاده از آن برابر رژیم حقوقی بین جمهوری اسلامی ایران و چند کشور تقسیم شده است، برای نخستین بار در دولت محمود احمدی‌نژاد و حوالی سال ۱۳۸۵ طرح شد و حتی برنامه‌هایی مانند افتتاحیه برای اجرای این طرح هم با حضور برخی خبرنگاران برگزار شد اما در عمل هرگز به جایی نرسید» و کاش مدیران ارشد استان گلستان به این فکر می‌افتادند که دلیل آن چیست و اگر چنین طرحی دو دهه قبل در استان مجاور طرح شد اما اجرا نشد، حتماً دلیلی داشته است.

البته آن روزها آب دریای کاسپین در مسیر پیشروی بود و بسیاری از ساحل‌نشینان نگران بودند که پیشروی آب این دریا ادامه یابد و منازل مسکونی و اراضی کشاورزی آنان را در خود فرو ببرد.

این روزها قضیه دقیقاً برعکس است و شاهد هستیم آب دریای کاسپین به پایین‌ترین حد خود رسیده است و آینده بسیاری از تأسیسات زیرساختی در نوار ساحلی که به این آب وابسته هستند مانند بنادر و نیروگاه سیکل ترکیبی مبهم است.
در چنین شرایطی طرح شیرین‌سازی آب دریای کاسپین تنها به یک خیال شباهت دارد و لازم است مدیران برای تأمین آب ساکنان سرزمین گلستان به دنبال راه حل‌های معقول‌تری باشند.

مشکل استان گلستان به گرمایش جهانی و تغییر اقلیم مربوط است و بسیار عمیق‌تر از آن است که بخواهیم با پناه بردن به فرمول ساده‌سازی، آن را حل کنیم. نرخ بارش باران هم در استان مازندران و هم در گلستان و هم در همه مناطق کشور طی چند ماه اخیر در مقایسه با سال گذشته و همچنین ده سال اخیر، بسیار پایین بوده است و این به معنای خالی شدن سدها و پایین‌رفتن سفره‌های آب زیرزمینی است و همه چیز حکایت از جدی بودن مشکل آب در این استان دارد.

مدیران، نمایندگان و همچنین کارشناسان نباید وانمود کنند که مشکل با چند طرح اجرایی حل خواهد شد بلکه لازم است حقیقت را به مردم بگویند و بر مدیریت مصرف، کنترل جمعیت، ممنوعیت ورود مهاجران به این استان و همچنین تغییر الگوی کشت در گلستان متمرکز شوند.