امروز 13 آبان است، روزی که در تقویم مناسبت‌های جمهوری اسلامی ایران، روز ملی مبارزه با استکبار جهانی و روز دانش‌آموز نام گرفته است و مانند هر سال در چنین روزی تعدادی از دانش‌آموزان به نمایندگی از سایر هم‌کلاسی‌های خود و در کنار مردان و زنان بسیاری در یک راهپیمایی سراسری شرکت می‌کنند تا به خود و جهان یادآور شوند که در این روز چه اتفاقاتی در تاریخ معاصر کشور افتاده و چرا این روز نباید فراموش شود.

با توجه به مجموعه اتفاقات رخ‌داده در اراضی اشغالی، یقین داریم بسیاری از دانش‌آموزان گیلان، مازندران و گلستان امروز را به نمایندگی از دانش‌آموزان فلسطینی در این راهپیمایی شرکت می‌کنند و یقین داریم بخش اعظمی از پوسترها و بنرها و همچنین شعارها در راهپیمایی امروز به موضوع فلسطین مربوط می‌شود که در همین یک‌سال گذشته، به اندازه همه هفتاد و شش سال اشغال، درد کشید و رنج دید. تردیدی نداریم که امروز باور این حقیقت تلخ دشوار است که در خطه‌ای از جهان، کودکان بی‌شماری نه کتابی در مقابل خود گشوده دارند نه غوغایی به نام حیاط مدرسه را می‌بینند و بدتر از همه ناچارند غرش هواپیما و تنش مرگ‌بار بمب و موشک را نیز در تجربیات روزانه خود ببینند و در چنین شرایطی صدایی از جامعه جهانی در جهت حمایت از این کودکان بلند نمی‌شود و معنای دقیق حقوق بشر غربی همین است. هر انسان آزاده‌ای امروز به نیت دفاع از کودکان دانش‌آموز فلسطینی پای به خیابان‌ها گذاشته است و به صف راهپیمایی‌کنندگان پیوست تا ضمن تکریم یاد و نام دانش‌آموزان شهید در نهضت امام خمینی(ره)، این واقعیت را نیز برجسته کند که همان‌گونه که رد پای آمریکا در سرکوب تظاهرات ۱۳ آبان ۱۳۵۷ در تهران توسط رژیم سیاسی حاکم، به‌وضوح دیده می‌شود، رد پای استکبار جهانی به سرکردگی آمریکا و شرکای غربی‌اش در اشغال فلسطین و قتل و نسل‌کشی در بیش از ۷ دهه مشهود است. روشن است که اسراییل به‌تنهایی حتی با جنگ‌افزارهای نظامی خود نمی‌تواند یک ماه دربرابر عزم و اراده جوان فلسطینی در غزه و کرانه باختری دوام بیاورد و مانند خانه‌ای کاغذ خراب خواهد شد و اگر نبود حمایت تمام‌قد آمریکا و شرکای غربی، اشغالگران این سرزمین را ترک می‌کردند. نکته‌ای که اشغالگران و همچنین استکبار جهانی از آن آگاهی ندارند این است که عزم مردم فلسطین رو به رشد است و توان اشغال‌گران در گردونه ضعف و تهلیل و موازنه قدرت به نفع حقیقت تغییر خواهد کرد همان‌گونه که در ایران چنین شد.
در ۱۳ آبان ۱۳۴۳ که پس از خروش امام خمینی(ره) در مخالفت شدید با مصوبه خفت‌بار کاپیتولاسیون، یعنی «مصونیت آمریکایی‌ها در ایران از پیگیری قضایی هرگونه جرم و جنایت»، رژیم شاه ایشان را تبعید کرد، اعتراضات مردم را که در پی تبعید امام صورت گرفته بود را سرکوب و با خود تصور کرد پیروز شده است اما نهضت انقلابی خاموش نشد و حتی حدود ۱۴ سال بعد و در ۱۳ آبان ۵۷ که رژیم دست‌نشانده آمریکا در ایران، جمعی از دانش‌آموزان را در مقابل دانشگاه تهران، دانش‌آموزان و دانشجویان معترض را با حمایت آمریکا به خاک و خون کشید نیز در این توهم بود که موفق شد، اما تنها چند ماه بعد در دام خشم انقلابی مردم افتاد و سرنگون شد و در مناسبت سوم یعنی تسخیر سفارت آمریکا به دست دانشجویان و دانش‌آموزان پیرو خط امام، ملت ایران به آمریکا ضربه‌ای بزرگ زد و با افشای اسرار و اسناد پنهان سفارت، اقتدار و آبروی آمریکا را در جهان برد، اقدامی که توسط بنیانگذار فقید جمهوری اسلامی، به انقلاب دوم شهرت یافت. امروز سالروز گرامی‌داشت این سه رویداد است و جوانان و دانش‌آموزان بیش از چهار دهه است که اثر و آثاری از حضور آمریکا در کشور نمی‌بینند جز یادآوری جنایات استکبار جهانی و تردیدی نداریم همین موفقیت برای فلسطینی‌ها نیز تکرار خواهد شد چون چراغ ظلم ظالم تا ابد روشن نمی‌ماند.