سرویس سیاسی روزی نیست که در شهر یا در حاشیه روستاها، شاهد منظرهی رژه رفتن سرگردان سگهای بیصاحب نباشیم که گاه در تعداد یک و دو سگ و گاه نیز بالغ بر ده حیوان هستند و قطعاً برای کودکان و همچنین زنان، منظرهای خوفناک است و نه شهرداریها و نه دهیاریها در عمل کاری برای […]
سرویس سیاسی
روزی نیست که در شهر یا در حاشیه روستاها، شاهد منظرهی رژه رفتن سرگردان سگهای بیصاحب نباشیم که گاه در تعداد یک و دو سگ و گاه نیز بالغ بر ده حیوان هستند و قطعاً برای کودکان و همچنین زنان، منظرهای خوفناک است و نه شهرداریها و نه دهیاریها در عمل کاری برای مقابله با آن انجام نمیدهند.
بدتر از آن فیلم برخی دوربینهای حفاظتی درخصوص حمله سگ یا سگهای سرگردان به یک شهروند است که هرازگاهی در شبکههای اجتماعی وایرال میشود و طی همین شش ماه گذشته، در چند مورد به مرگ فرد منجر شد و گزارش رسمی ادارهکل پزشکی قانونی مازندران نیز بر افزایش حمله سگ به مردم دارد. در جامعه هم شاهد دو نگاه به این پدیده هستیم، نخست آن عده که بر حمایت از این حیوانات که مخلوق آفریدگاه هستند، تأکید دارند و دوم گروهی که این موضوع را مشکل و تهدیدی جدی بر سلامت جامعه میدانند و بر جمعکردن آنان تأکید دارند.
نگاه و نظر ما این است که هر دو گروه حق دارند و ما نیز باور داریم این مخلوقات خدا را نباید بیرحمانه کشت یا اسید به چشم و صورت این حیوانات زیانبسته پاشید -آنگونه که در برخی فیلمهای شبکه مجازی به نمایش در آمده است- اما موضوع عقیمسازی آنان توسط شهرداریها کاری است که فوراً و در سطح وسیع هم در شهرها و هم در روستاها باید انجام شود. مهربانی با حیوانات و غذا دادن به آنان، در توصیههای بزرگان دینی ما مکرر آمده است و اقدامی انسانی است اما پاکسازی فضای جامعه از هر نوع تهدید جسمی و روانی نیز از توصیههای همان بزرگان است و به همان اندازه انسانی. نکتهای که نباید از نظر دور داشت این است که رها کردن زباله در اطراف شهرها و روستاها، یکی از دلایل افزایش آمار سگهای بیصاحب در استان مازندران و گیلان است و بدتر از آن مشکلات معیشتی مردم نیز موجب شد برخی نژادهای زینتی و سگهای خانگی نیز در طبیعت رها میشوند به این دلیل که صاحبان آنان، توان مالی و امکانات لازم برای نگهدای آنان را ندارند. افزایش سگهای بیصاحب در طبیعت، هم خطر حمله به شهروندان را افزایش داده است و هم به بروز بیماری مرگبار هاری منجر خواهد شد و هم دیگر انواع بیماریها را سبب میشود و لازم است هم شهروندان و هم مدیران این حوزه به آن توجه کنند و در رسانهها و ازجمله صدا و سیمای استانی بهطور مستمر به آن بپردازند. در این زمینه لازم است مدیران و مردم با هم هماهنگ باشند و اگر این هماهنگی بین مردم و مدیران نباشد، همانگونه که معضل پسماند، بلاتکلیف مانده است، این معضل نیز روز به روز پیچیدهتر میشود. اگر خط اخبار را دنبال کنیم تقریباً هر روز و چند روز در هفته شاهد هستیم گزارش و خبری از نگرانی مردم از حضور سگهای بیصاحب در سطح شهر و روستا میبینیم که روندی افزایشی دارد. روز گذشته «سید نادر صفوی» فرماندار رضوانشهر با اشاره به وجود سگهای ولگرد در مناطق شهری و روستایی بر اهمیت تسریع در جمعآوری و ساماندهی سگهای ولگرد و عقیمسازی آنان تأکید کرد و گفت: «مکانهای موقت و دائم برای نگهداری این سگها شناسایی شود تا از معضلات بهداشتی و اجتماعی ناشی از حضور آنها در محیط شهری و روستایی جلوگیری شود.» مسئولیت اصلی در این موضوع به فرمانداران بهعنوان نماینده قوه مجریه در سطح شهرستان برمیگردد و نمیتوان از فرمانداران، توقع داشت که صرفاً به طرح مشکل و گلایه بپردازند. اگر قرار است فرمانداری از وجود مشکلی گلایه کند، پس چه کسی باید آن مشکل را حل کند ؟ مسئولیت اصلی در برخورد با معضل سگهای بلاصاحب با شهرداریها و دهیاریها است اما روشن است که این دو نهاد نسبت به انجام وظیفه خود، تعهد لازم را ندارند و در این صورت فرماندار بهعنوان مقام ناظر بر این دو نهاد باید هشدار دهد و با کمکاریها برخورد کند.
