امروز ۴ دی‌ماه است و در تصور ما و برابر تجربه سال‌های گذشته، آذر و دی باید شاهد بارش سنگین‌ترین و بیشترین برف در مازندران، گیلان و گلستان و هوایی سرد در این منطقه بودیم اما تا امروز نه تنها برفی نبارید که آفتاب امروز شباهتی به آفتاب دیماه ندارد و بیشتر به ۱۳ فروردین شبیه است.
آنچه که چند سال است صورت ناپسند خود را به انسان نشان داده است و آینده زندگی بشر بر روی زمین را تار و مبهم ساخته است، «گرمایش جهانی» و «تغییرات اقلیم» است و اگر امروز در استانی چون مازندران، وضعیت خشکسالی را شاهد هستیم و اگر «محمدحسن نامی» رییس سازمان مدیریت بحران درخصوص بیابانی شدن مازندران به مردم و مدیران هشدار می‌دهد، دلیل عمده آن همین است.
چند سال اخیر در غرب استان گلستان شاهد پدیده ریزگرد بودیم اما طی دو سه سال اخیر دامنه این ریزگردها به مرکز و شرق گلستان هم کشیده شد و چند ماه قبل برای نخستین بار دیدیم این ریزگردها تا به شرق مازندران و حتی مرکز استان نیز رسیدند، اتفاقی که بسیار نادر و برای نخستین بار بود و همین موضوع، ثابت کرد پدیده گرمایش جهانی و تغییرات اقلیم بیش از آنچه که تصور می‌کنیم به ما نزدیک است.
در دیگر سو شاهد هستیم که ذخیره عمده سدهای سه استان مازندران، گیلان و گلستان به ته‌دیگ رسید و همچنین سطح ذخایر آب‌های زیرزمینی نیز تا حد نگران‌کننده‌ای فروکش کرده است تا جایی‌که در سال زارعی اخیر، بسیاری از شالی‌کاران در مرکز و شرق مازندران به دلیل کمبود آب، ناچار شدند اراضی زراعی خود را رها کنند.
در سمت سوم ماجرا ما قرار داریم که مصرف هر روز ما به آب در مازندران، گیلان و گلستان چه در بخش آب شرب یا در آب کشاورزی بیشتر می‌شود و بدتر از همه برخی عزم خود را جزم کردند تا آب رودخانه «اسبه‌رو» را از مسیر طبیعی خود منحرف کنند و با احداث سد فینسک، به شهرک‌ها و نواحی صنعتی سمنان هدایت کنند، رودی که تقریباً ۵۰ تا ۶۰ درصد آب آن به رودخانه تجن می‌رسد تا سد شهید رجایی در منطقه دودانگه را پر کند و آب این سد نیز هم در تولید برق و هم در کشاورزی اراضی وسیعی در ساری، میاندورود و جویبار مورد استفاده قرار می‌گیرد و همچنین منبعی برای تأمین آب شرب جمعیت قابل توجهی از شهروندان است.
در شرایطی که مازندران، گلستان و گیلان در بدترین وضعیت از نظر تأمین منابع آبی هستند و مدیران نیز هر روز به فکر ایجاد راه نامطمئن مانند حفر چاه و انتقال آب از این شهر به آن روستا و از آن روستا به آن شهر هستند، این احتمال وجود دارد که این منابع و چاه‌ها نیز در فصل گرما خشک و از دسترس خارج شوند. با توجه به این‌که هیچ کدام از مدیران ما در حوزه آب، خاک و محیط‌زیست متوجه جدی و خوف‌ناک بودن «تغییرات اقلیم» نیستند و به‌تَبَع برای آن طرح و برنامه‌ای ندارند و با توجه به حجم نگران‌کننده مهاجرت مردم از استان‌های خشک به منطقه خزری و همچنین افزایش جمعیت، بعید نیست طی همین دو تا سه سال آینده وضعیت کم‌آبی و بی‌آبی به سطحی برسد که هیچ‌گاه سابقه نداشته است.
روز گذشته رییس سازمان هواشناسی نیز این هشدار را به‌طور جدی طرح کرد و گفت: با توجه به میزان ناچیز بارش‌ها، در تابستان ۱۴۰۳ مشکل جدی کم‌آبی خواهیم داشت و تأکید کرد شرایط منابع آبی در بسیاری از شهرهای کشور، پایدار نیست.
نکته آخر این‌که حیات مردم عادی و کسب و کارها در سه استان مازندران، گیلان و گلستان با توجه به خطرات ناشی از بی‌آبی و همچنین زباله، در معرض تهدید جدی قرار دارد و کسی متوجه این خطر نیست در حالی‌که هم مردم را باید آگاه کرد و هم لازم است برای مدیران یادآور شویم که نباید صبر کنند و ببینند که مشکل خود را به آنان تحمیل کند پس از آن، گامی بردارند و کاری بکنند.