بارها نوشتیم که یکی از مشکلات ریشهای مدیریت در مازندران «فقدان نگاه کلان» و «بخشینگری» است که موجب شد بسیاری از امتیازها به این استان تعلق نگیرد و «منطقه آزاد» یکی از همان امتیازات بود که به دلیل اختلافنظر بین نمایندگان و واگرایی وکلای مردم، از دست رفت و مازندران در حال حاضر تنها استان […]
بارها نوشتیم که یکی از مشکلات ریشهای مدیریت در مازندران «فقدان نگاه کلان» و «بخشینگری» است که موجب شد بسیاری از امتیازها به این استان تعلق نگیرد و «منطقه آزاد» یکی از همان امتیازات بود که به دلیل اختلافنظر بین نمایندگان و واگرایی وکلای مردم، از دست رفت و مازندران در حال حاضر تنها استان مرزی است که منطقه آزاد اقتصادی ندارد.
ماجرای دانشگاه علوم پزشکی غرب مازندران نیز از همان موارد است که احتمالاً مانند منطقه آزاد از کف استان خواهد رفت، اما قصه چیست ؟
«شمسالدین حسینی» نماینده رامسر، تنکابن و عباسآباد از دوسال پیش بهاتفاق «انوشیروان محسنی بندپی» نماینده چالوس، نوشهر و کلاردشت برای توسعه آموزش عالی علوم پزشکی و ارتقای خدمات بهداشتی و درمانی و تأسیس دانشگاه علوم پزشکی در غرب مازندران، پیگیریهایی کردند تا اینکه در سال ۱۴۰۰ در دولت سیزدهم این پیگیریها به بار نشست و در اسفند ماه ۱۴۰۰ با نظر موافق دکتر عیناللهی وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی دولت سیزدهم، موضوع در شورای گسترش آموزش پزشکی طرح و تصویب شد و مقرر گردید مکان استقرار ستاد مرکزی «تنکابن» باشد.
در پی انتشار این خبر، نامهای با عنوان «مطالبه مردم مظلوم رامسر در مورد احداث دانشکده غرب مازندران» خطاب به وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی تنظیم و برای جمعآوری امضا در اینترنت قرار گرفت که ابراز نگرانی کرد از اینکه دانشکده علوم پزشکی غرب مازندران که قرار بود در شهر رامسر احداث گردد، با دستور وزیر در حال انتقال به شهرستان تنکابن است و این تصمیم، باعث تکدر خاطر شهروندان رامسر و ایجاد یأس و ناامیدی گردیده است.
نامه خطاب به وزیر علوم تأکید دارد: با توجه به پتانسیلهای موجود در سطح شهر رامسر و همچنین سرانه بیکاری بالای جوانان این شهر، خواهشمند است نسبت به این مسأله تجدید نظر کنید و مردم این شهر را از حق مسلم و قانونی خود محروم نگردانید.
اختلاف در بین بزرگان شهر بالا گرفت و آن را حمل بر تبعیض کردند در حالیکه دو شهر ۲۵ کیلومتر با هم فاصله دارند و هماکنون بسیاری از ساکنان رامسر در تنکابن به سر کار میروند و برعکس.
این دو شهر یک نماینده دارند، فرهنگ و خویشاوندی بسیاری بین آنان برقرار است تا جاییکه میتوان دو شهر را دو منطقه از یک شهر تصور کرد اما «بخشینگری نخبگان و مدیران» موجب شد استقرار ستاد مرکزی دانشگاه علوم پزشکی در تنکابن، اجحاف به مردم رامسر و واجد تبعیض تلقی گردد.
برای تبیین بهتر موضوع و رفع نگرانی از مردم باید گفت: دانشگاه علوم پزشکی فراتر از دانشکده پزشکی است و میتواند در بردارنده چندین دانشکده اعم از پزشکی، داروسازی، دندانپزشکی، پرستاری و… باشد و به موازات استقرار ستاد مرکزی در تنکابن، میتوان برخی دانشکدهها را در رامسر احداث کرد و دلیلی وجود ندارد به دوقطبی «رامسر» و «تنکابن» دامن زده شود ضمن اینکه با اجرایی شدن تصمیم وزیر علوم، دانشکده پردیس پزشکی رامسر که فاقد تشکیلات و هیأت علمی است به دانشکده دولتی پزشکی دارای تشکیلات و هیات علمی، ارتقا مییابد و کماکان در رامسر باقی میماند. پس نه تنها دانشکده پزشکی رامسر به هیچ شهرستانی منتقل نمیشود بلکه ارتقا مییابد و صاحب چارت و هیات علمی میشود ضمن اینکه دانشکدههای بیشتری میتوانند در شهرستانهای مختلف مانند چالوس یا نوشهر، عباسآباد، تنکابن و رامسر تأسیس شوند.
مرکزیت تنکابن (به منزله استقرار ستاد مرکزی در تنکابن) را هم شورای گسترش بر اساس معیارهایی تخصصی که مد نظر دارد انتخاب کرد و هیچ مدیر و نمایندهای که اهل تنکابن باشد دخالتی برای تعیین مرکزیت نه در تنکابن و نه درهیچ شهرستانی نداشته است.
اگر دانشکده علوم پزشکی و خدمات بهداشتی و درمانی غرب مازندران پای بگیرد، امکانات و منابع بهداشتی و درمانی بیشتری جذب غرب استان خواهد شد و این امر نه به زیان دانشگاه علوم پزشکی بابل و نه مازندران است و اظهار نگرانی «علی بابایی کارنامی» نماینده مرکز استان نیز وجهی ندارد.
نکته آخر اینکه چند سال است برخی در غرب استان خواستار «استقلال مازندران غربی» شدند، طرحی که نه توجیه منطقی دارد و نه وزارت کشور با آن موافقت کرده اما با این جدال و نزاع بر سر ستاد مرکزی دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی غرب مازندران که هنوز بر روی کاغذ و درحد مصوبه است روشن شد که در صورت تأسیس مازندران غربی نیز اجماعی برای تعیین مرکز استان در میان شهرهای غرب ایجاد نخواهد شد و چه بسا دامنه اختلافات کار را به تنش و درگیری برساند.
باور ما همواره این بوده است که «حلقه مفقوده توسعه مازندران»، نه تجزیه که وحدت و همگرایی بوده است و ماجرای دانشگاه علوم پزشکی غرب نیز ثابت کرد که قبل از تأسیس استان جدید یا دانشگاه علوم پزشکی، باید تفرقه و بخشینگری را در این خطه درمان کنیم.
