پایگاه اصلاع‌رسانی سازمان حفاظت محیط‌زیست مازندران نوشت با تصمیم اعضای کارگروه ملی مدیریت پسماندها دستوری مبنی بر توقف دفن پسماند در عمارت آمل صادر شد‌.
بنا بر این گزارش، این تصمیم در سی و پنجمین کارگروه ملی مدیریت پسماند که در محل سازمان حفاظت محیط‌زیست با حضور دکتر علی سلاجقه معاون رییس‌جمهور و رییس سازمان حفاظت محیط‌زیست و نمایندگان دستگاه‌ها و سازمان‌های ذیربط تشکیل شد، اتخاذ شد.
دراین جلسه، گزارش آخرین وضعیت پیشرفت مدیریت پسماند استان‌های گیلان و مازندران ازجمله احداث تصفیه خانه شیرابه مرکز دفن سراوان رشت، تعیین تکلیف نهایی پروژه زباله‌سوز رشت، احداث خطوط جدیدکارخانه کمپوست رشت، تکمیل پروژه کارخانه کمپوست تنکابن و تکمیل زباله‌سوز ساری توسط نماینده وزارت کشور ارائه شد.
همچنین در این جلسه با تصمیم اعضای کارگروه ملی مدیریت پسماندها هرگونه اقدامی برای دفن پسماندها در مجموعه عمارت آمل متوقف می‌شود و طرح جامعی که توسط اداره‌کل محیط‌زیست استان مازندران و وزارت نیرو تهیه شده است دراختیار وزارت کشور قرار می‌گیرد تا به مرحله عملیاتی برسد.
عمارت آمل میزبان ۲۵۰ تن پسماند ازشهرها وروستاهای اطراف است که طی یک دهه گذشته طرح سدسازی مازندران بر روی رودخانه هراز را متاثر کرده است.
درخصوص اتخاذ چنین تصمیمی و این‌که تا چه اندازه قابلیت اجرایی دارد و دورنمایی روشن می‌توان در میدان عمل برای آن تصور کرد چند نکته را لازم به یادآوری می‌دانیم.
نکته اول این‌که برخی مدیران ادارات و دستگاه‌ها اگر حذف شوند و کارمندانش بدون حضور مدیران، به امور عادی خود بپردازند، چندان اختلالی در کار این مجموعه‌ها ایجاد نخواهد شد و یکی از این مجموعه‌ها، محیط‌زیست است.
بعد از دهه‌ها دفت زباله در طبیعت شکننده و حساس مازندران و گیلان و گلستان و بعد از دهه‌ها آلودگی طبیعت در بسیاری از شهرها و مناطق روستایی، رودخانه‌ها و حتی سواحل، تازه محیط زیست به این نتیجه رسید که دفن زباله در عمارت آمل را متوقف کند و سوال ما این است که «آق‌قلا» در گلستان، «انجیل‌سی» در بابل و «سراوان» در گیلان چطور ؟
گویا از نظر محیط‌زیست دپوی غیربهداشتی و دفن مهلک زباله در سایر مناطق همچنان برقرار است و مشکلی ندارد و تنها اقدام به این کار در عمارت آمل خطرناک تشخیص داده شد.
نکته بعدی این‌که مدیران محیط‌زیست که از این اقدام خیرخواهانه خود پرده برداشتند نگفتند که قرار است زباله منطقه را به کجا ببرند چون تولید زباله همچنان ادامه دارد و اگر به عمارت منتقل نشود باید در جایی دیگر دپو و دفن شود. یک بار دیگر چنین اقدامی برای دفن زباله ساری در «پشتکوه» اتفاق افتاده بود و پس از اعتراضات مردمی، تصمیم گرفتند آن را به سمت «آق‌قلا» در استان گلستان ببرند درحالی‌که از نظر نگاه تخصصی زیست‌محیطی هیچ فرقی بین دفن زباله در پشتکوه یا انجیل‌سی و آق‌قلا نیست اما چون برای مدیران محیط‌زیست، که محیط‌زیست که سنوات مدیریت خودشان مهم است، و به همین دلیل در برابر چنین تصمیماتی، سکوت می‌کنند.
نکته دردناک بعدی این است که در همین جلسه، مدیران محیط‌زیست که نهادی تخصصی است و باید نگاه ویژه داشته باشند، تنها گزینه مطلوب را «زباله‌سوز» می‌دانند و پیگیر افتتاح «زباله‌سوز» در رشت و ساری و نوشهر می‌شوند. درخصوص زباله‌سوز نیز بارها نوشتیم که طرحی به مراتب مخربّ‌تر از دفن زباله است و آثار و تبعات ویرانگری خواهد داشت به‌ویژه این‌که برابر برخی اخباری که البته تا تحقق کامل، نمی‌‎توان از صحت و سقم کامل آن آگاهی یافت، قرار است با «مازوت» زباله‌های تر را بسوزانند. نکته آخر این‌که مسیر مدیریت پسماند، تفکیک در منازل و هدایت عناصر بازیافتی آن به راه خود است تا از این رهگذر، جلوی از بین رفتن بسیاری از عناصر مفید موجود در زباله مانند کاغذ، انواع فلزات و پلاستیک گرفته شود ضمن این‌که زباله‌تر نیز به سمت تولید کود زیستی هدایت شود. اگر مدیران محیط‌زیست به‌ویژه در سه استان مازندران، گیلان و گلستان موفق شدند به چنین نگرشی دست یابند و برابر آن عمل کنند، هم مشکل «لندفیل‌ها» حل خواهد شد و هم سرمایه سنگینی به مسیر بازیافت هدایت می‌شود و هم حضور و وجود مدیران در این دستگاه اداری و اجرایی، از نظر ما زائد و بی‌مصرف نخواهد بود.