سرویس سیاسی خانه صنعت، معدن و تجارت مازندران که یکی از قویترین تشکلهای اقتصادی استان است هفته گذشته، همایشی درخورِ نام و جایگاه خود برگزار کرد تا از صنعتگران و معدنکاران نمونه مازندران، تجلیل بهعمل آورد، همایشی که هم با استقبال ویژه فعالان بخش خصوصی همراه بود و هم مدیران از استاندار و معاون اقتصادیاش […]
سرویس سیاسی
خانه صنعت، معدن و تجارت مازندران که یکی از قویترین تشکلهای اقتصادی استان است هفته گذشته، همایشی درخورِ نام و جایگاه خود برگزار کرد تا از صنعتگران و معدنکاران نمونه مازندران، تجلیل بهعمل آورد، همایشی که هم با استقبال ویژه فعالان بخش خصوصی همراه بود و هم مدیران از استاندار و معاون اقتصادیاش تا مدیرکل صمت و مدیران دیگر حضور داشتند و یکی از مهمانان ویژه این مراسم، «عزت الله اکبری تالارپشتی» نماینده مازندرانی تهران در مجلس شورای اسلامی بود.
حضور این نماینده تهران از این منظر اهمیت داشت که «اکبری تالارپشتی» از یک سو مازندرانی بود و طبیعی است مانند هر مدیر مازنی دیگر، نسبت به شهر و استان خود تعصب داشته باشد، همانگونه که استاندار مازندران در بخشی از سخنان خود از این تعصب اکبری تالارپشتی پرده برداشت و گفت با وجود اینکه نماینده تهران است، در موارد بسیاری دستِ مازندران را گرفت. از دیگر سو اهمیت این حضور آنجا بود که این عضو «خانه ملت» رییس کمیسیون صنایع و معادن مجلس شورای اسلامی است، کمیسیونی که خواهناخواه با مطالبات بخش اعظمی از افراد حاضر در این همایش، سروکار داشت و درد آنان را میدانست.
نوبت صحبت «سید مجتبی رضوی» رییس خانه صمت مازندران، میزبان و برگزارکننده این همایش بود، وی که هم یک فعال بخش خصوصی اصیل است و هم علاوه بر سالها فعالیت در این بخش، از دانش و آگاهی لازم برای یک مدیر برخوردار است نقدهایی درست و روشن از دولتمردان کرد و از جمله در بخشهایی از اظهاراتش به سیاستگذاری جمهوری خلق چین اشاره کرد که با وجود اختلافات عمیق با آمریکا، هرگز خود را از میادین تجاری آمریکا و غرب خارج نکرد و طوری عمل نکرد که در دام تحریم بیفتد و قیمت ارز ملی و جایگاه جهانی تجار و بازرگانانش، به وضعیتی برسد که ما امروز رسیدهایم.
نقدهای «سید مجتبی رضوی» از منظر کسی بود که با نگاه «آدام اسمیت» و اقتصاد باز به جهان نظر دارد، از مخاطرات مداخلات دولت در اقتصاد، تجارت، صادرات و واردات آگاه است و به اصالتِ رقابت برای اقتصاد، باور دارد و کیست که نداند هرنوع سیاستگذاری و مداخله دولت در این مسیر، پیش از آنکه به زیان طرفهای تجاری ما در خارج کشور باشد، فعالان بخش خصوصی را به ستوه میآورد و بابِ سرمایهگذاری را مسدود میکند و در نهایت نیز مانند آواری بر سر اقتصاد و معیشت مردم فرو میآید، کمااینکه آمد و جراحان اقتصادی نیز هنوز به قولهایی که به مردم داده بودند، عمل نکردند.
پس از رییس خانه صمت مازندران، «عزت الله اکبری تالارپشتی» پشت تریبون رفت و بهرغم کِبَرِ سن و تجربه چند دوره حضور در مجلس، نتوانست رنج و آزردگی خود را از این سخنان پنهان کند، با حضور در پشت تریبون طلبکارانه و با چهرهای حقبهجانب خطاب به «مجتبی رضوی» گفت: من توقع داشتم در سخنانتان بخشی از مشکلات صنعتگران را بیان کنید تا ما برای حل آن گام برداریم و در ادامه سخنان خود به دشمنی با آمریکا و غرب و وضع تحریمها پرداخت و کانالِ خبری تحلیلی اصولگراها را روشن کرد که سرشار از نکات تکراری و گاه غیرموجّه است.
چند ثانیه پس از اینکه «اکبری تالارپشتی» به این کانال رفت، صدای اعتراض برخی فعالان بخش خصوصی از لابهلای جمعیت بلند شد و حتی میرفت که جلسه به تشنج کشیده شود که با وساطت چند تن از ریشسفیدان این همایش که همه از اعضای خانه صمت بودند، معترضان تن به سکوت دادند و به نظر میآمد «اکبری تالارپشتی» که قدری رنجیدهخاطر شد، سخنان خود را نیمهتمام رها کرد و به جای خود برگشت.
استاندار مازندران هم که پس از وی در پشت تریبون قرار گرفت، هرچند از رییس خانه صمت استان تعریف کرد اما سخنی گفت که نشان داد با اکبری هماهنگتر است آنجا که گفت من جناب رضوی را میشناسم و در جلسات کارگروهها، از نظرات تخصصی ایشان بهره میگیریم اما آنچه که امروز گفت، حرف خودش نبود !
به باور ما اختلاف نظر بین «اکبری تالارپشتی» و «سید مجتبی نظری» بیش از آنکه اختلاف نظر بین دو فرد باشد، هرکدام شاخصی برای وجود دو دیدگاه در اقتصاد کشور بود که یکی بر «تقابل» تمرکز کرده و نماینده مجلس در این همایش، نماینده این دیدگاه بود و دیگری بر «تعامل» تأکید دارد. مجتبی رضوی، فردی خودباخته یا شیفته غرب نیست که اگر بود مانند بسیاری دیگر، از سرزمین مادری میرفت نه اینکه خود را به صف مجاهدان اقتصادی در کشوری با اقتصاد بحرانزده برساند، مجاهدانی که امروز ارزش و اهمیت آنان به اندازه بسیجیان و فرماندهان سپاه و ارتش در دوران جنگ تحمیلی است.
در سوی مقابل «تعاملگرایان»، برخی اصولگراها قرار دارند که بر این باور هستند که همه جهان باید همه چیز خود را با همه چیزِ ما، هماهنگ کنند و اگر کسی از این نسخه، خوشش نمیآید بگذارد از این کشور برود و مانند «علیاکبر ولایتی» برای کسانی که ماندند یا توان رفتن نداشتند هم توصیه صادر کنند «از توقعات خود کم کنید و مانند جنگجویان یمنی، لنگ بپوشید و نان خشک بخورید.»
جانِ کلام «سید مجتبی رضوی» این است که تأثیر و تأثرات اقتصاد کلان و بیثباتی در نرخ ارز و تورّم، ستون فقرات صنعت و تولید را در استان و کشور شکسته است و برای مدیریت بر این بخش، لازم است در حوزه سیاست خارجی و روابط بینالملل قدری هوشمندانه عمل کنیم و اهل تعامل باشیم. سخنان رییس خانه صمت استان یادآور سه نکته مورد نظر رهبری در ارتباط با همه کشورها جز اسراییل برابر سه اصل «عزت، حکمت و مصلحت» است تا برای فعالان بخش خصوصی هزینه نسازیم و افرادی را که قصد دارند برای سرمایهگذاری به کشور و استان بیایند، فراری ندهیم.
در طرف مقابل روشن نیست اصولگرایان و نواصولگرایان برابر کدام بند از قانون اساسی، کدام معادله عقلانی و کدام تجربه تاریخی، این نحوه تقابل را ولو با تحمیل بدترین تبعات، اصل میدانند و احتمالاً به هر کسی که مخالفت کنند، مُهر غربگرایی میزند.
شاید «اکبری تالارپشتی» خوشتر میداشت تا از «سید مجتبی رضوی» بشنود که چند واحد صنعتی در انتظار تسهیلات سرمایهدرگردش هستند یا چند فعال بخش خصوصی قصد دارند در شهرک صنعتی شمسآباد تهران، سرمایهگذاری کنند تا این نماینده مجلس تهران از نفوذ خود بهره ببرد و به آنان وام با بهره ۲۲ درصد یا زمین بدهد و این را در سیاهه افتخارات خود به ثبت برساند اما دردِ سید مجتبی رضوی چیز دیگری است که احتمالاً «اکبری تالارپشتی» نمیتواند آن را درک کند و برای تبیین بهتر موضوع به تمثیل قطار متوسل میشوم.
تصور کنید قطاری با صدها مسافر به سمت پرتگاه میرود و برخی از مسافران از این مسیرِ خطرناک آگاهی دارند، هرچند بسیاری دیگر چیزی نمیدانند و در جای خود نشسته و حتی در آرامش خوابیدهاند. مردانی که از مسیر خطای حرکت قطار و فاجعهای که دیر یا زود میرسد آگاه هستند مستمراً به لوکوموتیوران و رییس قطار هشدار میدهند که باید مسیر را اصلاح کنیم اما رییس قطار، اخطار آنان را به «سیاهنمایی» و «سیاسیگویی» منتسب میداند و با آرامش در داخل کوپهها قدرم میزند و مشفقانه و دلسوزانه از مسافران میخواهد اگر مشکل آب و نان و دِسِر دارند به وی بگویند تا اقدام کند.
