چند روزی است که تصویری از فیش حقوقی «امید محبی» معاون سابق توسعه مدیریت و منابع استانداری مازندران در فضای مجازی گوشی‌به‌گوشی می‌رود، فیشی مربوط به اسفند 1402 که رقم واریزی آن 140 میلیون تومان است.

البته درخصوص این سند، هیچ مقام استانی به‌طور رسمی توضیحی ارائه نکرد اما برخی فعالان مجازی که شخصاً صحت و سُقم آن را از استانداری پرسیدند به آنان گفته شد رقم واریزی درست است اما فیشی که منتشر شد ساختگی است.
ما در این نوشتار قصد نداریم به این فیش بپردازیم و برای ما نیز اهمیت چندانی ندارد که امید محبی چه میزان حقوقی دریافت می‌کرده است و این اندازه آگاهی داریم که میزان دریافتی حقوق همه کارمندان و مدیران ازجمله معاون سابق استاندار برابر سیستم پرداخت حسابداری است و آن نیز به حکم کارگزینی و سمت و ساعات اضافه‌کار و مأموریت‌های سازمانی فرد برمی‌گردد و بسیار بعید است در چنین فقره‌ای سوءاستفاده مالی یا اختلاسی صورت بگیرد.
باور ما این است که خط اول در ۱۶ اسفند ۱۴۰۰ و با حکم وزیر وقت کشور کج نهاده شد و آن روز جز «خبرشمال» کسی فریاد نزد و اعتراض نکرد.
یکی از افتخارات ما در روزنامه «خبرشمال» این است که نسبت به توسعه استان و منافع مردم، دغدغه داریم و از شامه تیز رسانه‌ای نیز بهره اندکی بردیم و بوی طمع‌ و کج‌روی یا کم‌کاری را از پیش می‌فهمیم، همان بویی که بسیارانی متوجه نمی‌شوند و برخی هم نفع‌شان در نفهمیدن است.
روز بارانی پنجشنبه ۲۰ آبان سال ۱۴۰۰ که سید محمود حسینی‌پور رسماً استاندار مازندران شد، ما نیز در مراسم معارفه که در سالن الغدیر سپاه کربلا برگزار شده بود حضور داشتیم و از این‌که مرحوم رییسی مدیری بومی با سابقه حضور در کرسی‌های ملی را به عنوان نماینده عالی دولت در استان انتخاب کرد، خرسند بودیم مشخصاً به این خاطر که از مشکلات پیچیده و چندلایه استان آگاهی داشتیم می‌دانستیم مازندران به مدیری قوی نیاز دارد.
چند روز بعد و در تاریخ ۱۰ آذرماه، سید محمود حسینی‌پور که مشغول انتخاب و انتصاب مدیران حلقه اول خود بود «امید محبی» را به سمت مشاور خود و مدیرکل حوزه استاندار منصوب کرد و خبر آن به انضمام شرح مختصری از معرفی این نیروی غیربومی در صفحه دو خبرشمال چهارشنبه ۱۱ آذر منتشر شد. تا اینجای کار به نظر ما همه چیز طبیعی بود، هم دولت جدید بود و هم استاندار و لازم بود افراد موردنظر خود را برای جایگاه‌های مدیریتی انتخاب می‌کردند اما با رعایت برخی آداب و به قول امروزی‌ها «پروتکل‌ها». انتخاب امید محبی که سابقه‌ مدیریتی خاصی ندارد، به‌عنوان مدیرکل حوزه استاندار امری عجیب نبود.
نگرانی ما از بهمن همان سال آغاز شد که برخی محافل جریان اصولگرا در داخل استانداری مازندران به «خبرشمال» گفتند سید محمود حسینی‌پور عزم خود را جزم کرده تا امید محبی را معاون توسعه مدیریت و منابع استانداری مازندران کند آن هم در حالی که وی نه سنوات خدمت به‌عنوان کارمند دولت دارد و نه سابقه مدیریت ضمن این‌که از غیربومی بودنش هم آگاهی داشتیم.
در خبرشمال مورخ ۱۰ بهمن مطلبی نوشتیم با عنوان «معرفی یک نیروی صفر کیلومتر برای معاونت استاندار» و در همین مطلب از سید محمود حسینی‌پور پرسیدیم آیا به نیروهای جبهه انقلاب استان باور ندارید ؟ همان‌هایی که هم‌خط و هم‌فکر و حامی سید ابراهیم رییسی هستند و در استانداری مازندران نیروهای کارآمد و باتجربه و خوش‌سابقه هم دارند. پس از آن‌که استاندار به نقد معمول ما پاسخی نداد، در ۱۲ اسفند و زمانی که این انتصاب در مسیر قطعی‌شدن بود، مطلبی با تیتر «زوال امید» انتشار و به استاندار وقت هشدار دادیم با توجه به این نکته که هم در مازندران و هم در ساختمان سفید استانداری، کارشناسانی باتجربه و متعهد به دولت سیزدهم که بتوانند معاون استاندار شوند، حضور دارند این اقدام شما معنایی جز امیدسوزی ندارد و با اشاره به تأکیدات و راهبردهای رهبر معظم انقلاب بر امیدآفرینی، خطاب به استاندار نوشتیم این اقدام آتش بر خیمه امید در استان مازندران خواهد زد.
بعدها نیز چند مطلب علیه این اقدام نادرست استاندار دولت سیزدهم در مازندران نوشتیم تا جایی‌که پس از تهدید نرم برخی صاحبانِ زر و زور و تزویر، موضوع را رها کردیم و پس از آن نیز هر جا حسینی‌پور اقدام ارزشمندی انجام داده بود، آن را پوشش دادیم و تحلیل کردیم چون اساساً مخالفت ما با این انتصاب موضوعی شخصی نبود.
باور آن روز ما که امروز بسیاری با سه سال تأخیر به آن رسیدند این بود که امید محبی ضمن این‌که هیچ صلاحیت مدیریتی در گذشته خود نداشت که استاندار وقت مازندران وی را معاون توسعه مدیریت و منابع استانداری کند که حتی کارمند ساده دولت نیز نبود و استاندار سابق با ارسال نامه به سازمان امور اداری و استخدامی کشور برای وی در جایگاه مدیریتی تقاضای کد استخدامی کرد و وی در همه مدتی که در این سمت بود نیز هیچ گُلی بر سر مردم مازندران نزد و امروز دیدن خبر دریافت مبلغ ۱۴۰ میلیونی وی برای ما تلخ‌تر از خبر انتصابش نیست.
امروز و پس از انتشار فیش دریافتی با رقم ۱۴۰ میلیون تومانی، بسیاری به امید محبی پرداختند و برخی از ادعای وی به نخبه‌بودن در جلسات خصوصی گفتند و برخی نیز استاندار سابق را به خیانت متهم کردند. حرف ما امروز خطاب به این دوستان است که فریاد را باید در زمان درست، برآورد چون اگر زمان درست، از دست برود، فریاد زدن نه تنها فضیلتی نیست که مایه آب‌روریزی فریادزنندگان است.
همچنین آن روز که «خبرشمال» اعتراض و انتقاد برآورد اگر این دوستان همراهی می‌کردند و اگر نمایندگان وقت نیز مداخله می‌کردند شاید استاندار سابق مازندران از اقدام خود منصرف می‌شد و فردی بومی با سابقه مدیریتی لازم برای این معاونت انتخاب می‌کرد.
پایان کلام این‌که هنوز بسیاری از رجال شاخص و نخبه مازندران متوجه این سرمشق بدیهی نشدند که موفقیت در گرو وحدت است و یک دست صدا ندارد به همین دلیل آن روز هیچ کدام از معترضانِ امروز، با خبرشمال همراه نشدند و تلاش کردند فریاد ما را نشنیده تلقی کنند و حتی ما را متهم به باج‌خواهی می‌کردند همان‌گونه که در انتقاد ما به عملکرد مدیران ضعیفی چون «سید علی علوی» مدیرکل سابق منابع طبیعی ، «جبار فرجی» رییس سابق سازمان همیاری شهرداری‌های استان و دیگر مدیران چنین کردند و دیدیم فرجامِ هر دو را.