یکی از مشکلاتی که استان مازندران و حتی کل کشور را به چنین روزی کشاند که بنا بر گفته بسیاری از کارشناسان، به ناترازی گرفتار شدیم یعنی دخلِ ما کفاف خرج را نمی‌دهد این است که هم مردم و هم مدیران و نمایندگان، با موضوعی به نام «مدیریت منابع» بیگانه هستند و برعکس تلاش کردند منابع را تا ته‌دیگ، مصرف کنند و ببلعند این در حالی است که یکی از اصول اولیه مدیریت، «مدیریت بر منابع و شناخت مصارف» است.
روز گذشته خبرگزاری ایسنا طی گزارشی وضعیت ذخیره آب در سدهای کشور را کمتر از نصف ذکر کرد، موضوعی که با توجه به این نکته که در ابتدای زمستان هستیم و بارش‌های پاییزی را پشت سر گذاشتیم، حقیقتی نگران‌کننده است و می‌تواند از هم‌اکنون زنگ‌های خطر را برای تابستان به صدا در بیاورد.
ایسنا نوشت: آمار بهره‌برداری از سدهای مخزنی کشور تا ۲۱ آذر ماه بیانگر این است میزان پرشدگی حجم آب موجود در مخازن کشور تنها ۴۰ درصد است.
به گزارش ایسنا، میزان ورودی مخازن کل کشور از ابتدای سال آبی (ابتدای مهرماه) تا ۲۱ آذرماه معادل سه میلیارد و ۸۴۰ میلیون متر مکعب بوده که در قیاس با سال گذشته که عددی معادل یک میلیارد و ۵۹۰ میلیون مترمکعب بوده هفت درصد رشد داشته است. همچنین میزان کل خروجی سدهای کشور نیز نسبت به سال قبل با ۲۲ درصد افزایش مواجه بوده است.
حجم آب موجود مخازن اکنون ۱۹ میلیارد و ۸۰۰ میلیون متر مکعب ثبت شده که این عدد نسبت به سال قبل که عددی معادل ۱۸ میلیارد و ۳۰ میلیون متر مکعب بوده ۱۰درصد افزایش یافته است اما همچنان حجم پُرشدگی سدهای کشور تا ۲۱ آذر ماه ۴۰ درصد است. این آمار نشان می‌دهد احتمال کم‌آبی در تابستان بالا است به‌ویژه این‌که ذخیره پشت سدها معمولاً با برف ترمیم می‌شوند و همچنین این کاهش و کمبود می‌تواند بر سفره‌های زیرزمینی نیز اثرگذار باشد.
نکته مهم و مبهم ماجرا اینجاست که هر سال مصرف آب در مازندران، بیشتر می‌شود هم به‌خاطر این‌که این استان، مهد کشاورزی با محوریت باغ مرکبات و شالیزار است و هم به دلیل مهاجرت‌ها و مسافرانی که برای سفر یا گذر از استان به مازندران می‌آیند.
پدیده گرمایش جهانی و تغییرات اقلیم هم به خشکسالی‌های مستمر در مازندران منجر شد تا جایی‌که «محمدحسن نامی» رییس سازمان مدیریت بحران کشور در نوروز گذشته و در سفری به مازندران در حضور استاندار و برخی مدیران استانی هشدار داده بود که سه استان شمال طی ۱۵ سال آینده بیابان خواهند شد. حقیقت این است که هر سال، نزولات آسمانی کم‌تر می‌شود، نیاز صنعت ما به آب بیشتر می‌شود و در حوزه آب شرب نیز شاهد کمبودهای جدی و قطعی‌های مکرر هستیم. مدیران حوزه آب در استان، تنها کاری که از دست‌شان بر می‌آید این است که چاه بزنند و به ژرف‌آب برسند و حتی یک‌بار از خود نمی‌پرسند اگر کاهش نزولات به شکلی بود که سفره‌های زیرزمینی هم از دست رفت، چه باید بکنند ؟
گویا مدیران این حوزه درکی از مفهوم برقراری تعادل در منابع و مصارف ندارند و هر روز دست خود را در منابع فرو می‌برند تا مصارف را تأمین کنند اما این روش تا کی و کجا ممکن است ادامه یابد ؟
اگر منابع همچنان روند کاهشی خود را ادامه دهند آن هم در شرایطی که مصارف بر ریل افزایش می‌روند ممکن است به کجا برسیم ؟ مدیرعامل آب و فاضلاب مازندران از اهدای یک قطعه زمین به ارزش بیش از یک میلیارد تومان برای حفر چاه توسط خیّرین گلوگاهی خبر داد.
بهزاد برارزاده گفت: با توجه به پیگیری‌های صورت گرفته یک قطعه زمین به متراژ ۱۰۰ متر مربع با هزینه بالغ بر یک میلیارد تومان توسط ابراهیم کلبادی‌نژاد به نیّت فرزند شهیدش محمد کلبادی‌نژاد و همچنین خانم فاطمه اشکارگر به نیّت همسر مرحومش آقای مسلم خواجوی به امور آب و فاضلاب گلوگاه هبه شد.
وی تصریح کرد: با توجه به این کار خداپسندانه که اجر اخروی و دنیوی را به دنبال دارد از این دو خیّر بزرگوار تقدیر و تشکر به عمل می‌آید.
مدیرعامل آبفای مازندران با اشاره به وجود خیّرین در استان و مشارکت این خیّرین در امر آب‌رسانی گفت: امیدواریم با ظرفیت‌های خوبی که در سطح شهرستان‌ها وجود دارد بتوانیم از محل خیّرین بخشی از مشکلات آب شرب شهر و روستاها را برطرف کنیم.
روشن است که آقای برارزاده به این موضوع توجهی ندارد که آب‌های زیرزمینی استان نیز مانند ذخیره آب پشت سد، در حال لاغر شدن است و اساساً این میزان دست بردن به منابع زیرزمینی، خطرناک است و می‌تواند مانند برخی استان‌ها، خطر فرونشست زمین را به دنبال داشته باشد و مدیران باید قبل از این تصرفات، به فکر مدیریت بر مصرف باشند نه این‌که هر روز به منابع خود به صورت ناشیانه دست‌درازی کنند.