هفته‌های پیش همزمان با آغاز فصل صید و صیادی در گزارشی نوشتیم که وضعیت صید مانند سالهای دور خوب نیست و وزنِ تورها پس از صید، سبک‌تر از گذشته است.

معضل یا بهتر است بگوییم اَبَربحرانِ زباله در مازندران هر روز پیچیده‌تر و ابعاد آن گستر‌ده‌تر می‌شود.

روز گذشته بود که در همین صفحه درباره پروژه‌های ناتمام و زمین‌گیرِ مرکز استان مازندران – ساری نوشتیم و گفتیم: این قصه پرغصه سر دراز دارد! یکی از آن پروژه‌های نیمه تمام و بر زمین مانده، پروژه کتابخانه مرکزی ساری است که پس از 14 سال هنوز درب آن بر روی پاشنه عدم بهره برداری می‌چرخد و اهالی فرهنگ و ادب استان و شهر ساری، همچنان منتظر ِ آن روز هستند.

اینکه هر طرح و پروژه بزرگ و کوچک عمرانی در مرکز استان مازندران به تاریخ بپیوندد و مشمول مرور زمان شده و فراموش شود، موضوع امروز و دیروز نیست و متاسفانه به یک رویه غلط تبدیل شده است.

یکی از مشکلات حوزه تولید و سرمایه‌گذاری ما این است که اهداف کلی یا استراتژی‌ها توسط برنامه‌ها یا راهکارهای اجرایی، پشتیبانی نمی‌شوند و چه بسا برنامه‌های دولت ما را نه تنها به اهداف کلی نزدیک نمی‌کند که از آن دور می‌سازد و خسارت سنگینی به کشور و مردم وارد می‌کند و این عارضه، خطرناک‌ترین ناترازی است که ممکن است یک کشور به آن مبتلا شود.

روز پنجشنبه 24 آبان آغاز هفته کتاب بود و مانند هر سال طی هفته جاری شاهد خواهیم بود مدیران و مسئولان فرهنگی، در تمجید از ارزش کتاب و توصیه به کتاب‌خوانی، زنگ کتاب‌خوانی را در مدارس به صدا درآورند و تلاش کنند نظر جامعه را به این واجبِ بزرگ فرهنگی جلب کنند.

این روزها همه چیز به‌روز می‌شود. حتی شیوه نابود کردن جنگل‌های هیرکانی! درخت‌هایی که از آنها با عنوان فسیل زنده یاد می‌شود اما هر روز تعداد بیشتری از آنها قربانی طمع‌ورزی انسان‌های ناآگاه می‌شوند. کَت زنی یکی از جمله روش‌هایی است که اخیرا قاچاقچیان چوب برای قطعِ درختان بکار می‌گیرند.

برخی دعاها که در منابع روایی چهارده معصوم (علی‌هم جمیعاً سلام‌ُالله) به ما رسید و بنیانگذار انقلاب اسلامی در وصیت‌نامه سیاسی، الهی خود از آن با عنوان «قرآن صاعد» یاد کردند و آن را بسیار گرامی داشتند، تنها به رابطه معنوی فرد با خدا محدود نیست و سرشار از مفاهیم انسان‌شناسانه و اجتماعی است که توجه به محتوا و عمل به این ادعیه در زیست روزانه، می‌تواند ریشه بسیاری از حقارت‌ها، فسادها و انحرافات را در بستر جامعه خشک کند.

درخت از ریشه‌هایش آب می‌خورد و انسان‌ از تاریخ و گذشته‌‌اش. آنچه از نیاکان ما برایمان باقی مانده است، نه فقط معرف اصالت و کهنسالی و دیرینگی ما بلکه چراغ راه آینده ماست و هر قدر بیشتر از این سرچشمه حیات بخش بهره ببریم، در ساختِ آینده‌ای درخشان‌تر و زیبا‌تر موفقیت بیشتری بدست خواهیم آورد.

در هر کشوری، یک ماده غذایی رایج‌ترین و پرمصرف‌ترین در میان مردم است. در ایران هم نان، قوت غالب بر سر سفره ایرانیان است و طبیعی است که با پایین آمدن کیفیتِ آن، بخش عمده مردم دچار مشکلاتِ سلامتی و تغذیه می‌شوند.