مائده مطهری زاده
در روزهای اخیر، ستادهای تبلیغات نامزدهای دوازدهمین دوره مجلس شورای اسلامی، مرزهای تبلیغات انتخاباتی را فرسنگها جابجا نموده و گویا به جای تبلیغات، ضد تبلیغات را در دستور کار خودrd b!
- فیلمهایی که این روزها از ستادهای تبلیغاتی برخی کاندیداها در فضای مجازی منتشر و بین مردم دست به دست میشود، بیشتر به مراسم عروسی یا در بهترین حالت، کنسرت زنده خیابانی شباهت دارد تا ستاد تبلیغات!
شور انتخاباتی خوب است اما نه آنقدر که شعور انتخاباتی زیر سوال برود و رسالتِ اصلی تبلیغات که همانا ارائه کارنامه عملکرد و بحث و گفتوگو با صاحبنظران در مورد برنامههای مدنظر بعد از پیروزی در انتخابات است در میانِ دست افشانیها و پایکوبیهای تبلیغاتی گم و فراموش شود.
اینطور که پیداست بعضی از کاندیداها با خود میپندارند، هرچه ستاد تبلیغاتشان را شادتر کرده و انواعِ آهنگهای فولکلور و مجاز و غیرمجاز را از بلندگوهای ستادشان پخش کنند، بیشتر رای میآورند و البته مردم در یازدهم اسفندماه نشان خواهند داد که قرار نیست به DJ های ستادهای انتخاباتی رای بدهند و اساسا چنین کاندیداهایی با چنان طرز تفکری هیچ جایگاهی در خانه ملت نخواهندداشت.
شعارهای تبلیغاتی برخی کاندیداها هم که این روزها نقل محافل و مجالس و مایه تمسخر و خجالت است، نشان از آن دارد که آنها حتی از اتاق فکری برای تعیین شعارهای درست انتخاباتی هم بی بهره بوده و فقط و فقط به دنبال هیاهو و غوغاسالاری و معروفیتهای چند شب و چند روزه هستند و این امر اجلِ از شان و جایگاه نمایندگی مجلس و وکالت مردم در مقامِ قانونگذاری برای کشور است.
هرچند این ماجرایِ «رای آوری به هر قیمتی!» مساله امروز و دیروز نیست و سالهاست گریبانگیرِ کشور است.
از فروشِ سیمکارت و پولپاشیهای قبل از انتخابات تا دادنِ شام و ناهارهای سخاوتمندانه آقایان کاندیدا!
مردم در دورهمیها و محافل خصوصی همواره از یکدیگر میپرسند، مگر در مجلس چه خبر است که نامزدها اینطور ولخرجی میکنند؟! اگر قرار بر مسوولیت سنگین نمایندگی و کار و کار و کار باشد که کسی برای نشستن بر کرسی سبز مجلس تره هم خُرد نمیکند چه رسد به اینهمه حاتمبخشی؟!
اصول و قوانینِ تبلیغات انتخابات را که مرور میکردم، متوجه شدم مشکل، خلاء قانون در این زمینه بوده و قانونگذار، در خصوصِ نحوه تبلیغات انتخاباتی هیچگونه چارچوب و خط مشی خاصی ارائه نداده است و بر همین مبنا کاندیداهای محترم هر طور که دلشان میخواهد مانور میدهند. حالا به همه اینها اضافه کنید، نصب بنرهای کوچک و بزرگ تبلیغاتی که در همه جا از سر و روی شهر بالا میروند و با وزش کوچکترین باد ملایمی، به این سو و آن سو پراکنده شده و موجب زحمتِ نیروهای خدماتیِ شریفِ شهرداری میشوند!
با نگاهی گذرا به روند تبلیغ داوطلبان در سطح شهر و آلودگی های ناشی از آن براحتی میشود علت گلایه و نارضایتی شهروندان را درك كرد.
هر صبح با طلوع خورشید جلوه جدیدی از شهر نمایان میشود و مردم شاهد عكس داوطلبان با فیگورها و ژستهای مختلف بر روی در و دیوارهای شهر هستند.
البته به جز در و دیوارهای شهر، كیوسكهای مخابرات، ترانسهای برق، تابلوها و صندوقهای كمیته امداد نیز محلی برای تبلیغ داوطلبان شدهاند.
برخی از شهروندان برای جلوگیری از نصب عكس داوطلبان بر روی در و دیوار خانه خود مجبورند تا پاسی از شب به نگهبانی در برابر منزلشان بپردازند تا از این اقدام ناشایست حامیان داوطلبان جلوگیری كنند.
حال این سوال مطرح است كه کاندیداهای مجلسی كه برای وضعِ قوانین راهی خانه ملت میشوند، چطور هنوز از اولویتهای حقوق شهروندی آگاه نیستند و یا اگر هستند این چنین در حق شهروندان اجحاف میکنند!
در پایان این سوال مهم که آیا ستادهای تبلیغات انتخاباتی کاری جز انتشار آلودگی صوتی و بصری هم بلد هستند؟!
شاید بهتر باشد، قانونگذاران بعدی مجلس شورای اسلامی، فکری هم برای وضعِ قوانین تبلیغات انتخاباتی و نهادینه کردن فرهنگِ درستِ تبلیغاتِ نامزدها بکنند تا در دورههای آتی انتخابات مجلس و شوراهای اسلامی شهر و روستا، شاهد چنین بلبشوی انتخاباتی در سطح شهرها نباشیم.
