متن نامه به شرح زیر است:
به نام خداوند جان آفرین
حکیمِ سخن در زبان آفرین
مردم شریف !
با سلام و احترام
همه شما به‌خوبی آگاهی دارید که بخش صنعت در سخت‌ترین شرایط اقتصادی، هم چرخِ تولیدِ ملی را روشن و چراغ امید را فروزان نگاه داشته و هم بارِ قابل‌توجهی از اشتغال جوانان و فرزندان شما را بر دوش می‌کشد و به آنان کمک می‌کند تا به تولیدِ ثروت بپردازند و بی‌راه نیست اگر بگوییم «حوزه تولید و صنعت»، کریدورِ پاک و مقدسی برای ثروت‌آفرینی و تحقق رویاهای جوانان این سرزمین است، اما عده‌ای با بخشنامه‌های خلق‌الساعه و برداشت‌های نامفهوم از برخی قوانین، چنان عرصه را تنگ کرده‌اند که بسیار محتمل است در صورت اصرار بر این فرایندهای غلط، ستون فقرات صنعت و تولید تَرَک بردارد و آخرین رشته‌های امید که در قلب کارگران و خانواده‌های عزیز آنان روشن است، چون شمعی برابر باد خاموش گردد. طی سال‌های اخیر که ناپایداری‌های اقتصادی تشدید شد، هیچ بخشی از ارکان اساسی اقتصاد کشور، بیش از بخش تولید و صنعت، زیر فشار چرخ ناکارآمدی حکمرانی اقتصادی له نشده و این در حالی‌است که در سایه همین ناکارآمدیِ برنامه‌ریزی شده، تراستی‌ها و فعالان بخش‌های دلالی و قاچاق به بالاترین سطح از سود، دست یافته‌اند. بر کسی پوشیده نیست در تمامی بزنگاه‌های تاریخی پس از انقلاب، موثرترین و قوی‌ترین بخش حاضر در صحنه برای راهبری اقتصاد، کمک به عبور از بحران‌ها، دفاع از تمامیت ارضی کشور، تامین نیازهای جامعه و … بخش تولید و صنعت بود. افزون‌بر‌آن‌که حافظه جمعی، نقش فعالان این بخش در دوران جنگ هشت ساله را به‌خاطر دارد، شما مردم شریف نقش بی‌بدیل این عناصر اصلی حیات سالم اقتصادی جامعه را در بحران کرونا، جنگ ۱۲ روزه و جنگ رمضان و حتی فی‌الحال که عواقب و آوار این جنگ به‌طور گسترده بر سر این فعالان ریخته است را به‌‌خوبی در خاطر دارید.
هر فعالیت اقتصادی هر چقدر هم استوار و پربُنیه، حد مشخصی تاب‌آوری دارد و توقعِ تاب‌آوریِ بیشتر، بیانگر خامی و ‌خوش‌خیالیِ گردانندگان سیستم است. این یک هشدار است که حیاتِ صنعت با تصمیمِ به دو روز قطعی برق در هفته و گازوییل لیتری ۳۳ هزار تومانی به مخاطره جدی خواهد افتاد.
سیستم در استفاده از خدماتی که شدیداً تابع تصمیماتِ سیاسی خام و نه منطق حکمرانی بود از سال‌ها پیش بخش خانگی و خدمات را به بخش تولید و صنعت در دریافت خدمات برق، گاز و … الویت داده و متأسفانه این رفتار ناصواب را تبدیل به یک قاعده جاری نموده غافل از آن‌که این روند در درازمدت تاثیرش را بسیار عمیق‌تر و غیر‌قابل‌جبران‌تر بر همین عناصری که در الویت استفاده از خدمات عمومی نظیر برق و گاز و گازوییل و … قرار گرفته‌اند، تحمیل و آن‌ها را به مرز گسستگی می‌کشاند. قصه طنزی که آدمی نمی‌داند به آن بخندد یا بر آن بگرید این است که سال‌ها، دولت‌ها تلاش به ترغیب واحدهای تولیدی به استفاده از سوخت جایگزین و موتور ژنراتور و … داشتند و بسیاری از واحدها هم به ناچار به آن تن دادند و شگفت‌انگیز این که امروز به جرم خرید همان موتور ژنراتور برای واحدهای خود باید ده برابر قیمت گازوییل، مابه‌التفاوت استفاده از ژنراتور به شرکت پخش فرآورده‌های نفتی بپردازند.
قطعی دو روزه برق و استفاده از گازوییل لیتری ۳۳ هزار تومانی یعنی عدم امکان کار بسیاری از واحدهای صنعتی به‌علت فقدانِ صرفه اقتصادی و‌ در نهایت تعطیلی آن‌ها و بیکاری فرزندان شما مردم این در حالی‌است که شرکت گاز از هم اکنون هشدار عدم امکان تامین گاز در زمستان صادر کرد و گویا از صدقه سر ناکارآمدی آقایان، این قصه سرِ دراز دارد.
مردم شریف ! آنچه موجب آن شده که تمامی مصیبت‌ها، خواسته و ناخواسته بر سر تولید آوار شود، تنها به‌خاطر باورِ حضرات به این است که فعالانِ بخش تولید و صنعت در تمامی این سال‌ها خاضعانه و خاشعانه در برابر خواسته‌های روا و ناروا بدون نمایش هیچ عکس‌العملی، بردبارانه تمکین و منافع و مصالح جامعه را به منفعت صنفی خود ارجح دانسته‌اند و این بار نیز همین‌گونه عمل خواهند کرد غافل از این‌که این کش تا نهایتِ ظرفیتِ خود کشیده شده و در صورت استمرار این شرایط، ورشکستگی بسیاری از واحدها نه یک احتمال که قطعی است. فشارهای ناشی از تصمیم‌سازی‌های نسنجیده و بعضاً نابخردانه و حتی در برخی موارد ضد منافع ملی برخی از این مدیران، لحظه به لحظه بیشتر می‌شود به‌شکلی که از حد تاب‌آوریِ واحدهای صنعتی خارج شده است.
کاش عقلایی در میان این قوم باشند و این رنج‌نامه را بخوانند و به‌خاطر شما مردم شریف و جهتِ پرهیز از به راه افتادنِ موج بیکاری و تبعاتِ اجتماعی و حتی امنیتی آن، این روند را مورد بازبینی قرار دهند و از حجم فشار وارده بر بخش تولید و صنعت بکاهند که این عین حمایت از منافع ملی و عدالت اجتماعی است. لازم بود مخاطب اصلی این یادداشت، علاوه بر مدیران ارشد دستگاه‌های اجرایی ازجمله شخص ریاست‌ محترم جمهور و وزرای مقصر در تحمیل این فشارهای عامدانه ازجمله صمت، نیرو، جهاد کشاورزی، نفت و اقتصاد و دارایی، نمایندگان مجلس باشند که علاوه بر قانون‌گذاری، شأن نظارتی هم دارند اما شوربختانه این حضرات گویا در ماتریکسِ دیگری حضور دارند و درکی از دشواری‌های فعالان تولید و صنعت در این اقتصادِ ستم‌دیده و جنگ‌زده ندارند و به همین دلیل نامه را خطاب به شما مردم شریف نوشتم تا از سونامی بیکاری که در نتیجه همین سیاست‌های غلط، در واحدهای تولیدی و صنعتی به راه خواهد افتاد، از پیش آگاهی داشته باشید و برای آن تدبیری بیندیشید.