تردیدی نیست که خونی که در دهمین روز محرم سال ۶۱ هجری قمری -حدود ۱۳۸۳ سال قبل- بر زمین نینوا در عراق بر زمین ریخته شد، مصداق «ثأر الله» بود و انتقام آن خون را خدا شخصاً بر عهده گرفته است آنگونه که در فرازی از زیارت عاشورا میخوانیم «یا ثارالله و بن ثاره و […]
تردیدی نیست که خونی که در دهمین روز محرم سال ۶۱ هجری قمری -حدود ۱۳۸۳ سال قبل- بر زمین نینوا در عراق بر زمین ریخته شد، مصداق «ثأر الله» بود و انتقام آن خون را خدا شخصاً بر عهده گرفته است آنگونه که در فرازی از زیارت عاشورا میخوانیم «یا ثارالله و بن ثاره و الوتر الموتور» و منظور از «ثار الله» یعنی «خونخواسته خدا» بنابراین، «ثارالله» -یکی از القاب امام حسین(ع)- به این معناست که خون بهای امام حسین علیهالسلام، متعلّق به خداست و او کسی است که خونبهای امام حسین علیهالسلام را خواهد گرفت. این واژه، حاکی از شدت همبستگی و پیوند سیدالشهدا علیهالسلام با خداوند است که شهادتش همچون ریخته شدن خون فردی از قبیلة خدا میماند که جز با انتقامگیری و خونخواهی خدا، تقاص نخواهد شد.
امام حسین(ع)، نوه پیامبر خدا(ص) و مورد توجه ویژه آن جناب بود و همچنین امام معصوم بود که برابر روایات متعدد و همچنین برابر برخی آیات قرآن، پس از نبی، در جایگاه وصی است و نوع ولایت وی بر مردم، تفاوتی با ولایت نبی ندارد و جنگیدن با چنین فردی در چنین جایگاهی، مانند جنگیدن با نبی خدا و مصداق جنگ با خداست.
اما اگر از این موضوع که مربوط به خدا است و یا از آنچه که برخی گفتهاند مبنی بر اینکه حضرت مهدی، امام آخرالزمان (عج) است که منتقم خون حسین(ع) است نیز عبور کنیم و به جریان عاشورا نگاهی زمینی بیندازیم میبینیم این واقعه تاریخی، سراسر رمز و اعجاز است.
یکی از آشکارترین رمز و اعجاز عاشورا این است که در صدر چند موضوعی است که درخصوص آن کتاب و مقاله نوشته شده در شرایطی که «شیعه» در طول تاریخ از نظر عدد، در اقلیت قرار داشته است.
دومین معجزه آشکار عاشورا که نمیتوان از کنار آن به سادگی عبور کرد این است که هر ساله با فرارسیدن ماه محرم، در اطراف و اکناف دنیا، جنب و جوشی آغاز میشود تا این قیام را به نحوی شایسته گرامی بدارند، شخصیت مظلوم و آزاده این امام را پاس بدارند و این هم در شرایطی است که شیعه از نظر تعداد، در اقلیت است.
هر ساله شاهد هستیم که از آغاز ماه محرم، فضا در بسیاری از مساجد و حسینیهها، رنگی کبود به خود میگیرد گویا که آسمان نیز غرق عزا و ماتم میشود و همه اعم از ثروتمند و فقیر، تلاش دارند در بزرگ نشان دادن این ماتم و تکریم نام و یاد امام حسین(ع) و یارانش، گامی هرچند کوچک بردارند و این نگرش مردمی به جریانی تاریخی که ۱۳۸۳ سال از عمر آن گذشته است، سابقه ندارد.
در تاریخ رویدادها، افراد بسیاری مظلومانه کشته شدند و روایت هر کدام از آنان نیز مکتوب یا منقول موجود است و انسان امروز نیز قضاوتی مرضیالاطرافی نسبت به این افراد دارد اما درخصوص هیچ کدام از آن افراد که برخی جزو بندگان شایسته خدا در زمان خود بودند، رفتاری مشابه با آنچه که در خصوص امام حسین دارد را نداشته است و این خود یکی از راز و رمزهای عاشورا و قیام این امام معصوم است.
به نظر میرسد قیام عاشورا و خودداری امام معصوم سوم از رفتن به زیر بار ذلت بیعت با فردی چون یزید که به ناحق بر جایگاه آخرین پیامبر تکیه زده بود، برای مردم در همه اعصار و قرون پس از دهم محرم سال ۶۱ هجری، یک الگو و سرمشق و راه حل نهایی است و مردم نیز بنا بر فطرت پاک خود به سمت این جریان کشیده میشوند و علاوه بر شیعیان و مسلمانان، حتی افرادی از ادیان دیگر نیز به مشرب حسینی جذب میشوند و نام وی را به عنوان فردی آزاده، مظلوم و مقتدر در سینه خود ثبت میکنند و هیچ کس اعم از غیرمسلمان یا مسلمان غیرشیعه در همه این ۱۳۸۳ سال در جایی نگفت و ننوشت کار «یزیدِ ملعون» کاری درست بود.
محرم و عاشورای سال ۱۴۴۴ را نیز مانند همه سالهای قبل گرامی میداریم و بر روح بلند شهید مظلوم کربلا و یاران وفادارش، درود میفرستیم و بر یزید و همه یزیدیان تاریخ لعنت میفرستیم و مانند سردار سپهبد شهید حاج قاسم سلیمانی فاش میگوییم ما ملت امام حسین هستیم اما در طول این عزاداریها، لازم است کمی هم درخصوص مختصات مکتب حسینی و شیعه علوی مطالعه کنیم تا عشق و علاقه ما به این مکتب همراه با آگاهی باشد.
