راننده خودروی عبوری که پلاکش مربوط به یکی از استان‌های مرکزی است، سرعتش را با دیدن تابلو کم می‌کند. جوان تابلو به دست بدون توجه به ترافیکی که پشت سر خودروی عبوری ایجاد شده، با اشاره دست از راننده می‌خواهد تا در حاشیه خیابان توقف کند. شیشه خودرو که پایین کشیده می‌شود، جملات تکراریش را که احتمالا هر روز برای سرنشینان ده‌ها دستگاه خودرو مسافران بازگو می‌کند، بدون وقفه بر زبان می‌آورد. ماموریت‌اش متقاعد کردن مسافر برای اجاره ویلایی است که برایش کار می‌کند.
می‌گوید:«بلوار معلم، ویلای لوکس، مستقل و حیاط‌دار، بدون صاحبخونه دارم. شبی یک و پونصد. این قیمت برای اواسط اسفنده و گرنه شب عید همین ویلا بالای دو تومن اجاره میره.»
اجازه فکر کردن به مسافر نمی‌دهد و تلاش دارد به جایش تصمیم بگیرد.
ادامه می‌دهد:«داداش خسته ای. تازه از راه رسیدی. دنبال چه ویلا با چه قیمتی هستی؟ بگو برات پیدا کنم. لب ساحل، جنگلی، استخردار، فقط یک کارت ملی بدی حله. از راه رسیدی، با زن و بچه آمدی، برو سریع استراحت کن، برای خودت میگم.»
تا مسافر سری بجنباند و یا فرصت مشورت با بقیه اعضای خانواده را پیدا کند، گوشی موبایل را از جیبش بیرون می‌آورد، بازش می‌کند و به طرف مسافر می‌گیرد تا تصاویری را که به گفته خودش ویلاهای اجاره‌ای در دسترس و خالی است، نشان بدهد.
مسافر از او آدرس هتلی را می‌پرسد. بدون پاسخ دادن به پرسش مسافر می‌گوید:« داداش هتل راحت نیستی. با همین قیمتی که برای هتل میخوای بدی، ویلا اجاره کن. هر ساعتی خواستی برو و بیا. هتل با خونواده خیلی سخته.»
مسافر که می‌فهمد از او آدرس هتل را نمی‌تواند بگیرد، شیشه را بالا می‌کشد و حرکت می‌کند. اگر این کار را نمی‌کرد، تابلو به دست او را متقاعد می‌کرد دست‌کم از ویلاهایش بازدید کند. معمولا بیشتر ویلاها با بردن مسافر برای بازدید اجاره می‌روند چون هم فرصت تعریف و تمجید بیشتری باقی می‌ماند و هم گاهی برای ارائه خدمات جانبی تبلیغ می‌شود. این مورد بیشتر برای مسافران مجرد کاربرد دارد. برای خانواده‌ها از امکانات موجود تبلیغ می‌شود. گاهی هم تبلیغ اقامت سلبریتی‌ها یا شخصیت‌های سرشناس در ویلا می‌تواند مسافرانی را متقاعد به اجاره و ماندگاری کند.
دیدن چنین افرادی در حاشیه خیابان‌های بیشتر شهرهای مازندران به ویژه در مناطق غربی مانند رامسر در تمامی فصول سال به امری عادی تبدیل شده است. در بعضی از مناطق مانند رامسر، ورودی و حاشیه‌های شهر سالهاست که در تصرف تابلو به دستان اجاره ویلا قرار دارد که به باور کارشناسان نه تنها چهره زشتی برای گردشگری این شهر ایجاد کرده‌اند بلکه به دلیل خودجوش بودن و نبود قانون مشخص بیشترین تخلفات حوزه گردشگری را مرتکب می‌شوند.
کار آنان انگار شیفت بندی است. از صبح تا پاسی از شب و تا زمانی که خودرویی در خیابان تردد کند، ادامه دارد. گویی خستگی ناپذیرند. قدری که کنارشان پرسه بزنی، متوجه می‌شوی ماشین‌های پلاک
غیر بومی را که از دور می‌بینند، با تابلوهایی که رویشان کلمه ویلا نوشته شده، تا وسط خیابان جلو می‌روند. خودروی مسافرانی که قصد اجاره ویلا دارند با علامت آنان قدری جلو پارک می‌کنند. به
دیالوگ‌هایشان که دقت کنی، متوجه می‌شوی که با توجه به نوع و مدل خودرو، از ادبیات متفاوتی استفاده می‌کنند.
مثلا وقتی به خودروی لوکسی بر می‌خورند که سرنشینانش جوان هستند، دیگر از امکانات ویلا تعریف نمی‌کنند بلکه از آزاد بودن اقامت و نیاز نداشتن به سپردن مدارک هویتی معتبر صحبت می‌کنند. قیمت‌ها را هم بالاتر از حد معمول پیشنهاد می‌دهند. از کلماتی مانند «جای دنج»، «بدون مزاحم» یا نداشتن «صابخونه» حرف می‌زنند. زمانی هم که خودرو معمولی و سرنشینانش از طبقه متوسط به پایین باشند، اجاره ویلا به طرز عجیبی کاهش پیدا می‌کند: شبی ۳۰۰ تومن. اگه سه شب اقامت کنید کمتر هم می‌شود، فقط یک کارت ملی کافی است.
پیگیری های بیشتر در مورد تابلوداران ویلا نشان می دهد که آنان تعداد مشخصی ندارند و به صورت خودجوش اقدام به این کار می کنند، در تعطیلات و فصول گردشگری پرتعداد ظاهر می شوند و در روزهای غیر تعطیل هم اگرچه هستند، اما تعدادشان اندک است. برخی از آنها بومی هستند، واحدی برای اجاره دارند و صرفا برای اجاره یک سوئیت که در محوطه حیاط خانه احداث کرده اند سر چهارراه ها به دنبال مسافر هستند، اما تعدادی هم هستند که با تعدادی شماره از ویلاداران و چند ویلا و سوئیت که در اختیار دارند مسافرگیری می کنند، آنان بطور معمول برای اجاره هر ویلا ۲۰ درصد از صاحبخانه و ۱۰ درصد از مسافر اخذ می کنند، قیمت ها را هم خودشان تعیین می کنند.
فرمانروایی تابلو به دست ها برای اجاره ویلا در حاشیه و ورودی رامسر به تاریخ مسافر پذیری این شهرستان باز می گردد، از زمانی که ساماندهی مشخصی برای اجاره ویلا به مسافران وجود نداشت و افراد به شکل سنتی و خودجوش به این سبک روی آورده بودند، وضعیتی که تنها مختص به رامسر هم نبوده و نیست چرا که دیگر شهرهای گردشگر پذیر مازندران نیز با وجود توسعه روزافزون وسایل ارتباطی همچنان با زشتی های ظاهری و آسیب های اجتماعی و فرهنگی که پس پرده این فعالیت های خودجوش درجریان است، دست به گریبان هستند.
گذشته از این گمان می رفت در سالهای اخیر با رویکرد ساماندهی و روند مجوز دار شدن خانه های مسافر، فناوری های نوین و رزرو آنلاین ویلا حضور پرتعداد و همیشگی این افراد به حاشیه رانده شود، اما برخلاف تصور، تجمع آنان در ورودی شهرها، بویژه در هر تعطیلات ثابت کرد که سایه سنگین این فعالیت خودجوش و قانون گریزانه بر چهره گردشگری رامسر و سایر شهرهای گردشگر پذیر استان به سادگی برطرف نمی شود و می بایست برای توقف آسیب های ناشی از آن به فکر چاره ای اساسی بود.
توصیف دقیق این وضعیت تماشای ورودی شهر رامسر است، یعنی درست سمت راست میدان شهید خلعتبری و چند قدم بالاتر از درب ورود و خروج فرودگاه رامسر، در نقطه ای که نخستین مواجهه مسافران با این شهر رقم می خورد، از سوی جمعیت تابلو به دستان قرق شده است. به معنای دیگر جایی که باید بهترین منظر شهری برای معرفی و خوشامد گویی باشد، محل تجمع افرادی است که تا عرض خیابان با تابلوهای رنگارنگ و سر وضعی نه چندان مرتب برای جلب نظر و توقف خودروی مسافران جلو می آیند، آنقدر که در هجوم آنان و توقف ناگهانی خودروها گاهی بیم وقوع یک تصادف زنجیره ای نیز وجود دارد. جالب این که ورودی شهر تنها محل تجمع آنان نیست، چرا که آسودگی خیال و حاشیه امن نبود قانون مشخص برای ساماندهی آنان سبب شده که در خیابان تاریخی معلم، ابتدای خیابان طالقانی، خیابان لیدو و وردی رامسر از سمت گیلان هم تحت تصرف آنان قرار گیرد.
در این بین از ظاهر ناخوشایند و تنزل وجه گردشگری رامسر به دلیل حضور آنان که بگذیریم، عمق فاجعه در پس پرده این فعالیت ها در جریان است، چرا که به گفته مسئولان شهرستانی این افراد عموما دارای سابقه کیفری و بزهکاری هستند و ۸۰ درصد از جرایم حوزه اقامت و گردشگری هم از سوی آنان رخ داده است. در عین حال بدون آن که به جایی پاسخگو باشند می توانند با داشتن یک تابلو به انحای مختلف کسب درآمد کنند. برای مثال از میزان سه هزار خانه مسافر در شهرستان رامسر تنها تعداد یک هزار و ۵۰۰ خانه مسافر دارای مجوز هستند که آنها هم از طریق کیوسک ها اجاره داده می شوند. بنابراین تابلو به دستان اجاره دهنده ویلا برای بقیه خانه های مسافر قانون گریز هم همیشه مسافر دارند و قانون را دور می زنند، آنقدر که می توانند سرخود قمیت هر شب اقامت را تعیین کنند و در مقابل هر آنچه را که مسافران طلب کنند در اختیارشان قرار دهند.

وجود ۲هزارو ۵۰۰ خانه مسافر بدون مجوز
اکنون، اعضای کارگروه بررسی وضعیت مناطق شناسی شده دارای آسیب‌های اجتماعی رامسر بر این باورند که فارغ از تمامی معضلات این مناطق، وجود بیش از ۲۵۰۰ خانه مسافر ثبت نشده بستر همه نوع آسیب و جرم در گردشگرپذیرترین شهرستان مازندران است که باید اقدام فوری برای رفع این معضل اندیشیده شود.
کارگروه ارتقای وضعیت اجتماعی، فرهنگی و سلامت حاشیه‌نشینی مازندران و شهر رامسر روز شنبه با حضور روح الله سلگی معاون سیاسی ، امنیتی و اجتماعی استاندار در محل فرمانداری رامسر برگزار شد؛ اما نکته قابل توجه در نشست این بود که اعضای شهرستانی کارگروه از فعالیت خانه های غیرمجاز مسافر به عنوان مهم ترین آسیب و بستر جرم خیزی و دیگر آسیب های اجتماعی یاد و تاکید کردند که عمق چالش فعالیت بیش از ۲ هزار و ۵۰۰ خانه مسافر ثبت نشده در گردشگرپذیرترین شهر مازندران به حدی زیاد است که آسیب های اجتماعی و فرهنگی محلات آسیب پذیر اصلا به چشم نمی آید.
قدمت خانه مسافرها در رامسر و حتی دیگر شهرهای مازندران از زمانی شکل گرفت که اجاره خانه در این شهر به صورت سنتی و خودجوش برقرار بود، اما از زمانی که طرح ساماندهی و نظارت اماکن بر فعالیت این خانه ها راه اندازی شد فارغ از سه هزار خانه مسافر مجوز دار، عده ای همچنان در برابر این نظارت پذیری و فعالیت در چهارچوب قانون مقاومت می کنند، خانه هایی که به هیج کجا پاسخ گو نیستند.
با این که اگر در خانه های مسافر غیرمجاز جرمی رخ دهد، صاحبخانه می بایست پاسخ گو باشد، اما لزوم پاسخ گویی نه تنها باعث نشده که این ۲ هزار و ۵۰۰ خانه برای فعالیت قانونی ترغیب شوند بلکه فعالیت آنان در سایه قانون گریزی نه تنها تهدید نمی شوند، بلکه در حاشیه ای امن فعال هستند و بازرشان هم به مراتب در شرایط بهتری قرار دارد و تعطیلی ندارند.
نکته جالب پیرامون بازار خوب و پر رونق خانه مسافرهای غیر مجاز، حلقه ارتباطی غیر مجازی است که پیرامون این فعالیت شکل گرفته و آنقدر مستحکم است که تا به امروز خللی بر آن وارد نشده است، اولین حلقه ارتباطی این خانه ها تابلو بدستان ویلا هستند، افرادی که در ورودی‌های شهر و نقاط پر رفت و آمد به صورت غیر مجاز و جدای فعالیت کیوسک داران رسمی برای این خانه ها مسافرگیری می کنند و بنابر گزارش های رسمی بیشترشان سابقه قضایی و کیفری دارند و اتفاقا ساکن محله های جرم خیزی هستند در جلسه امروز به آنها پرداخته شد.
در واقع این افراد با این پیشینه نقطه وصل مسافر با خانه مسافرهای غیر مجاز هستند و به همین ترتیب سایر بسترهای جرم را هم فراهم می کنند، حلقه هایی از یک زنجیره که هر کدام تسهیل گر و بسترساز برای شکل گیری آسیب های اجتماعی و انواع بزه در یک شهر گردشگر پذیر هستند، به طوری که می توان نمونه های آن را در سال های اخیر به ویژه در بحث چالش هایی پیرامون حضور اتباع کشور های خارجی در رامسر جست و جو کرد.
در همین ارتباط فرمانده انتظامی شهرستان رامسر در نشست امروز از فعالیت خانه های مسافر غیرمجاز به عنوان « چالش بزرگ امنیتی » شهرستان یاد کرد و گفت : اگر تمامی چهار محله آسیب پذیر شهر رامسر را کنار هم قرار دهیم باز هم آسیب های آنها بسیار کمتر از فعالیت این خانه های مسافر است.
سرهنگ سید جلیل نبوی با اظهار اینکه خانه های مسافر ثبت نشده بستر همه نوع جرایم محسوب می شوند، افزود: میراث فرهنگی باید با اتخاذ مشوق ها و راهکارهایی صاحبان این ویلاها را به اخذ مجوز ترغیب کند، چرا که ثبت این ویلاها موجب می شود نظارت بر آنها صورت گیرد و آسیب های اجتماعی در شهر قابل کنترل باشد.
وی آسیب های مناطق شناسایی شده آسیب پذیر در رامسر را غیرتکراری برشمرد و توضیح داد: این مناطق آلوده پر تکرار نیستند اما بستر آسیب به شمار می‌روند اما چنانچه هریک از نهادهای متولی وظایف ایجابی خود را در این محله ها بدرستی انجام ندهند در آینده به چالشی برای حوزه آسیب های اجتماعی فرهنگی و امنیتی شهرستان تبدیل می شوند.
سرهنگ نبوی بیشترین آسیب ها در این مناطق را خانه های مجردی، استعمال و فروش مواد مخدر اعلام کرد و گفت: به همین دلیل مجموع این عوامل به صورت پرتکرار سبب شده است که ما این مناطق را جرو بخش های آسیب اجتماعی بدانیم ‌ضمن اینکه اقدامات سلبی ما هم در این محلات به صورت مستمر در قالب طرح ها در حال انجام است.
وی نبود سالن ورزشی، برنامه های فرهنگی و کم رنگ بودن فعالیت هایی از این دست را راهی برای تعدیل جرم در این‌مناطق برشمرد.
مدیرکل دفتر امور اجتماعی و فرهنگی استانداری مازندران نیز در این کارگروه وضعیت شهرهای تنکابن و رامسر را به استناد آمارهای طلاق وخیم توصیف کرد و گفت: نرخ طلاق در شهرستان رامسر از میانگین استانی بیشتر است که جای سوال و واکاوی کارشناسی دارد.
علی رجبی با تاکید بر لزوم اقدامات فرهنگی و اجتماعی از سوی نهادهای متولی، افزود: نرخ طلاق در کشور ۲/۶ است، این امار در استان مازندران به ۳/۲ درصد می رسد در حالی که آمار رامسر ۳/۵ و در تنکابن در مرتبه بالاتر با نرخ ۴/۲ است.