آخرین اخبار :
  • منتشر شده در دوشنبه, 30 تیر 1399 14:18
یادداشت «خبرشمال» درباره تضییع حقوق مردم بهشهر با ادغام غیرکارشناسی دو دانشگاه شمال کشور؛

هیچ توجیهی ندارد!

 
 
 
 

 علی مجیدی تروجنی /

 

دانشگاه علم و فناوری مازندران که در بهشهر قرار دارد یکی از دانشگاه‌های مهم شمال کشور محسوب می‌شود.
این دانشگاه تاکنون فارغ‌التحصیلان زیادی را به جامعه علمی کشور تقدیم کرده و از سوی دیگر اساتید برجسته‌ای را تربیت کرده است.
این دانشگاه که در گذشته به نام دانشگاه علم و صنعت بهشهر موسوم بود در بین جوانان و خانواده‌های بهشهر و استان مازندران انگیزه علمی ایجاد می‌کرد و بسیاری از خانواده‌های بومی که تمایل داشتند فرزندانشان در یک دانشگاه معتبر علمی تحصیل کنند و در عین حال از آنها دور نباشد دانشگاه علم و فناوری را انتخاب می‌کردند.
از سوی دیگر این دانشگاه در اقتصاد بهشهر تأثیر مثبتی داشت و هزینه‌های زیادی برای ارتقای علمی و امکانات این دانشگاه صورت گرفته است که با این وجود این روزها زمزمه‌هایی مبنی بر ادغام این دانشگاه با یکی از دانشگاه‌های دولتی استان به گوش می‌رسد که با واکنش تند مسوولان و مردم شهرستان بهشهر مواجه شده است.
حجت الاسلام جباری امام جمعه بهشهر از جمله نخستین مسوولانی بود که به این اتفاق واکنش نشان داد. ایشان در این باره متذکر شد: «تحت هیچ شرایطی راضی نمی‌‎شویم دانشگاه علم و فن‌آوری مازندران از بهشهر جمع شود. این دانشگاه مایه افتخار بهشهر است و تلفیق آن با دانشگاه نوشیروانی بابل توجیه ندارد».
نکته مهم اینکه دانشگاه علم و فناوری 18 سال زیر نظر علم صنعت بود و در سه رشته کامپیوتر، صنایع و ریاضی فعالیت داشت که در این مدت تنها دارای 7 استاد هیأت علمی و چیزی حدود هزار دانشجو بوده و اما از زمانی که مستقل شد جهش بی نظیری در موفقیت داشت و حال حاضر بیش از 50 هیأت علمی، 150 استاد مدعو، نزدیک به 3 هزار و 400 دانشجو (کارشناسی و کارشناسی ارشد)  و 90 پرسنل دارد.
کسانی که به دنبال ادغام این دانشگاه با دانشگاه نوشیروانی بابل یا هر دانشگاه دیگری در استان هستند عنوان می‌کنند این اتفاق باید در چارچوب دستور وزارت آموزش عالی در زمینه طرح آمایش دانشگاه‌ها با هدف کیفی‌سازی آموزش عالی صورت بگیرد.
این در حالی است که اگر این اتفاق رخ بدهد منافع علمی این دانشگاه که مردم شهرستان بهشهر هزینه مادی و معنوی آن را پرداخت کرده‌اند به شهر دیگری تعلق می گیرد.
در نتیجه حقوق مردم بهشهر به‌عنوان شهری که از دیرباز مهد بزرگان و عالمان بوده ضایع می‌شود و بدون شک اگر مسوولان به دنبال افزایش کیفیت دانشگاه‌ها هستند باید از یک طرف کمک‌های بیشتری به دانشگاه علم و فناوری مازندران کنند و از سوی دیگر زمینه‌های توسعه و پیشرفت علمی را در دانشگاه نوشیروانی بابل یا هر دانشگاه دیگری فراهم کنند تا به جای اینکه دستآورد علمی یک شهر به شهر دیگر تعلق بگیرد، ظرفیت علمی هر دو شهر بالاتر رود.
در چنین شرایطی هم از پتانسیل‌های علمی منطقه استفاده شده و هم زمینه‌های توسعه علمی در استان مازندران بیشتر از گذشته خواهد شد.
نمی‌توان پذیرفت دانشگاهی که پس از ٢۶ سال با تلاش‌های حضرت آیت‌الله جباری (ره) و حمایت مستمر مسوولین و مردم شهرستان بهشهر به شکوفایی رسیده، به یکباره استقلال خود را از دست دهد و زیرمجموعه‌ دانشگاه دیگری در استان قرار گیرد.
در شرایط کنونی همه مسوولان و مردم بهشهر از مسوولان وزارت علوم و آموزش عالی و همچنین از رییس جمهور تقاضا دارند از ادغام این دانشگاه به دلیل تضییع حقوق مردم و جوانان شهر بهشهر جلوگیری کنند.
براساس طرح آمایش سرزمین، ظرفیت‌های هر منطقه باید مورد استفاده مردم همان منطقه قرار بگیرد. این در حالی است که چنین تصمیمی برخلاف اصول علمی آمایش سرزمینی است. به همین دلیل نیز مسوولان استان باید برای جلوگیری از این اقدام که برخلاف خواست مردم بهشهر است، اقدامات لازم را انجام بدهند.

 

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی