آخرین اخبار :
  • منتشر شده در سه شنبه, 20 اسفند 1398 12:04
به بهانه هجوم غیربومی‌های بی‌ملاحظه به مازندران علی‌رغم اعلام دستگاه‌های تصمیم گیرنده؛

مدت‌ها پیش به ویروسی لاعلاج‌تر مبتلا شده بودیم!

 
 
 
 

یاسر ساجدی /

 

خاک به عنوان یک اعتبار و ادله برای اثبات هویت و تابعیت برای هر انسانی غیر قابل انکار است، اما متاسفانه در چند دهه گذشته بنا به تصمیم‌گیری‌های نادرست در خصوص خاک با ارزش و گرانبهای مازندران و درآمد کم مردم این خطه از کشور، پیشینیان و حتی معاصران این استان، روی به فروش زمین آوردند، زمینی که اگر از آن به نحو درست استفاده می‌شد، می‌توانست بخش بزرگی از نیاز کشور مواد اولیه و فرآوری شده را تامین کند، نه اینکه تبدیل به منظره‌ای زیبا برای ویلا نشینان غیربومی این استان شود؛ ویلا نشینانی که هیچ اطلاعات درستی از طریقه استفاده از آب و هوا و خاک این استان را نداشتند و ندارند.
تخریب بیش از ۵۰ درصد از جنگل‌ها و منابع تاریخی و طبیعی، تعرض و هجوم به زمین‌های منابع ملی و طبیعی، ساخت و ساز‌های غیر مجاز در مجاورت رودخانه‌ها و حریم جنگل‌ها از نمونه‌های این سخن است.
رفتار درست با محیط پیرامون می‌تواند استعداد هر سرزمینی را در راستای بهره گیری بهتری قرار دهد. سال‌ها پیش در روستاهای مازندران فرهنگی وجود داشت تحت این عنوان : «زمین به غریبه نمی‌فروشیم».
اما رفته رفته این تفکر رنگ باخت و فاجعه‌ای بزرگ و متاسفانه شرم آور اتفاق افتاد! ویروسی لاعلاج که سال‌ها پیش بلای جان مازندران شد؛ زمین فروشی.
پدران ساده و بی‌آلایشی که فریب برق طلای پایتخت نشینان و لوکس‌نشینان جاهای دیگر را خوردند و به دلیل خالی بودن جیب‌هایشان، آن هم به علت حمایت نشدن از طرف دول مختلف، مجبور به فروش زمین‌های اجدادی خویش شدند تا به واسطه آن به بعضی از آرزوهای به اصلاح دست نیافتنی، دست یابند!

*ما با مازندران‌مان چه کار کردیم؟
رفتار‌های غیر متعارف ِ غیر بومی‌ها باعث نابودی جنگل‌ها و رودها شد، آنها شرایط را به نفع خودشان تغییر دادند، ویلاها در دور دست‌ها ساخته شد، زمین‌‎ها توسط زمین خواران و فرصت‌طلبان اشغال شد، میزبانان اصلی این سرزمین بی سرزمین شدند و میهمان  و میهمانان جای میزبانان را گرفتند!
آری! این چنین شد برادر! این چنین شد که خاک را باد برد، و این روزها که در صدد حفظ جان خانواده‌های خویشیم، توان بازداشتن آن مهاجمان بی دلیل را نداریم.
این روز ها هم که داد و ستد زمین و ملک در مازندران در شیپور خرید و فروش دمیده می‌شود، دارد دیوار بین ویلا نشینان و دیگر مازندرانی ها را مرتفع‌تر می‌کند.
کاش حوصله سرنوشت طوری رقم می‌خورد که آیندگان وای به حال ما نخورند. صاحبان دیروز زمین، بی خانمان شدند و در بهترین حالت به شغل شریف سرایداری در زمین و خانه‌ای مشغولند که روزگاری خود سالار آن خوان بودند.
امیدواریم با توجه به اوضاع پیش آمده در چند روز گذشته عبرتی از این وضعیت گرفته باشیم، و خاک را به بهای ماشین دار شدن و چهار چرخ سواری نفروشیم! کما اینکه بسیاری از مازندرانی‌ها از سر اجبار و تنگدستی، بابت هزینه درمان و عروسی و بدهکاری و ... دست به فروش زدند.
امیدواریم مسوولان استانی و مردم استان در یک صدای واحد و در میان ازدحام پویش‌های مردمی، این معضل را جدی پنداشته، و این بار چه برای دور ماندن از کرونا و چه برای حفظ خاک و هویت خود، #درخانه_بمانیم را با جدیت و تداوم بیشتری رعایت کنند.
شاید زمان آن رسیده که خاک را کیمیا بدانیم.

 

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی