• منتشر شده در یکشنبه, 09 تیر 1398 11:29

یادی از سیدالشهدای انقلاب اسلامی

 
 
 

 افشین احمدی/


رهبر معظم انقلاب از مرحوم شهید بهشتی با عنوان «سید الشهدای انقلاب اسلامی ایران» یاد کردند، عنوانی که تا امروز نشنیدم به فرد دیگری نیز داده شده باشد. این روزها و به‌مناسبت حمله تروریستی 7 تیر، ضمن طرح خاطره‌ای، یاد و نام این شهید والامقام و تمام شهدای دستگاه قضایی را گرامی می‌دارم. 
سال‌ها قبل به اتفاق تعدادی از دوستان و فعالان سیاسی مازندران پس از دیدار با رییس دولت اصلاحات در تهران و در مسیر برگشت به ساری، برای ساعاتی( به صرف شام) میهمان منزل آقای هادی غفاری، از روحانیون برجسته و صاحب نام و انقلابی دوآتشه  بودیم. درضمن گفتگوها به ذکر خاطره‌ای از شهید بهشتی پرداخت که پس از گذشت سال‌ها، هنوز در حسرت چنین شخصیت والایی هستم. آقای غفاری گفت: در خرداد 60 و پس از مخفی شدن بنی‌صدر، ما همه جا به دنبال او بودیم. در آن زمان شهید بهشتی رییس دیوان عالی کشور بود. از همه ظرفیت‌ها و امکانات برای پیدا کردن و دستگیری بنی‌صدر استفاده می‌کردیم ولی نتوانستیم او را بیابیم تا اینکه در یکی از کمین‌ها  موفق شدیم همسر و فرزند بنی‌صدر را شناسایی کنیم. خوشحال و خرسند از این کشف بزرگ که می‌توانیم با بازداشت همسر بنی‌صدر و فرزندش،  او را تحت فشار قرار داده و مجبور به تسلیم نماییم. بلافاصله از طریق بیسیم توانستیم به‌صورت مستقیم با شهید بهشتی تماس بگیریم و این خبر مسرت‌بخش را به ایشان بدهیم. وقتی ماجرای کشف خودمان را به ایشان گفتیم توقع داشتیم آن مرحوم خرسند شده  به‌نوعی ما را تشویق کند اما شهید بهشتی از پشت بیسیم به ما تشری زد که هنوز بعد سال‌ها صدایش در گوشم است. شهید بهشتی گفت: «آقا ما با زن و بجه مردم چه‌کار داریم؟ فوراً آزادشان کنید.»
این روزها سالگرد شهادت مظلومانه آیت الله شهید بهشتی و یارانش بود که به پاس تلاشی که وی در بنیان‌نهادن ساختار و تشکیلات دستگاه قضا کرد، هفته «قوه قضاییه» نام‌گذاری شده است. انتظاری که همه از نظام قضایی کشور داریم حرکت بر مدار و ریل «عدالت» است، همین. 
نظام جمهوری اسلامی ایران که برگرفته از تعالیم و آرمان‌های  الهی و اسلامی است باید نه در شعار بلکه در عمل و کردار  به دنبال اجرای این تعالیم و آموزه‌ها باشد تا جای هیچ شبهه‌ای برای کسی باقی نگذارد.
حکومتی که مزیّن به نام مبارک علی ( ع) است و سیره علوی را سرمشق و افتخار خود می‌داند در عمل نیز باید به رفتارهای علی(ع) تاسّی نموده  طوری رفتار کنند که در نظام سیاسی مورد نظر بزرگان دین، از کارگزاران چنین حکومتی انتظار می‌رود.
در کتاب‌های دوران تحصیلی خواندیم وقتی علی (ع) حاکم بود و خزانه بیت المال نیز دراختیارش قرار داشت به هنگام مراجعه برادرش عقیل و درخواست چندین دینار اضافی از محل خزانه عمومی، امام اول شیعیان که حاکم بر بلاد مسلمانان بود، برآشفت و آهن گُداخته در دستان عقیل نهاد تا آتش دوزخ را به برادر یادآوری کند. پاسخِ علی (ع) به برادرش برای «ویژه‌خواری» از بیت المال، منفی بود.
ضمن قدردانی از تلاش صادقانه قضات و بدون هیچ قضاوتی در باره وضع امروزمان، فقط این حق و تمنای ذهنی را دارم که بتوانم علی (ع) را معیار و تراز اجرای عدالتِ حاکمی اسلامی در حکومتی اسلامی بدانم.

 

 
 

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی