آخرین اخبار :
  • منتشر شده در چهارشنبه, 03 آبان 1396 06:38

مهاجرت غمبار نخبگان ازمازندران

 

 

با قاطعیت می‌توان گفت سرمایه بزرگ استان مازندران، نه تنها طبیعت زیبا و چشم اندازهای خداداد که نیروی انسانی آن است. نیروهایی خدوم و کارآزموده و تجربه دیده که به هر شهر و استانی که بروید با تعدادی از آنان برخورد می‌کنید. من به سبب حضور طولانی مدت و زندگی در سه استان و چهار شهر کشور، بهتر از هر کسی سایه پررنگ و شیرین نیروهای مازندرانی را در مدیریت‌های میانی دیده‌ام. حضور مازندرانی‌ها تنها به چند وزیر و یا اعضای کابینه دولت و یا شورای نگهبان محدود نیست بلکه در غالب وزارتخانه‌ها، ادارات و حتی بخش خصوصی در تهران، کرج، مشهد و سایر شهرهای بزرگ کشور، می‌توان آنان را دید. با این وجود سهم مازندران در پست‌های کلیدی و کرسی‌های ملی در مقایسه با بسیاری از استان‌ها، ناچیز است.
برخی استان‌های کشور، با داشتن بیش از بیست وزیر و دیگر مقامات کلیدی در صدر جدول قرار دارند و مازندران از این نظر در رده‌های پایین جدول آرام نشسته است و این حکایت از نامهربانی هوشمند و عامدانه به این استان رنج‌کشیده دارد که به تعبیر زیبای مقام معظم رهبری(حفظه الله)، محرومیت‌های آن در زیر سبزی و زیبایی ظاهرش گم شده است. 
یکی دیگر از نکاتی که حتی بیان آن برای مازندرانی‌ها، دردآور و حسرت‌آفرین است این است که ارتباط مستقیم و آشکاری بین توسعه و صنعتی شدن استان‌ها با حضور نیروها و فرزندان این مناطق در پست‌های کلیدی در سطوح ملی دیده می‌شود به این ترتیب که هراستانی چون اصفهان، آذربایجان، تهران، خراسان و کرمان که بیشترین تعداد وزرا و جایگاه‌های ملی را در اختیار داشتند، به همان نسبت بیش از سایر نقاط، توسعه یافته‌اند و صنعتی شده‌اند و استان‌هایی چون مازندران، گیلان، گلستان و سیستان که مدیران ملی، وزیر و صاحبان مصادر کلیدی کمتری داشتند با توسعه فاصله زیاد دارند و به بهانه‌های واهی هنوز صنعتی نشدند و از نرخ بیکاری بالا رنج می‌برند.
تاسف ما در خصوص مازندران تنها به این خاطر نیست که نسبت به استان و زادگاه خود تعصب داریم بلکه بیشتر به این خاطر است که این استان در شمار مناطقی از کشور است که بالاترین آمار صادرات نیروی انسانی را به پایتخت و سایر مناطق کشور دارد و این صادرات بهترین دلیل برای اثبات توان مدیریت و ارزش سرمایه‌های انسانی مازندران است اما گویا برای این نیروها، حدی تعیین شده است تا از توان آنان تنها برای مدیریت‌های میانی استفاده شود و در حالیکه برخی از فرزندان مازندران به عنوان استاندار و معاون وزیر مشغول خدمت بوده‌اند هرگز به وزارت نرسیدند. 
تحقق کامل فرایند توسعه، نیاز به انسان‌هایی دانش آموخته، فرهیخته و توسعه یافته دارد. براساس آمارهایی که به تایید مراکز ذیصلاح رسیده‌است استان مازندران در شمار استان‌هایی است که بالاترین مراکز آموزش عالی را دارد و به تبع آن، بیشترین فارغ التحصیلان را نیز در هر دو جنسیت به خود اختصاص داده است اما بخاطر مشکلات متعدد، از ارائه فرصت‌های شغلی لازم برای این جوانان باز مانده‌است و به همین دلیل حجم زیادی از نیروی انسانی و فرزندان عزیز مازندران از روی ناچاری به پایتخت و سایر استان‌ها مهاجرت می‌کنند که ما از آن به فرار مغزها یاد می‌کنیم. مهاجرت غمبار نخبگان و فرار مغزها از مازندران به سایر نقاط کشور به منابع این استان آسیب جدی وارد می‌کند اما آسیب بدتر زمانی است که می‌بینیم گویا اراده ای در تهران حاکم است که اجازه نمی‌دهد از این سرمایه‌های عظیم انسانی برای جایگاه‌های کلیدی و مدیریت‌های ملی چون وزارت استفاده شود و تا این نگاه غلط حاکم است تحقق توسعه پایدار در این پهنه سبز، دور از انتظار است.

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی