آخرین اخبار :
  • منتشر شده در چهارشنبه, 23 بهمن 1398 12:40
گفت‌وگوی «خبرشمال» با تماشاچیان سی‌وهشتمین جشنواره فجر؛

چقدر شبیه نقش‌های منفی فیلم‌ها شده‌ایم!

 
 
 
 

ماه‌بانو صالح‌نژاد /


در روزهای پایانی جشنواره فجر از تماشاچیانی که در سرمای زمستانی خیابان فردوسی حوصله پاسخ گفتن سلام ما را داشتند، درباره کیفیت فیلم‌ها و جشنواره پرسیدیم و نظراتشان را شنیدیم. در گفت و شنید پس از تماشای فیلم‌ها به این نتیجه می‌رسیم که چقدر جای فضایی برای نشست مردمی و نقد و بررسی توسط تماشاچیان خالی‌ست و چقدر وجود چنین فضایی مفیدتر از هزاران نوشته ما می‌توانست باشد. در ادامه  و در حسرت قدر دانستن از این شعور جمعی و استفاده از آن برای رشد افراد، بدون ذکر نام از نظرات مردم عزیزمان می‌نویسم؛
«درباره فیلم عامه‌پسند شاید بهتر باشد زنانی که در سالن حضور داشتند نظر بدهند، این‌که چنین نگاهی به خانم‌های این مملکت و ضعف‌های آن‌ها در انتخاب کردن چقدر واقعی است. من به‌عنوان یک مرد، تنها واقعیت این فیلم را در فضای اجتماعی و شهرهای کوچک دیدم که واقعا همین اندازه بی‌منطق یک زن کمی متفاوت را تنها می‌گذارند و برای تخریب روحیه و زندگی‌اش هم‌صلوات و هم‌قسم می‌شوند، رفتار مردم شهرضا در این فیلم به تجربه من از زندگی در شهرهای کوچک نزدیک بود».
«نگاه مردهای ایران به زن‌ها همیشه همین‌قدر ضعیف و نادانسته از جهان فکر ماست(به عامه‌پسند اشاره دارد)، حتی اگر مردی یک کارگردان و در فضای روشنفکرانه و هنری باشد باز هم نگاه تضعیفی به زن‌ها دارد. فرهنگ مردم این‌گونه است که تصور می‌کنند اگر کارها به دست یک زن بیفتد یا زنی بدون آقابالاسر بماند، همه‌چیز را نابود خواهد کرد. از طرفی بد هم نیست که فیلم‌های این‌چنین ساخته شود چراکه اعترافی از سوی جامعه مردان است به نادانی و کم‌سوادی در رابطه با زنان جامعه».
«اولین فیلمی که در جشنواره امسال دیدم خروج بود که باعث تعجبم شد، من قبلا در جشنواره فیلمی مثل شبی که ماه کامل شد را تماشا کردم که فیلم‌برداری و جنس تصویر و تدوینش خیلی جذاب‌تر از فیلم‌های امسال بود. از بازی بازیگرانی مثل قریبیان و معتمدآریا در همین جنس بد فیلم‌ها اما لذت بردیم و بی‌نقص بودند».
«پایان عامه‌پسند را مثل پایان خیلی فیلم‌های دیگر جشنواره دوست نداشتم و فکر می‌کنم کلا روایت‌ فیلم‌های امسال درست و حسابی نبود و مخاطب را به خود جذب نمی‌کرد. وقتی به این فیلم نگاه می‌کردم به‌جای همدلی و هم‌ذات‌پنداری با معتمد‌آریا به این فکر می‌کردم که چقدر در اطرافم آدم‌ها شبیه شخصیت باران کوثری یا دیگر شخصیت‌های منفی فیلم‌ها شده‌اند و دلیلش در همین فیلم‌ها معلوم است؛ بر سر آدم‌های پاک و بی‌گناه و خوب داستان معلوم نیست چه بلایی می‌آید. فیلم‌های جشنواره پارسال را خیلی بیشتر دوست داشتم اما در جشنواره امسال فیلم درخت گردو برایم دوست‌داشتنی بود، با همه سیرداغ و پیازداغ احساسی‌اش، همین‌که توانستم با قهرمان فیلم ارتباط برقرار کنم برایم کافی‌ست و شنای پروانه را هم دوست داشتم. ای‌کاش فیلم‌های خوبی مثل سه‌کام‌حبس هم در ساری اکران می‌شد».
«کارگردان مرد فیلم عامه‌پسند مثل دو فیلم قبلی سعی در ساخت فیلمی فمینیستی دارد که اصلا در آن موفق نبوده و درک و تصویر درستی از زنان ندارد. شخصیت‌های زن فیلم او ویژگی فیلم‌های نوآر دارند؛ زن‌های اغواگری که علیه مردان عمل می‌کنند، اما در نهایت این مرد در فیلمش زن‌ها را در برابر زنان به شورش کشانده و این از ناتوانی کارگردان در پرداخت روایت و شخصیت است».
در همین چند نفر مخاطب «خبرشمال» نقدی می‌بینم که در بسیاری رسانه‌ها چنین نگاه دقیقی به فیلم‌ها نمی‌شود؛ بر لزوم وجود فضای نقد عمومی فیلم‌های جشنواره فجر تاکید می‌کنم و والسلام!

 

 
 

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی