• منتشر شده در سه شنبه, 07 اسفند 1397 11:15
تحلیل «خبرشمال» از چرخش برخی مواضع در سال منتهی به انتخابات مجلس در مازندران؛

بستن نوشابه‌ها!

 
 
 
 

/هومن حکیمی/

 

برای رسیدن به پاسخ یک سؤال مهم، گاهی فقط باید به انتظار نشست تا سیر طبیعی رویدادها به جوابی درخور منتهی شود.

مازندران و شرایط سیاسی آن، خود یکی از مصادیق بارز و عینی این ادعاست؛ این‌که در زمان باقی مانده تا انتخابات آینده مجلس شورای اسلامی، دوستان و مسئولانی که تا به حال برای هم نوشابه‌های فراوان باز می‌کردند، به بهانه‌ این که کدام شهر باید به‌‌عنوان منطقه‌ آزاد تجاری معرفی شود، در این برهه‌ زمانی به تکاپو افتاده‌ و انگار به دشمنانی قسم‌خورده تبدیل شده‌اند. افرادی که تا چندی پیش مثلا استاندار فعلی مازندران را مدیری با تدبیر می‌خواندند و به تعریف و تمجید از او و تیم مدیریتی‌اش می‌پرداختند، امروز در حال چرخش نظرشان هستند و یا دیگرانی که معلوم نیست چطور بدون توجه به وجود نداشتن زیرساخت‌های مناسب در شهر موردنظرشان، آن را شایسته‌ چنین عنوانی می‌دانند.
کمی دقت کنید؛ کمی بیشتر تا به راحتی دریابید برای بسیاری از مدیران مازندرانی، پیشرفت و توسعه‌ کل استان، اهمیت به مراتب کمتری نسبت به حوزه و جزیره‌ خودشان دارد. همین، پاسخی متقن است برای این سؤال که «چرا مازندران سال‌هاست نتوانسته به شکلی جامع، متوازن و هدف‌مند پیشرفت کند؟ و چرا گام‌های زیادی باقی مانده تا به مرز مطلوب تعامل و هم‌دلی برسد؟».
انتخابات بعدی مجلس به زودی از راه خواهد رسید. انتخابات ریاست‌جمهوری 1400 هم، اما این آمدن‌ها و رفتن‌ها نمی‌توانند بر نگاه و تفکر پراکنده و مجمع‌الجزایری حاکم بر استان مرهمی باشند و مادامی که این نگاه پراکنده و بخشی‌نگر و سایه‌اش، که مدام دارد گسترده‌تر می‌گردد، از آسمان استان رخت برنبندد، هیچ اتفاق خاصی نخواهد افتاد.
 افتتاح چند پروژه‌ مقطعی، پاره کردن روبان‌های رنگارنگ، ارائه‌ بیلان عملکردها و برگزاری همایش‌های -مثلا- تبیین‌کننده، دردی را از استان ما درمان نخواهد کرد. چرا که مهم‌تر از هر نکته‌ دیگری، می‌بایست بستر مناسب جهت درک و پذیرش این مسئله که؛ «مهم نیست اهل کدام شهر مازندران باشیم» به وجود بیاید و این امر ربطی به اصلاح‌طلب، اصول‌گرا یا هر چیز دیگر بودن ندارد؛ به ما بستگی دارد. به «ما»یی که در مازندران زندگی می‌کنیم و مسئول، مدیر، شهروند و... هستیم و قاعدتا باید در ابتدا خودمان برای خودمان و هویت‌مان ارزش قائل باشیم. تازه آن وقت است که می‌توانیم سطح مطالباتمان را افزایش بدهیم و در یک راستا و هماهنگ در جهت منافع کلان استان رفتار کنیم تا بتوانیم از رییس جمهور و هر مقام بالاتری انتظار داشته ‌باشیم که در راه رسیدن به این توسعه‌ متوازن و هماهنگ، به یاری‌مان بشتابد. وگرنه قصه‌ پرغصه‌ مازندران هم‌چنان بر مدار و محور تراژدی و ملودرام و دور تسلسل بیهوده‌ای که مدام فرساینده‌تر و آزاردهنده‌تر خواهد گشت، ادامه خواهد داشت.

 

 
 

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی