• منتشر شده در سه شنبه, 13 آذر 1397 09:38
گزارش خبرشمال به بهانه سفر قریب‌الوقوع رییس جمهور به زادگاهش و احتمال تایید انتقال آب دریای کاسپین به سمنان

جام شوکران در دستان فرزند تتیس کاسپین می‌میرد تا سمنان زنده بماند؟!

 
 
 
 

مائده مطهری‌زاده /

هنوز معلوم نیست که چرا دولت‌ها هرچه بیشتر شعار یک چیز را می‌دهند بیشتر از آن دور می‌شوند؟!

مثلا دولتی که با شعارهای پرطمطراق رونق اقتصادی و کنترل تورم و ... از مردم رای می‌گیرد، بیشتر از اهداف اقتصادی دور می‌ماند و یا دولتی که با شعار زیست‌محیطی روی کار می‌آید، کمتر از سایر دولت‌‌ها، دغدغه‌های زیست‌محیطی دارد و چه بسا اساسا زیر میز محیط زیست زده و کمر همت به مرگ و نابودی آن ببندد، مثل دولت دوازدهم که هرچه روزهای بیشتری از عمر کاری‌اش می‌گذرد، بیشتر بر همگان آشکار می‌شود که با ژست‌های محیط‌زیستی، نمی‌‎توان از محیط زیست مواظبت کرد و دولت دوازدهم به کلی، همه آن عهد و پیمان‌هایی را که در حوزه محیط زیست با مردم بسته بود را به دست فراموشی سپرده است!
وقتی حسن روحانی در همان روزهای اول کاری در دولت یازدهم با تعیین اولویت احیای دریاچه ارومیه پا به میدان اجراییات گذاشت، همگان (از جمله فعالان و دوستداران و انجمن‌های مردم نهاد محیط‌ زیستی) بسی خوشنود و خرسند بودند از این انتخاب باشکوه! و با خود می‌گفتند:« به واقع کدام نیک‌بختی و سعادت از این بالاتر که رییس جمهور یک کشور، قبل از نگرانی از بابت مسائل و معضلات سیاسی و اقتصادی و ... نگران وضعیت یک دریاچه کهن و پراهمیت باشد؟»
هرچند دولت تدبیر و امید «به واقع» در راستای احیای دریاچه ارومیه کم نگذاشت و با هرچه در توانش بود، پای کار آمد و البته به نتایج درخشانی از جمله تثبیت آب دریاچه و دمیدن روح زندگی در آن، دست یافت، اما دیری نپایید که دولت زیست محیطی ما، در گردش ایام و چرخش روزگار، به یکباره بر گذشته نسبتا روشن خویش در حوزه محیط زیست، صلواتی فرستاد و در حال حاضر، هر کاری می‌کند تا اثبات کند، دیگر آن دولت محیط‌زیستی سابق مرده است و جایش را به دولتی داده است که هیچ بویی از مروت و جوانمردی نسبت به محیط زیست نبرده است!

*دریای کاسپین، بر سر دوراهی مرگ و زندگی 
یکی از طولانی‌ترین و کسالت‌بارترین و البته دردناک‌ترین موضوعات محیط‌زیستی که از ابتدای روی کار آمدن دولت یازدهم، همه فعالان محیط زیستی به دنبال خاتمه دادن آن برای همیشه تاریخ بوده‌اند، موضوع انتقال آب دریای کاسپین به کویر مرکزی ایران بوده است.
متاسفانه هربار که می‌خواهیم همه حرف‌ و حدیث‌ها در این باره را دور انداخته و به قولی بگوییم (شتر دیدی ندیدی) باز کسی از میانه‌های میدان به یادمان می‌اندازد که این بازی کثیف بر سر آبی‎‌ترین و البته بزرگ‌ترین دریاچه جهان هنوز تمام نشده است و همچنان عده‌ای به ادامه دادن آن دلخوش هستند!

*آیا رییس جمهور زیر برگه فوت دریای کاسپین را امضا می‌کند؟ 
و اکنون بعد از مدتها که ریاست جمهور پس از آخرین سفر خود به سمنان، از ورود مستقیم به موضوع انتقال آب دریاچه کاسپین به سمنان پرهیز کرده بود، بنا به برخی از گفته‌ها و شنیده‌های برخی منابع موثق، از جمله حنیف‌رضا گلزار، گویا موضوعی که در دولت‌های نهم و دهم، «به شوخی» بر زبان آورده می‌شد، بناست در زیست محیطی‌ترین دولت تاریخ این سرزمین، بنیان گذاشته شود!

*آیا شوخی انتقال آب کاسپین به سمنان، جدی می‌شود؟
این فعال برجسته محیط زیستی در بخشی از نامه سرگشاده خود می‌نویسد:« اکنون در خلال نخستین سفر استانی دولت دوازدهم به زادگاه رییس جمهور، طرحی که اجرای آن در دولت قبلی (شوخی) نامیده می‌شد و نابودکننده محیط‌زیست و برباددهنده بیت‌المال، با وجود آنکه حتی ارزیابی زیست محیطی هم نداشت، در دستور کار جدی زیست محیطی‌ترین دولت تاریخ قرار گرفت و حسن روحانی در گردشی گیج کننده، وعده انتقال آب دریای کاسپین به زادگاهش را بر زبان آورد. همه چیز هم از قبل با تلاش‌های شبانه روزی خباز، استاندار وقت و سایر مدیران استانی هماهنگ شده بود. در اقدامی غیر‌اخلاقی، نامه‌ای با امضای شبکه سازمان‌های زیست‌محیطی استان در میان مردم توزیع شد که در آن تصریح شده بود سازمان‌های مردم نهاد زیست‌محیطی استان سمنان، بی‌صبرانه منتظر اجرای این طرح هستند یا مخالفتی با آن ندارند (نقل به مضمون)»
وی در قسمت بعدی یادداشت خود، گوشه دیگری از پرده‌ حقیقت را بالا می‌زند و ادامه می‌دهد:« از این اقدام ناشایست و اهداف دست اندرکاران آن که خود سنگ بنایی شد برای ناکامی کارکرد شبکه زیست‌محیطی استان سمنان و حواشی آن درمی‌گذریم. از زمان گردش دولت روحانی تا امروز بارها ضرورت اجرای طرح انتقال آب کاسپین به سمنان از سوی مسئولین و برخی نمایندگان استان سمنان در مجلس به عنوان تنها راه غلبه بر بحران آب در دستور کار دوباره مدیران قرار گرفت و روی کارآمدن عیسی کلانتری هم که با همه اصول و مبانی بنیادین حفاظت محیط زیست، گویی عناد دارد به همراه اظهارنظرهای همیشه حاشیه سازش در این حوزه، مزید بر علت شد تا نه تنها مسئولین در سمنان، بلکه مدیران استان هم مرز جنوبی یعنی اصفهان نیز اقدام به مطالبه‌گری آب کاسپین به عنوان تنها راه نجات از بی‌آبی کنند!»
گلزار، عنوان می‌کند:« اینکه چه شد که آن شوخی در دولت قبل، در این دولت جدی شد، همچنان موضوعی سر به مُهر باقی مانده است؛ اما این پرسش را میان کنشگران حوزه محیط زیست ایجاد کرده که آیا دولت روحانی، به واقع دولت محیط زیستی است؟»
این فعال محیط زیستی می‌افزاید:« رییس جمهور روحانی چنان در اجرایی شدن این طرح جدی بوده که در نخستین سفر استانی خود به زادگاهش در بخشی از بیانات خود برای موجه و ضروری جلوه دادن اجرای این شوخی دولت مهرورز که امروز جدی شده چنین بیان کرد:«80 درصد مشکلات زیست محیطی اجرای این طرح برطرف شده و طی هفته‌های آینده 20 درصد باقی مانده هم بر طرف خواهد شد! و از آن روز تا این هفته که سفر استانی دیگری در دست رقم خوردن و تلاش‌هایی دیگر برای اجرای این طرح نابودگر محیط زیست در حال رقم خوردن است، بیش از دو سال می‌گذرد اما هنوز طرحی بر این مدار ارائه نشده است! این هفته که در آستانه دور دیگری از سفر استانی رییس جمهور به استان سمنان هستیم بار دیگر ضرورت اجرایی شدن پرهزینه‌ترین و پر آسیب‌ترین طرح انتقال آب بین حوزه‌ای به عنوان تنها راه غلبه بر بحران آب در دستور کار مسئولین استان سمنان قرار گرفته است. غم بسیار بزرگی بر دلها مستولی می‌شود، آنگاه که در می‌یابی هنوز با وجود این همه رخدادهای تلخ و تجربه‌های شکست خورده انتقال آب بین حوضه‌ای در جای جای کشور، مسئولین در استان سمنان همچنان چشمان خود را بسته و هنوز بر طبل انتقال آب بین حوضه‌ای  می‌کوبند.»
گلزار، در نهایت نیز انگشت اتهام را به سوی خود و هم مسلکانش نشانه می‌رود که:« کجای راه را اشتباه رفته‌ایم که هنوز نتوانسته‌ایم نمایندگان خود در مجلس را توجیه کنیم که انتقال آب بین حوضه‌ای روش درستی نیست و پیامدهای منفی بلندمدت آن از مزیت‌های احتمالی کوتاه‌مدت آن بسیار بیشتر است؟»

*کلام پایانی
اینک، سفر استانی رییس جمهور به سمنان و اظهارنظرهای احتمالی‌اش در خصوص تایید یا منتفی اعلام کردن انتقال آب دریای کاسپین به کویر مرکزی ایران، دولت دوازدهم، فعالان محیط زیست، مردم سمنان و مازندران و همه ایران را بر سر یک دوراهی بسیار خطرناک قرار داده است!
دوراهی وحشت‌ناکی که یک سوی آن، به نابودی قطعی، حتمی و دردناک دریای کاسپین منتهی می‌شود و سوی دیگر آن، حیات بزرگ‌ترین دریاچه دنیا را تضمین می‌کند.
فقط کاش، رییس جمهور، مسیر نابودی دریای کاسپین را انتخاب نکند که اگر چنین بشود، تا ابد به نفرین کاسپین و آیندگان گرفتار می‌شود.

 

 
 

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی