• منتشر شده در پنج شنبه, 23 آذر 1396 09:33
خبرشمال از استقرار پتروشیمی در بندر امیرآباد گزارش می‌دهد

مُهر تایید بر گواهی فوت میانکاله!

 

 

خبرشمال / 
آنگاه که از اشتغال سخن می‌گوییم، نخست باید به این سوالات مهم جواب دهیم که تعریف ما از اشتغال چیست؟ گروه هدف اشتغال ما چه کسانی هستند؟ 
این اشتغال، چه میزان فرصت شغلی ایجاد می‌کند؟اما فارغ از سوالاتی که همگی ناظر بر وجه اقتصادی اشتغال هستند، سوالات دیگری نیز بر آن مترتب می‌شود که مهم‌ترین
آن‌ها، سوالاتی‌ست که به نگرانی‌های زیست‌محیطی پاسخ می‌گویند، مثل این قبیل سوالات که: اشتغال، در کدام منطقه جغرافیایی و محدوده طبیعی صورت خواهد گرفت؟ آیا این اشتغال، در کوتاه‌مدت و یا بلندمدت، باعث از بین رفتنِ آب، خاک، هوا نخواهد بود؟ و مهم‌ترین سوالی که شاید
پاسخ تمامی این سوالات را دربرگیرد؛ آنکه اصلا اشتغال به چه قیمتی؟!
اکنون که صحبت از استقرار صنعت بزرگ پتروشیمی در بندر امیرآباد و در حاشیه حریم تالاب بین‌المللی، پناهگاه حیات وحش و ذخیره‌گاه طبیعی زیست‌کره، یعنی میانکاله زیبا به میان آمده و سازمان حفاظت محیط‌زیست ایران نیز، تلویحا تاییدیه استقرار این صنعتِ عظیم شیمیایی را در کنار این منبع بزرگ طبیعی، ارائه داده است، قلب بسیاری از دوستداران و دلسوزان این عرصه وسیع طبیعی، توریستی، را برای حفاظت از این پیکره نیمه جان، به حرکت درآورده است.
قلب‌هایی گرم و تپنده که شاهد و ناظر آخرین تقلاهای این کالبد سبز برای ادامه حیات هستند و دوست ندارند، با سکوت‌شان، مُهر تاییدی بر گواهی فوت میانکاله بزنند!

پدر معنوی میانکاله و غمِ فرزند
علی ابوطالبی، مسئول آموزش و پژوهش زیست‌محیطی اداره محیط‌زیست بهشهر، که حدود بیست سال از عمر گرانبهایش را پای حفظ و حراست از این حریم سبز گذاشته است، یکی از معدود افرادی‌ست که با شادی میانکاله، شاد و با روزهای غمناکی او غمگین بوده است.
او که سال‌های سال است، صبح‌ها به عشق میانکاله از خواب برخاسته و شب را با شوق دیداری دیگر، به صبح رسانده است، با خبرشمال 
درباره دغدغه‌ها و دردهای بی‌شمار این تجلی سبز، در طول سال‌های غربت و محرومیت، در خانه، سخن گفته است.

هرجا سخن از صنعت به میان آمد، طبیعت، مجبور به عقب‌نشینی شد!
ابوطالبی، از اساس، موافقِ استقرار صنعت پتروشیمی در نزدیکی حریم میانکاله نبوده و در همین ارتباط به خبرشمال می‌گوید: در صورت پاگرفتن این صنعت سیاه، تبعات منفی آن، به زودی دامن این وسعت طبیعی را خواهد گرفت، زیرا هرجا سخن از صنعت به میان آمد، طبیعت، مجبور به عقب‌نشینی شد!

سند آمایشی که نیست
ابوطالبی در ادامه اینگونه توضیح داد که متاسفانه، برخی آقایان، ایران را با اروپا اشتباه گرفته‌اند و در کشوری که هنوز سند آمایش سرزمین برای طرح‌های توسعه‌ای و صنعتی، به درستی تهیه و تدوین نشده و صدالبته بدتر، سازمان حفاظت محیط‌زیست آن نیز قدرت اجرایی لازم برای مجاب و محدود و کنترل کردن غول‌‎های صنعتی بزرگ را ندارد، در صدد عملی کردن طرح‌های به شدت تهدیدآمیز و مخرب صنعتی برای طبیعت برآمده‌‎اند. 
مازوت، بلای جان مرکبات منطقه
این مسئول آموزشی و ضابط قضایی محیط‌زیست در بهشهر، به تجربه تلخ استقرار نیروگاه شهید سلیمی نکا در این منطقه اشاره کرده و گفت: مصرف مازوت در این نیروگاه بزرگ برقی کشور، تا مدت‌ها باعث آلودگی خاک منطقه به این فلز سنگین و نتیجتاً مازوتی شدن مرکبات در روستاهای زاغمرز، نوذرآباد، دنگسرک و ... شد که در نهایت، با ورود دادستانی به مسئله، تا حدودی جلوی آلودگی مرکبات منطقه، به این ماده سرطان‌زا گرفته شد.
کاهش 90درصدی پرندگان در تالاب لپو
این فعال زیست‌محیطی با بیان اینکه استقرار صنعت پتروشیمی، در منطقه با توجه به موقعیت حساس و بغرنج میانکاله، به شدت خطرناک و تهدیدزاست، افزود: تاسیسات این صنعت بزرگ، چسبیده به پناهگاه میانکاله و ذخیره‌گاه ارزشمند زیست‌کره است و بی‌شک، تالاب لپو، به عنوان پیشانی میانکاله، در معرض بیشترین تاثیرات و عوارض منفی این صنعت شیمیایی قرار خواهد گرفت.
وی، همین مقدار عوامل انسانی دخیل در تخریب تدریجی میانکاله، همچون استقرار نورافکن‌ها و احداث جاده آسفالته در مسیر تالاب 600 هکتاری لپو را بسیار اسفبار خواند و توضیح داد: قبل از تاسیس و توسعه بندر امیرآباد، حدود 35 هزار قطعه پرنده در 70 گونه مختلف در این منطقه حضور داشتند که اکنون با کاهش 90درصدی پرندگان، تعداد آن‌ها در سال‌های اخیر به حدود 3هزار عدد رسیده است.

صدور مجوز احداث و بهره‌برداری از صدها واحد پرورش ماهی و آب‌بندان در بالادست منطقه میانکاله
ابوطالبی، دردمندانه، به این نکته اشاره می‌کند که ادامه حیات میانکاله تا همین جای کار هم، به دلیل کاهش شدید دبی آب از بالادست و آتش‌سوزی‌های گسترده در منطقه، در هاله‌ای از ابهام قرار گرفته است.
وی، همچنین به مجوز احداث و بهره‌برداری از صدها واحد پرورش ماهی و آب‌بندان در بالادست منطقه میانکاله نیز اشاره کرد و افزود: متاسفانه از آنجا که تعطیلی این واحدهای تجاری و بهره‌بردار، که مجوز فعالیت خود را از سازمان حفاظت محیط‌زیست در طول این سال‌ها، گرفته‌اند، تبعات اجتماعی بزرگی را به همراه دارد، کمتر کسی از مسئولان، به دنبال حلِ ریشه‌ای معضلِ خشکی و در نهایت نابودی این تالاب مهم هستند.

نگرانی از بابت احداث پالایشگاه حسین آباد
احداث پالایشگاه حسین‌آباد، در مساحت تقریبی 60 هکتار از اراضی این منطقه، نیز از دیگر دغدغه‌های مهم این فعال و آموزگار زیست‌محیطی بوده است.
علی ابوطالبی، احداث پالایشگاه حسین‌آباد بهشهر در حد فاصل 6، 7 کیلومتری این منطقه حفاظت شده که فعلا بنا به دلایلی نامعلوم، مسکوت مانده است را از جمله بزرگ‌ترین تهدیدات این نقطه با ارزش طبیعی در مازندران عنوان و تصریح کرد: پالایشگاه‌ها به لحاظ قوانین صریح زیست‌محیطی، باید در منطقه‌ای مستقر شوند که سطح ایستایی آب‌های زیرزمینی آن ناحیه، حداقل بین 20 تا 40 متر باشد و این در حالی‌ست که سطح آب در منطقه حسین‌آباد، غرقاب بوده و به این جهت، اصلا محلی مناسب برای استقرار پالایشگاه، محسوب نمی‌شود.

در جایی که آب هست، احتیاجی به تیمم نیست!
وی سخنان خود را اینگونه ادامه داد: در جایی که قطب کشاورزی، باغداری و دامداری محسوب می‌شود، احداث پالایشگاه و یا صنعت عظیم و مخرب پتروشیمی، هیچ دلیل قانع‌کننده‌ای برای اشتغال‌زایی به شمار نمی‌رود و این در حالی‌ست که با استقرار صنایع تبدیلی و تکمیلی (سبز)، فرصت‌های شغلی بسیاری در کنار تحقق هدف حفظ و حراست از محیط‌زیست، به وجود خواهد آمد.

اسناد خیانت‌های ما روزی برملا خواهد شد!
مسئول آموزش و پژوهش زیست‌محیطی اداره محیط‌زیست بهشهر، با بیان اینکه اگر این صنعت عظیم نفتی، در میانکاله پا بگیرد، مرگ میانکاله حتمی خواهد بود، گفت: ما آخرین نسلی بودیم که می‌توانستیم جلوی تخریب و نابودی محیط‌زیست و منابع طبیعی‌ خود را بگیریم، اما متاسفانه ما با تشدید عملیات‌ها و طرح‌های توسعه‌ای یک جانبه و تهدیدزا، چنان بلایی بر سر طبیعت آوردیم که آیندگان، روزی اسناد خیانت‌های بزرگ ما را برملا خواهند کرد.

آرزوی رهایی از تله مرگ!
ابوطالبی، در پایان با اشاره به اینکه صنایع بزرگ ایران، به هیچ روی، خود را ملزم به رعایت اصول و مقررات زیست‌محیطی ندانسته و مجهز به بهره‌گیری از به روز‌ترین و مطمئن‌ترین کنترل‌کننده‌های آلاینده‌های آب، هوا و خاک نیستند، ابراز امیدواری کرد که بر اساس ارزیابی‌های درست و دقیق کارشناسان خبره، دلسوز و باوجدان سازمان حفاظت محیط‌زیست، تالاب میانکاله هرچه زودتر از این تله مرگ نجات یابد.

مسیر معکوس سازمان حفاظت محیط زیست
اما ابوطالبی، تنها فعال زیست‌محیطی نبود که از دغدغه‌ها و نگرانی‌های خود، درباره آینده و سرنوشت غم‌بار میانکاله، گفت؛ داریوش عبادی، مدیر شبکه تشکل‌های محیط‌زیست و منابع طبیعی مازندران نیز فرد دیگری بود که آثار و نشانه‌های درد جانکاه میانکاله، در تک‌تک کلمات و حرف‌هایش جاری بود.
وی ابتدا به یادآوری چند محور اساسی حولِ مدار حفاظت از میانکاله پرداخت و گفت: نخست اینکه، سازمان مذکور، بر اساس قوانین موجود در این ارتباط، قبل از هرگونه ارزیابی کارشناسانه و بررسی همه جانبه امر، نمی‌تواند حتی به تایید تلویحی و شفاهی این خواسته عجیب بپردازد و بر همین مبنا ، مسیر معکوسی که ریاست سازمان حفاظت محیط‌زیست ایران در این باره در پیش گرفته، بسیار تعجب‌آور و قابل تامل و بحث و بررسی است.

استقرار صنایع پتروشیمی در شمال ممنوع است
دومین محوری که بنا به نظر داریوش عبادی، موضوع پاگرفتن و استقرار صنعت پتروشیمی در منطقه امیرآباد را از اساس نقض می‌کند، بندی از سند آمایش سرزمین، مصوبه سال 83 است که بر این مبنا، استقرار هرگونه صنایع پتروشیمیایی، در شمال ممنوع اعلام شده است.

ما تابع مقررات بین‌المللی هستیم 
عبادی در توضیح سومین نقض قانونی که در پیِ این اتفاق، انجام خواهد گرفت، اشاره و عنوان کرد: ایران، سال‌هاست که تابعیت خود را از مقررات بین‌المللی حفاظت از تالاب‌ها و منابع آبی اعلام کرده است و از این رو، به لحاظ قانونی قادر به استقرار صنایع پتروشیمی، در کنار ساحل خزر، که از جمله صنایع آب‌بر نیز محسوب می‌شود، نخواهد بود.

به خطر افتادن اکوسیستم دریای خزر
مدیر شبکه تشکل‌های محیط‌زیست و منابع طبیعی مازندران، در توضیح این مطلب افزود: با گرم شدن آب، در پیِ گرمایش حاصل از خروجی‌های تاسیسات این صنعت، آسیب جدی به اکوسیستم دریای خزر وارد می‌شود که به هیچ وجه قابل جبران نیست.

پساب‌ها به کجا می‌ریزند؟!
عبادی گفت: از طرف دیگر، باتوجه به اینکه سطح آب‌های زیرزمینی در منطقه، بالاست، در صورت استقرار این صنعت، باید معلوم شود که پساب‌ها و لجن‌های نفتی حاصل از کار، به کجا خواهد ریخت و یا امحاء خواهد شد؟ وی ادامه داد: در صورت استقرار این صنعت، در منطقه حفاظت شده میانکاله، با توجه به ایجاد دودکش‌های عظیمی که گازهایی چون بنزن، اکسید گوگرد، نیتروژن، از سویی و تراکم جمعیتی قابل توجه منطقه، از سویی دیگر، هیچ تضمینی برای زیست سالم مردم منطقه وجود نخواهد داشت.

ما مخالف صنعت و اشتغال نیستیم
عبادی، در پایان با بیان اینکه ما به هیچ روی، مخالفِ پاگرفتن صنایع و ایجاد فرصت‌های شغلی جدید در استان مازندران نیستیم، اما به واقع، در شرایطی که 70درصد از شهرک‌های صنعتی ما تعطیل یا نیمه تعطیل هستند، پیش‌بینی اهداء هزار هکتار از اراضی عرصه میانکاله، در قالب بانک زمین به بندرامیرآباد برای احداث شهرک‌های صنعتی جدید و یا استقرار صنعت مخرب و آلوده پتروشیمی در نزدیکی حریم این منطقه حفاظت شده، چه معنایی دارد؟!

کلام آخر
میانکاله را می‌بینم که بر بستری از غفلت ،محرومیت، مظلومیت و غربت، با نگاه‌هایی معنادار که درد را فریاد می‌کشد، از ما می‌خواهد تا به دادش برسیم و نگذاریم، چشم‌های آبی و زیبایش برای همیشه به روی آبی آسمان بسته شود، اما نه! انگار او مرده است و دیگر نفسش از قفس تنگ سینه بیرون نمی‌آید...!
پرندگان بی آشیانش را می‌بینم که در داغِ بی‌خانمان شدن، می‌سوزند و بر مسببان اصلی این ننگ تاریخی، لعنت می‌فرستند و از خدای خود می‌خواهند تا آنان را به سزای اعمال زشت‌شان برساند.
اما کمی بعد... صبح شده است، از خواب می‌پرم و می‌بینم، میانکاله نیمه‌جان، هنوز با چشمانی نیمه باز، در انتظار کمک نشسته است.
کاش این بار، خواب نباشد...

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی