آخرین اخبار :
  • منتشر شده در دوشنبه, 20 شهریور 1396 08:02
خبرشمال زندگی معلولان ذهنی را بررسی می‌کند

در آن‌سوی دیوار

 

 

خبرشمال/ گروه اجتماعی

در تمامی جوامع انسانی از آغاز تا کنون همواره گروه‌‌‌هایی بوده اند که از نظر عامه مردم حاشیه ای و "دیگری" محسوب شدند. یکی از این گروه از انسان‌‌‌ها، معلولان اعم از معلولان جسمی یا ذهنی هستند که بنا به گفته جامعه شناسان در طول تاریخ به گونه ای بازنمایی شده اند که گویی گروه های فرعی انسانی‌‌اند.
یکی از این طرز تلقی های ناعادلانه در مورد معلولیت نگرش داروینیسم اجتماعی است. در این نگاه جامعه صحنه نزاع گروه ها و اقوام و دسته‌‌‌هاست. هر قوم و گروهی از افراد که برتری دارد در این نزاع نابرابر باقی مانده و گروه های ضعیف تر از صحنه روزگار حذف می شوند. این نگرش که به جامعه نگاهی همچون قانون جنگل دارد معتقد است فقرا، معلولان و گروه‌‌‌هایی این چنین می بایست به سبب ضعف شان حذف شده و اغنیا و قدرتمندان مطابق قانون طبیعت عنان امور را در دست گیرند.

متاسفانه رواج چنین دیدگاه‌هایی در دراز مدت سبب در حاشیه قرار گرفتن معلولان در کشور شد. اما درسال 1380 بود که مرکز آموزشي توانبخشي و نگهداري معلولين ذهني شهداي بالا لموك قائم شهر که به خانه دوست نیز معروف است، جنب پل سيارود در عبور بالا لموك شهرستان قائم‌شهر تاسیس شد تا معلولان ذهنی در آن زندگی کنند و در این مرکز به صورت آکادمیک، با معلولان کار و تمرین حتی در زمینه تئاتر صورت گیرد تا به نوعی در عمل برخورد با این نوع دیدگاه‌ها صورت گیرد. برگزاری کلاس‌‌های آموزشی از جمله مجسمه سازی و نقاشی برای این معلولان از دیگر اقدامات انجام شده در این بخش بود. به همین بهانه با«محسن احسانی» یکی از مددکاران این مجموعه که تجربه کارگردانی گروه هنر و تئاتردرمانی نگاشت را دارد، با روزنامه خبرشمال هم کلام می‌‌شود.

é تئاتر درمانی برای برخورد با انزواست
کارگردان گروه هنر و تئاتردرمانی نگاشت با بیان اینکه فیلم داستانی « آن‌‌‌ سوی دیوار » کاری از کارگاه هنر معلولین نگاشت است، اظهار کرد: این فیلم داستانی به نویسندگی و کارگردانی اینجانب و تهیه کنندگی دکتر جمشید احمدپور جدیدترین محصول کارگاه هنر معلولین _ نگاشت وابسته به آسایشگاه خیریه معلولین ذهنی شهدای بالالموک (خانه دوست) است.
احسانی با بیان اینکه فیلم نگاهی به زندگی معلولان در یک آسایشگاه شبانه روزی دارد، تصریح کرد: در نگارش اولیه فیلم یکی از معلولین گمان می‌کند خوشبختی را تنها خارج از دیوارهای آسایشگاه به دست می‌آورد و هرکاری انجام‌ می‌دهد تا به این مهم دست یابد.
این مددکار و کارگردان با بیان اینکه در این مجموعه تنهایی و دلتنگی بسیاری از معلولان که چشم به راه خانواده خود و یا مردم عادی هستند به چشم می‌‌آید، گفت: اواخر سال 89 بود که دیدم یکی از بچه‌های مرکز در گوشه‌ای از حیاط تنها نشسته است. به سراغش رفتم و حالش را پرسیدم. مشکلش این بود که خانواده‌اش او را نمی‌پذیرفت. گفتم باید خودت را نشان بدهی. ناخودآگاه به او پیشنهاد بازیگری دادم و گفتم که با یک بازی خوب خودت را نشان بده. او هم پذیرفت. 
احسانی با بیان اینکه همین اتفاق بهانه‌ای شد تا کار تئاتر را با این بچه‌ها آغاز کنم، ادامه داد: البته در ابتدای راه از باتجربه‌های تئاتر قائمشهر نیز کمک گرفتم که با حضورشان در کلاس‌ها نکات لازم را به من یادآوری می‌کردند و می‌آموختند. کم کم دیدیم نمایش باعث بهبودی بعضی از بچه ها شد.
وی افزود: در همین کلاس‌ها با تلاش یک سری از جوانان منطقه موسیقی درمانی و ورزش‌های ایروبیک و برایتونیک به‌طور مداوم کار می‌شود. کلاس‌های قصه‌خوانی و قصه‌گویی هم داریم.
این مددکار و کارگردان با بیان اینکه روی نمایشنامه‌ها حساس هستم و نمایشنامه‌ها را مرتبط با معلولان انتخاب می‌کنم، اظهار کرد: پس از مدتی کار متوجه شدم این نمایشنامه‌ها نتیجه درمانی دارند. یعنی یک سری از بچه‌ها که اصلاً حرف نمی‌زدند قدرت تکلم خود را به‌دست آوردند. یا نمایش در بروز احساسات برخی از بچه‌ها تاثیرگذار بود. برای بچه‌هایی که خانواده نداشتند در فضای نمایش اتودهایی از خانواده را کار کردیم که وقتی خانواده را ببینید چه واکنشی دارید. بعضی از این بچه‌ها در ابتدا درکی از خانواده نداشتند. اما در نمایش به این درک رسیدند و بعد از چند جلسه تمرین در مقابل کارکتری که به‌عنوان مادر تعریف شده بود شاهد رفتارهای عاطفی این بچه‌ها بودیم. کار تئاتر باعث شد بچه‌های ما برخورد احساسی را یاد بگیرند.
احسانی خاطرنشان کرد: کار با 5 نفر آغاز شد و کم‌کم بچه‌های دیگر را به جمع اضافه کردم. برای حضور بچه‌ها در گروه هم محدودیت قائل نیستم. بچه‌هایی هستند که اصلاً نمی‌توانند بازی کنند. اما در کلاس‌ها شرکت می‌کنند. برای من محدودیتی وجود ندارد که چه افرادی در کلاس‌ها شرکت کنند.
معلولان این مرکز هم در گفت وگو با ما از روزهایی که با عشق بازیگران سپری کردند و از تاثیر تئاتر بر زندگیشان می‌گویند.

é تولد سالانه 25 تا 30 هزار کودک معلول ژنتیکی
مدیر کل بهزیستی مازندران با بیان اینکه سالانه بین 25 تا 30 هزار کودک معلول ژنتیکی متولد می‌شود که هر کدام بار درمانی سنگینی به خانواده و جامعه وارد می‌کنند در حالی که با غربالگری و مشاوره ژنتیکی قابل پیشگیری است، گفت: با این حجم زیاد معلول، باید در پی توانمندسازی و حفظ شان آن ها و بسترسازی در جامعه باشیم.
این مسئول با اشاره به راه‌اندازی 10 خانه کوچک ویژه معلولان ذهنی مرزی یا خفیف در استان اظهار کرد: این اقدام در راستای ایجاد فرصت مناسب جهت ظرفیت‌سازی برای حضور جدی معلولان ذهنی مرزی و خفیف برای مشارکت اجتماعی، تحصیل، اشتغال و ازدواج است.
آرام تاکید کرد: معلولیت جامعه ما باعث شده فردی که نقص دارد نتواند در جامعه فعالیت کند و ما باید کاری کنیم که معلول از خانه بیرون بیاید و توانمندی هایش را ارائه دهد.
وی در بخش دیگری از سخنانش با تاکید بر اجتناب ناپذیر بودن حضور افراد معلول در جامعه، افزود: با پیشرفت علم پزشکی، معلولیت های ژنتیکی امروزه درصد کمی را به خود اختصاص می دهد و به جای آن، تصادفات جاده ای، شیوه های جدید زندگی و تفریح و... علل اصلی معلولیت به شمار می رود

é سخن پایانی
اینجا نگاه ها ثابت می ماند، نگاه‌‌هایی که هزاران حرف را نفس می‌کشند، دستانی که دراز می‌‌شوند، نه برای پول بلکه این بار برای محبت تا نوازش‌شان کنی، بهشتی کوچک با فرشته های زمینی، با خانواده‌هایی که در برخی موارد خسته می‌شوند و ترکشان کردند. سرکشی به این قشر از مردم برادران و خواهران دینی کار بسیار پسندیده است خاصیت اولش این است که شکر گزار سلامت خود می‌شویم و دوم دادن روحیه و انرژی مضاعف به این معلولان برای ادامه زندگی در آغوش مردم است. بیایید کمی مهربان باشیم.

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی