آخرین اخبار :
  • منتشر شده در پنج شنبه, 12 تیر 1399 12:42
«خبرشمال» از تاثیر منفی تجهیزات فرسوده بر عملکرد محیط‌بانان در مازندران می‌نویسد؛

جنگیدن با دست‌های خالی

 
 
 
 

گردآوری: ماه‌بانو صالح‌نژاد /


اشاره: زمانی که از «دومینوی خشونت» در جنگل‌های مازندران نوشتم و مطلب را برای گرفتن تایید به استادم و مشاور روزنامه، «علی‌سینا رویگریان» تحویل دادم، اولین واکنشش این بود که فرسودگی تجهیزات جنگل‌بانی‌ها و حافظان محیط زیست را در نظر بگیرم. محیط‌ زیست مازندران با پهنای ۵۰۰ هزار هکتاری به‌عنوان یکی از حساس‌ترین استان‌های کشور از نظر طبیعت و گونه‌های جانوری، هیچ وسیله مدرن نظارتی ندارد و البته که جز با تلاش محیط‌بانان زحمتکش، با نظارت مردم علاقه‌مند به محیط زیست و گزارش آنان، از احوال حیوانات ارزشمند این منطقه باخبر نمی‌شوند.
مازندران ۲ میلیون و ۴۰۰ هزار هکتار مساحت دارد که حدود ۲۰ درصد از مساحت استان را مناطق حفاظتی تشکیل می‌دهد. با وجود زیست ۵۰۰ گونه جانوری در اراضی حفاظتی استان، حدود یک سوم از آن‌ها را گونه‌های در خطر انقراض و یا نیازمند حمایت، تشکیل می‌دهد. این میزان تراکم جانوری و گونه‌های در معرض انقراض در مازندران در حالی‌ست که ۳۰۰ محیط‌بان حفاظت از این مناطق را برعهده دارند. به عبارتی به‌طور میانگین سهم هر محیط‌بان حفاظت حدود دو هزار هکتار از اراضی حفاظت‌شده است.
با این وجود مشکل اساسی حفاظت محیط زیست و مناطق حفاظت‌شده استان فقط به گستردگی عرصه حفاظتی و محدودیت نیروی محیط‌بانی خلاصه نمی‌شود، زیرا گویا بزرگ‌ترین چالش محیطبانان این خطه سرسبز شمال تجهیزات فرسوده‌ای است که مانع از فعالیت محیط‌بانان و مقابله آنان با سودجویان و مخربان محیط زیست می‌شود.
با توجه به این‌که حفاظت از محیط زیست به‌خصوص در استانی به حساسیت مازندران حیاطی به نظر می‌رسد، اما چالش تجهیزات فرسوده جدی‌تر از آن است که بتوان با مدیریت منابع آن را حل کرد. استانی که در هر یک‌هزار هکتارش از اراضی حفاظت‌شده خود یک گونه جانوری که یک سوم آن‌ها را گونه‌های کمیاب و در معرض خطر تشکیل می‌دهد را جای داده است، نیازمند نگاه مدرن با تجهیزات به روز به‌خصوص در حوزه خودرویی و دیده‌بانی دارد.
متاسفانه بررسی‌ها نشان می‌دهد که مازندران از هر دو بخش تجهیزات مدرن خودرویی و دیده‌بانی محروم است به‌طوری‌که میانگین عمر تجهیزات خودرویی و موتوری محیط‌بانان استان برای گشت‌زنی حدود یک دهه و دیده‌بانی نیز بیش از این میزان است.
کم‌تعداد بودن محیط‌بانان، فرسودگی تجهیزات خودرویی و دیده‌بانی، بالا بودن سطح اراضی حفاظتی و فقدان تناسب حقوق و مزایای محیطبانان در برابر شغل سخت آنان به‌خصوص در سال‌های اخیر باعث شده انگیزه برای حفاظت از این مناطق به عنوان شاهرگ حیاتی و تنفسی استان کاهش یابد.
این در حالی‌ست که به تناسب فرسودگی نیرویی و تجهیزاتی محیط‌بانان در سال‌های اخیر - که حتی از داشتن یک پهباد ناقابل محروم‌اند! - کوه‌خواری، زمین‌خواری، دریاخواری و تعارض به اراضی زیست‌محیطی این خطه شمال کشور در سایه نارسایی‌ها افزایش چشمگیری داشته که رنج محیطبانان را دوچندان کرده است.
نمونه تعارض به محیط‌ زیست و زحمت‌سازی برای محیطبانان را می‌توان به افزایش رو به رشد شکارهای غیرمجاز، درگیری گاه و بیگاه آن‌ها با محیطبانان، آتش‌سوزی عمدی و غیرعمدی  اراضی حفاظتی دید که سال‌ها رنج آن بر تن محیطبانان سنگینی می‌کند.
«علی‌ کلانه» رییس پارک ملی پابند و یکی از محیطبانان نمونه ملی در استان مازندران مهمترین مشکلات محیطبانان را صرف‌نظر از سختی کار و پایین بودن دستمزد، تجهیزات سنتی تحت اختیار محیطبانان عنوان کرد.
این محیطبان مازنی که تاکنون سه بار به‌عنوان محیطبان نمونه‌ ملی انتخاب شده، اظهار داشت: تمام تجهیزات در اختیار ما اعم از سلاح، دوربین و خودرو، فرسوده و قدیمی بوده و این در حالی‌ست که تجهیزات متخلفان زیست‌محیطی مدرن‌اند و قابل مقایسه با تجهیزات ما نیستند. این نابرابری تجهیزات و امکانات، کار محیطبانی را دشوارتر می‌کند.
کلانه در مورد جلیقه ضدگلوله گفت: این جلیقه‌ها به‌دلیل سنگینی کمتر مورد استفاده محیطبانان است چراکه کار ما در مناطق صعب‌العبور بوده و همراه داشتن جلیقه با سایر تجهیزات خواب و خوراک حرکت را دشوار می‌کند.
وی خاطرنشان کرد: علاوه بر آن خودروهای ما فرسوده و غیرقابل استفاده در مناطق کوهستانی و صعب‌العبور است که این مشکل نیز رسیدگی به گزارشات و گشت‌زنی‌ها را بسیار دشوار می‌کند.
فرمانده یگان حفاظت محیط ‌زیست مازندران فرسودگی تجهیزات خودرویی، پایین بودن حقوق و کم‌تعداد بودن نیروی محیط‌بانی را مهمترین مشکل محیط ‌زیست استان در سال‌های اخیر می‌داند.
«مسلم آهنگری» گفت: در شرایط فعلی تجهیزات خودرویی محیطبانان در مازندران فرسوده است و آن‌ها برای انجام وظایفشان در حفاظت از مناطق حفاظتی در برابر تعارض شکارچیان غیرمجاز و سایر متخلفان با مشکل مواجه‌اند.
وی اضافه کرد: محیطبانان برای حفاظت از اراضی زیست‌محیطی در سطح استان نیاز به تجهیزات خودرویی حداقل در حد و قواره شکارچیان دارند و این در حالی‌ست که هم‌اکنون فاصله تجهیزات خودرویی محیطبانان با متخلفان زیست‌محیطی و شکارچیان نابرابر است و نمی‌توان انتظار داشت با این تجهیزات فرسوده آن‌ها بتوانند وظایفشان را به‌درستی انجام دهند.
مدیرکل محیط زیست مازندران هم از فرسودگی تجهیزات خودرویی، پایین بودن حقوق و دستمزد محیطبانان و کم تعداد بودن این نیروها گله کرد و گفت: ما ۵۳۰ هزار هکتار اراضی حفاظتی داریم با حدود ۵۰۰ گونه جانوری، که بخش زیادی از گونه‌‌ها در معرض خطر قرار داشته و نیاز به حفاظت بیشتری دارند. با چنین شرایطی ما کمتر از ۳۰۰ محیطبان داریم.
«حسین‌علی ابراهیمی» افزود: صرف نظر از کمبود محیطبان، محیط ‌زیست استان برای حفاظت از مناطق حفاظتی با تجهیزات فرسوده خودرویی در اختیار دارد که به‌طور عملی حفاظت از مناطق را برای ما بیش از گذشته دشوار می‌کند.
وی همچنین دشواری کار محیطبانان استان را در نابرابری تجهیزات در اختیار محیطبانان در مقابل تجهیزات روزآمد شکارچیان غیرمجاز و معارضان به محیط زیست دانست و اظهار داشت: ما حدود ۷۰ دستگاه خودرو داریم که عمر آن‌ها بیش از ۱۰ سال است و قابل استفاده در مناطق صعب‌العبور نیست و از لحاظ قانونی نیز اجازه نوسازی این ناوگان را نداریم.
ابراهیمی اضافه کرد : با این شرایط محیطبانان ما به دلیل علاقه به کار و محیط زیست با دشواری به وظایفشان عمل می‌کنند و ما نیز نمی‌توانیم به دلیل محدودیت مالی حداقل انتظار خانواده آن‌ها را عملی کنیم. اگر حفاظت از محیط زیست برای ما مهم است، باید تجهیزات و اعتبارت ویژه‌ای نیز در اختیار ما قرار داده شود.
مدیرکل محیط ‌زیست مازندران خواهان توجه به دستمزد، تجهیز امکانات و مدرن‌سازی تجهیزات حفاظتی در محیطبانان در این خطه شمال کشور شد.

 

 
 

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی