• منتشر شده در پنج شنبه, 23 آبان 1398 10:21
«خبرشمال» درباره بازی حساس امروز ایران – عراق می‌نویسد؛

نگـران نبـاش!

 
 
 
 

هومن حکیمی/


اشاره: یک میلیونر عراقی گفته؛ «در صورت پیروزی مقابل ایران به هر بازیکنی که در این بازی گل بزند یک واحد آپارتمان به ارزش نود هزار دلار جایزه پرداخت خواهم کرد»!
بعدش یک نفر دیگر چنین خبرواره‌ای را از ذهن معیوبش بیرون داده که؛ «شکست ایران در این بازی رویای صعود به جام جهانی قطر را به کابوس تبدیل می‌کند».
ایران و عراق امروز ساعت 17:45 دقیقه در امان اردن به مصاف هم می‌روند.

1
اینکه عراق هم هنوز میلیونر دارد که می‌تواند چنین وعده‌ای به بازیکنان تیم ملی کشورش بدهد، نکته امیدوارکننده‌ای‌ست اما برای من که متنفرم از آنهایی که به لیگ مزخرفشان با وقاحت می‌گویند «خلیج عرب»، یک عامل برانگیزاننده است که بچه‌های تیم ملی؛ امروز، بزنند آنها را له و لورده کنند. امیدوارم که بچه‌های تیم ملی هم مثل من و خیلی‌های دیگر، بهشان برخورده باشد و جواب این جوجه میلیونر را در زمین بدهند.

2
مردم عراق را بگذاریم کنار و حتی بخشی از حاکمیت و دولت آنها را، بی‌تعارف ما همیشه انگار با عراقی‌ها در حال کشمکشیم. یک بار به صورت جنگی مرزی، یک‌بار به شکل تعارض‌ و اختلاف‌های سیاسی و البته بیشتر، در میدان رقابت فوتبال.
از آن بازی جام صلح و دوستی بین ما و عراقی‌ها در زمان سرمربی‌گری «علی پروین» که صفر صفر و خیلی چغرانه تمام شد تا آخرین رقابتمان با آنها در جام ملت‌های گذشته که آن هم صفر صفر شد، هیچوقت نتوانستیم با خیال راحت به مصاف‌شان برویم.
دو جام ملت‌های قبلی هم که گل بازی ما با آنها بود (و طبق معمول وقتی به بخش دراماتیک ماجرا می‌رسیم با عرب‌ها، همه چیز به نفع آنها تغییر می‌کند) «سردار آزمون» زود ما را پیش انداخت و آن‌قدر سوار بازی بودیم که له‌کردنشان نزدیک بود... تا اینکه لحظه شوم «مهرداد پولادی» از راه رسید و آن اخراج ابلهانه سخت‌گیرانه. ده نفره هم حریف ما نشدند و «گوچی» دقیقه 120، بازی را به ضیافت مرگ‌بار پنالتی کشاند و همان‌طور که گفتم، وجه تراژیک ماجرا نصیب ما شد.

3
با «بحرین»؛ آن یکی حریف چغر و بد بدنمان، هم کم مشکل نداشته‌ایم. خدا بیامرزد «محمد مایلی‌کهن» (که به «قطر» بیشتر مرتبط است!) و «بلاژویچ» را و «منامه» را که باعث شد، تیم رویایی 2002 ما بی‌نصیب شود از جام‌جهانی!
بحرین حدود یک ماه پیش دوباره شکست‌مان داد در خاک خودش و باعث شد که بازی امروز ما با عراق دوباره حساس و حیثیتی شود و پای این میلیونر دوزاری را به میان بکشد!
ما البته هم تعداد میلیونرهای‌مان از عراقی‌ها بیشتر است و هم تعداد بازیکنان باکیفیت‌مان اما این حساسیت لعنتی رقابت با آنها، همیشه زورش از کیفیت‌ها و کمیت‌ها بیشتر بوده.
4
حتی وقتی «علی دایی» را هم داشتیم (که هنوز هم به حضورش می‌بالیم) که محوطه 18 قدم حریف را برای ما بیمه می‌کرد، در انتخابی جام‌جهانی 1994 به عرقی‌ها 2 به 1 باختیم. دایی یک گل سخت به آنها زد که کافی نبود و اصلا آن تیم، ساخته شده بود برای اتفاق‌های عجیب و غریب. از گل منحصربه‌فردی که «بهزاد غلامپور» از «ژاپن» خورد تا بازی با عربستان که 4 به 3 باختیم با شوت‌های سرکش «فنونی‌زاده» و «جواد منافی» که مثل آنها کمتر در فوتبالمان متولد خواهند شد.

5
راحت بگویم، از تیم‌های عربی اصلا خوشم نمی‌آید. این «خلیج عرب» گفتن‌هایشان مرا از شدت عصبانیت به مرز جنون می‌رساند و دوست دارم بازیکن تیم ملی بودم تا توی زمین، دمار از روزگارشان دربیاورم.
صریح بگویم، این تیم ملی «ویلموتس»طور، هنوز آنی نیست که انتظار دارم. آن یکدستی روح و جسم زمان «کیروش» را ندارد و با اینکه مشخص است که دوست دارد بیشتر حمله کند (که قابل ستایش است) اما انسجام ندارد. نتیجه‌اش هم این شده که دوباره برگشته‌ایم به دوران قبل از کیروش که کارمان به اما و اگر و التماس دعا می‌کشید.
واضح بگویم، ولی هنوز معتقدم تیم ملی ایران با این بچه‌های خوش‌تیپ کاردرست، می‌تواند و باید عراق را ببرد، بحرین را در تهران گوشمالی بدهد و نه خودش نگران چیزی باشد و نه به نگرانی‌های معمول ما اضافه کند.
6
امروز یا بهتر است بگویم امشب، ساعت 19.30 دقیقه به وقت تهران، باید از نگرانی‌هایمان کم شده باشد. اینکه ترسان و لرزان، قبل بازی، دعا کنیم که «لااقل نبازیم»، توهینی‌ست به خودمان که یعنی خودمان را دست‌کم می‌گیریم. این عراقی‌ها و عرب‌ها با آن «خلیج عرب» گفتن‌هایشان به اندازه کافی به ما توهین می‌کنند پس دیگر خود ما با خود ما، این کار را نکنیم.
امروز ما هم به همراه بچه‌ها می‌رویم داخل زمین بازی در «اردن» و باید کاری کنیم که میلیونر عراقی و میلیاردهای اماراتی و عربستانی و این بحرینی‌های شغال‌طور و... بیشتر از امروز به ما احترام بگذارند. ناسلامتی، ما «علی دایی» و «علی کریمی» و «خداداد» و «احمد عابدزاده» و «ناصر حجازی» و «علی پروین» و «همایون بهزادی» و «ایرج دانایی‌فرد» و... داشتیم و داریم که یک نفرشان به کل فوتبال عرب می‌ارزد؛
نگران نباشیم.

 

 
 

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی