• منتشر شده در چهارشنبه, 22 آبان 1398 10:19

وقتی کسی به داد کشاورز نمی‌رسد

 
 
 

سیل سال 1397 در بخش کشاورزی شهرستان تنکابن، علاوه بر خسارت به باغات و مزارع و تخریب آنها، با تخریب سردهنه‌های زراعی که بازگشایی و ترمیم آنها در برخی موارد، حتی به ماه سوم سال جاری نیز کشیده شد، سبب ایجاد ضرر و زیانِ مضاعفی بر کشاورزان منطقه شد که این مهم در غالب موارد از چشم کارشناسان و مسوولان دور ماند.
اینکه چرا این بخش مهمِ خسارت دیدۀ منطقه، عملاً اعتباری دریافت نکرده و حتی کمک و تسهیلاتی نیز جهت بهبود و ترمیم خسارات آن اختصاص نیافته، پرسشی است که باید مدیران ارشد شهرستان تنکابن و به ویژه نمایندۀ مردم در مجلس شورای اسلامی پاسخگوی آن باشند، امّا اینکه چرا برخی مزارع به دلیل عدم بازگشایی و ترمیم سردهنه‌های زراعی، کشت نشده و لازرع باقی ماندند، پرسش دیگری است که به ظاهر، هیچ مسوولی در شهرستان تنکابن زیر بار آن نرفته و نمی‌رود.
علی خانجانی، یکی از کشاورزان تنکابنی و متضرّری است که نتوانسته زمین کشاورزی خویش و زمین اجاره‌ای که باید آن را زیر کشت می‌برده را به دلیل عدم تأمین آب، زیر کشت ببرد و در نتیجه یک سال تمام از برداشت این محصول محروم مانده است. مکاتباتِ مستند این کشاورزِ زیان دیده با ادارات جهاد کشاورزی و فرمانداری تنکابن نشان می‌دهد که وی از خردادماه سال جاری، پیگیر ترمیم سردهنۀ زراعی خود و اتصال لولۀ انتقال آب بوده، امّا متأسفانه تلاش‌های وی تاکنون نتیجه نداشته است.
طبق پیگیری صورت گرفته و پرسش از مسوولان جهاد کشاورزی دهستان بلده و شهرستان تنکابن که با بازدید کارشناسان این اداره نیز همراه بود، نهر زراعی و قدیمی اراضی مذکور در اثر رانش زمین در منطقۀ «جل هراتبر» تخریب شد که با توجه به شدت خسارت هرگز احیا نشده و همچنان نیز خشک باقی مانده است. لولۀ تأمین آب اراضی این کشاورز نیز در نقطۀ اتصال به سردهنۀ زراعی ناتمام مانده و این در حالی است که در فاصلۀ چند متری از آن، لولۀ دیگری توسط پیمانکار نصب و آب کشاورزی سایر اراضی پایین دست از طریق آن و با گذر لوله از باغات اطراف تأمین شده است.
نکتۀ جالب در عدم تأمین آب زراعی اراضی تحت اختیار این کشاورز که حدود 7 هزار مترمربع بوده، آن است که علاوه بر مسوول جهاد کشاورزی شهرستان، رییس شورای روستا نیز کوتاهی و تعلل کشاورز را عامل اصلی عدم آبگیری زمین اعلام می‌کند و این در حالی است که حدود 3 هزار متر از مجموع اراضی تحت اختیار این کشاورز، اجاره‌ای بوده و علاوه بر آن، مکاتبات وی نشان دهندۀ پیگیری موضوع از خرداد سال 1398 است. همچنین نکتۀ مهم دیگر، انجام بیمۀ کشاورزی زمین یاد شده توسط این کشاورز است که نشان می‌دهد، وی کوتاهی در انجام وظایف خود نداشته است.
از سوی دیگر، سخنان دوگانۀ دهیار روستا در زمان حضور کارشناسان اداره جهاد کشاوزی نیز نکتۀ مهم دیگری است که وی ابتدا با لازرع دانستن چندین سالۀ زمین مذکور، آن را بی نیاز از تأمین آب دانسته، امّا پس از گواهی همسایگان زمین مبنی بر کاشت همه سالۀ آن، با تغییر موضع، کوتاهی و عدم پیگیری کشاورز را مانع انتقال آب به اراضی دانسته است.
علی خانجانی که از فرماندار شهرستان تنکابن تقاضای حل مشکل را دارد، از عدم پیگیری اعضای شورا در زمان حضور پیمانکار در منطقه گلایه کرده و معتقد است، چون در این بخش از روستا، اراضی وی تنها مانده و همراه دیگری نداشته، کسی به داد او نرسیده و امروز مجبور به پرداخت زیانِ زمین اجاره‌ای و هزینۀ زندگی است که با توجه به عدم کشت زمین، به وی وارد شده است.
این کشاورز سرپرست خانوار که مادر پیرش را نیز تحت تکفّل دارد، در دیدار مردمی مدیرکل جهاد کشاورزی استان که تیرماه سال جاری در شهرستان رامسر برگزار شد نیز، حضور یافته و دستور وی بابت اتمام عملیات آبرسانی را دریافت کرده، امّا از عدم رسیدگی و پیگیری مسوولان جهاد کشاورزی شهرستان گلایه داشته و معتقد است که جبران این خسارت و آبرسانی به اراضی، وظیفۀ مسوولان بوده و نمی‌توانسته بابت حضور پیمانکار در منطقه هزینه‌ای پرداخت کند.
در چنین شرایطی و فارغ از اینکه چه کسی مسوول این رخداد و جبران خسارت کشاورز متضرّر تنکابنی است، این نکته قابل تأمّل و توجه است که چرا دستور فرماندار و معاون عمرانی در پیگیری تقاضای این کشاورز، از تیرماه تاکنون پاسخی را به همراه نداشته و به نتیجه نرسیده است؟

 

 
 

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی